Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wr Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T. N., M. N. i B. S.na uchwałę Nr V/63 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 stycznia 2003 r. odrzucającą protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego Krzyki–Południe w obrębie Parytnice we Wrocławiu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż zastrzeżenia zgłoszone przez skarżących do przedmiotowego projektu planu w części objętej zaskarżoną uchwały mają rzeczywiście charakter protestu, jako że dotyczą terenu stanowiącego własność gminy Wrocław i żądania poprowadzenia przez ten teren drogi łączącej posesje przy ul. J. do [...] z głównym przebiegiem ul. J. Jeżeli tak to skarżący nie mogą zaskarżyć tej uchwały do sądu administracyjnego w trybie przewidzianym dla zarzutu – środka zaskarżenia dostępnego tylko dla tych, których interes prawny, a nie tylko faktyczny, został naruszony kwestionowanym projektem planu.
W ocenie sądu pierwszej instancji uchwałę o odrzuceniu protestu można zaskarżyć w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ale po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu – jak tego wymaga przepis prawa – do usunięcia naruszenia prawa, czego w niniejszej sprawie skarżący nie zrobili, oświadczając to wyraźnie na rozprawie przed sądem.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł T. N., reprezentowany przez pełnomocnika adw. J. B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 oraz art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez odpowiednio "nieprzeprowadzenie kontroli" działania rady gminy, mimo iż ta odrzucając protest naruszyła Kpa (art. 7 i 9) oraz nie udzieliła skarżącemu, występującemu bez pełnomocnika, wskazówek co do czynności procesowych i ich skutkach.
Niezależnie od tego strona skarżąca zarzuciła sądowi pierwszej instancji "błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż skarżący nie miał legitymacji do wniesienia skargi z powodu niezastowania procedury z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym". Nadto w uzasadnieniu do skargi kasacyjnej znalazły się zarzuty naruszenia przez sąd przepisów Kpa.
Kolejnymi pismami procesowym z 9 marca 2006 r. i z 30 marca 2006 r. strona skarżąca wniosła o dołączenie akt sprawy oznaczonej sygn. II SA/Wr 595/04 oraz nadesłała plik pism obrazujących stan sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, wymienione w przepisach § 2 przywołanej regulacji. To zaś oznacza, że Sąd ten nie może wyjść poza granice (zarzuty) skargi kasacyjnej. Nie może też zarzutów tych domniemywać.
Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
W szczególności zamierzonych skutków nie może odnieść zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przy braku wskazania konkretnego przepisu postępowania, który tworzyłby podstawy do oceny zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny może i powinien zakwestionować uchybienia przepisom postępowania ale tylko wówczas gdy ma ku temu podstawy w skardze kasacyjnej. Takich podstaw nie tworzy materialnoprawny przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm) przywołany w skardze kasacyjnej w kontekście ww. zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Należy w tym miejscu zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie został postawiony zarzut naruszenia tego przepisu jako przepisu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie, jak tego wymaga art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającego właściwość sądów administracyjnych. To, że sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie, nie oznacza i oznaczać nie może obowiązku kontroli działalności administracji wówczas gdy skarga jest niedopuszczalna tak jak przyjął to sąd w niniejszej sprawie.
Usprawiedliwionych podstaw nie ma też zarzut naruszenia art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co prawda sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek i informacji o skutkach prawnych podejmowanych czynności i zaniedbań w tym zakresie, ale obowiązek ten dotyczy czynności procesowych, a nie wszelkich możliwych zachować w tym pouczeń o czynnościach ze sfery prawa materialnego, jak tego zdaje się oczekiwać strona skarżąca. Jeżeli zatem strona skarżąca oświadczyła na rozprawie przed sądem pierwszej instancji w sposób niebudzący wątpliwości, że przed wniesieniem skargi nie wezwała Rady Miejskiej we Wrocławiu do usunięcia zarzucanego naruszenia i fakt ten znalazł odzwierciedlenie – wbrew późniejszym twierdzeniom – w aktach sprawy, to sąd nie tylko miał prawo, ale był zobowiązany do odrzucenia skargi w związku z wymaganiami w tym zakresie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a nawet jeśliby przyjąć, że wezwanie takie zostało wniesione i okazało się być bezskuteczne i że skarżący wniósł skargę w terminie, to i tak, mając na uwadze, iż skarżący miał w sprawie wyłącznie interes faktyczny a nie prawny, skarga podlegała odrzucenia jako że na uchwałę o odrzuceniu protestu skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Wreszcie za całkowicie chybione uznać należy stawiane sądowi pierwszej instancji zarzuty naruszenia przepisów Kpa w sytuacji gdy sąd administracyjny przepisów tych nie stosuje i stosować nie może, jako że postępowanie przed sądem regulowane jest wyżej przywoływaną ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.