Uzasadnienie
| Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 r. sygn.. akt VII SA/Wa 1362/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. |
|P. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia 27 marca 2018 r. nr... w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, | |uchylił zaskarżoną uchwałę. |
| Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. |
| Do Krajowej Izby F. wpłynął wniosek J. P. z dnia 15 listopada 2017 r. o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Do wniosku, poza | |wymaganymi oświadczeniami, załączono również odpis dyplomu nr... z dnia 7 maja 1979 r., potwierdzającego ukończenie studiów magisterskich w | |zakresie wychowania fizycznego w Akademii Wychowania Fizycznego w K., a także odpis świadectwa nr... z dnia 25 lutego 1991 r., wydanego przez | |Akademię Wychowania Fizycznego w K. potwierdzającego ukończenie studium podyplomowego w zakresie "korekty wad postawy", a także szereg | |dyplomów, certyfikatów i zaświadczeń potwierdzających udział w konferencjach i kursach. |
|Organ, uznając że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 25 | |września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 505 - dalej jako ustawa), wezwał Skarżącą do przedstawienia | |suplementu lub siatki godzin do dyplomu ukończenia studiów. Strona nadesłała szczegółowy plan studiów. |
|Krajowa Rada F. (dalej jako organ) uchwałą z dnia 27 marca 2018 r., nr..., na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy, odmówiła Skarżącej stwierdzenia| |prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W uzasadnieniu przywołała treść przepisów regulujących prawo wykonywania zawodu F. w Polsce. | |Szczególną uwagę zwróciła przy tym na konieczność przedstawienia dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje | |określone w art. 13 ust. 3 ustawy. Jednym z takich dokumentów jest dyplom potwierdzający, że osoba starająca się o nadanie jej uprawnień | |fizjoterapeuty rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym | |kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu | |(art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy). |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|W ocenie organu przedłożony dyplom ukończenia studiów wraz z ich planem nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji | |do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie może też stanowić świadectwo wydane w dniu 25 | |lutego 1991 r. przez Akademię Wychowania Fizycznego w K., potwierdzające ukończenie studium podyplomowego w zakresie "korekty wad postawy". | |Wymienione dokumenty nie są dyplomami nadającymi tytuł zawodowy określony w art. 13 ustawy. Również inne dokumenty przesłane przez Skarżącą nie| |mogą stanowić podstawy do uznania, że spełnia ona warunki do uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. |
|W związku z tym Wnioskująca nie spełnia wymogów określonych w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. | |W końcowej części wskazano, iż w głosowaniu w sprawie przyjęcia uchwały wzięło udział 50 członków Krajowej Rady F. na ogólną liczbę 65, przy | |czym, za uchwałą głosowało 49 członków, zaś 1 się wstrzymał. |
| Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że organ rozstrzygał w przedmiocie wniosku Skarżącej o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu | |fizjoterapeuty. Należy w związku z tym wyjaśnić, iż zawód ten jest stosunkowo niedawno utworzonym zawodem z rodziny zwodów medycznych (stosowna| |ustawa weszła w życie dnia 31 maja 2016 roku), posiadającym własny samorząd i ukształtowane przez ustawodawcę zasady dostępu do niego. W ocenie| |organu, Skarżąca nie spełnia jednak wymagań postawionych przez ustawodawcę, za czym ma przekonywać uzasadnienie uchwały oraz odpowiedź na | |skargę, szeroko akcentująca brak możliwości oceny i interpretowania przepisów prawa ustanawiających wspomniane zasady dostępu do tego zawodu. | |Niezależnie jednak od merytorycznych zagadnień występujących w niniejszej sprawie, Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na formalną sferę | |rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 3 ustawy, prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej,| |Krajowa Rada F. w drodze uchwały, która przyznaje prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa.
Co istotne, ustawodawca w art.| |25 ust. 1 ustawy wskazał, iż do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu | |postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu uchwała o przyznaniu jak i o odmowie stwierdzenia tego prawa | |musi zatem spełniać takie same wymogi jakie przewidziane zostały dla decyzji administracyjnej, chociaż nie ma wątpliwości, iż z woli | | |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|ustawodawcy aktem takim nie jest. Omawiana uchwała jest bowiem aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia wynikającego z | |przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. | |U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Spełnia kryteria przewidziane dla tego rodzaju aktywności organów gdyż nie jest ani | |decyzją administracyjną, ani postanowieniem, ma charakter zewnętrzny i indywidualny, a nadto pochodzi od uprawnionego organu administracji | |publicznej, czerpiącego swoje umocowanie z przepisów prawa i nie ma charakteru cywilnoprawnego oraz dotyczy sfery uprawnień konkretnego | |podmiotu, które także wynikają z przepisów prawa. Wskazana uchwała rozstrzyga władczo o prawach Skarżącej, a jednocześnie na mocy przepisu | |szczególnego stosuje się do niej jedynie te przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które odnoszą się do decyzji administracyjnych | |(samo postępowanie nie toczy się w ramach procedury określonej w k.p.a.).
Brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż jest to decyzja | |administracyjna. W związku z powyższym, skoro - jak wskazano - do uchwał o odmowie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty stosuje| |się odpowiednio przepisy k.p.a., jednakże tylko w zakresie dotyczącym decyzji administracyjnych, to pełne zastosowanie znajduje treść art. 107 | |§ 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., określające wymogi stawiane przez prawo dla decyzji. Tak jak każda decyzja administracyjna, tak i | |kontrolowana uchwała powinna zawierać zatem uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno przy tym wskazywać fakty, które | |organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.| |Z kolei uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać zastosowaną podstawę prawną, z przytoczeniem i szczegółowym omówieniem przepisów prawa | |znajdujących zastosowanie w sprawie. |
|Kontrolowana uchwała w ocenie Sądu nie spełnia żadnego z tych wymogów, zaś naruszenie w tym zakresie jest istotne i stanowi wystarczającą | |podstawę do jej wyeliminowania z obrotu. Sąd wskazując na stawiane w art. 107 § 3 k.p.a. wymogi uzasadnienia podkreślił, że motywy uchwały | |podjętej w niniejszej sprawie muszą być zatem tak ujęte, aby jej adresatka mogła poznać i ewentualnie zaakceptować zasadność przesłanek | |faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Zgodne ze wskazanymi | |przepisami uzasadnienie uchwały daje również rękojmię tego, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, tym | |bardziej, że w niniejszej sprawie - jak |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|wskazano na wstępie - decyduje o zawodowym losie Skarżącej, odmawiając jej uczestnictwa w nowoutworzonym zawodzie. Sąd stwierdził, że organ w | |tej sprawie obowiązkowi temu nie podołał. Przede wszystkim Sąd podkreślił zdawkowość tak podstawy prawnej (powołano jedynie ogólny przepis | |kompetencyjny - art. 21 ust. 3 ustawy), jak i uzasadnienia faktycznego. W tym ostatnim brak jest stanowiska co do istotnych okoliczności | |sprawy, w szczególności organ nie wyjaśnił w kontekście jakiego przepisu prawa (który punkt art. 13 ust. 3 ustawy) prowadził rozważania co do | |posiadanych przez Skarżącą uprawnień. O tym, iż chodzi o art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy należy się bowiem domyślać z całokształtu okoliczności | |sprawy, podczas gdy to organ zobowiązany był szczegółowo tę kwestię omówić i wyjaśnić, nie pozostawiając miejsca na jakiekolwiek wątpliwości. | |Tymczasem uzasadnieniem odmowy są w zasadzie twierdzenia znajdujące się na stronie trzeciej uchwały.
Wynika z nich jednak tylko to, że zdaniem | |organu ani dyplom AWF wraz z planem studiów ani też świadectwo studium podyplomowego z dnia 25 lutego 1991 r. nie spełniają wymogu dokumentu | |potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Dokumenty te nie są zdaniem | |KRF dyplomami nadającymi wymagany tytuł zawodowy. Stopień ogólnikowości rozważań organu w tym względzie dało podstawę do stwierdzenia przez | |Sąd, iż organ w zasadzie w ogóle nie rozpoznał istoty sprawy. W żadnym miejscu uchwały nie podjęto wystarczającej i przekonującej próby | |wyłożenia przesłanek określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy. Organ nie podejmuje się wyjaśnienia jak rozumie przesłanki | |określone w przywołanym przepisie, zwłaszcza zaś jak widzi problematykę wymaganego przez prawo ukończenia 3-miesięcznego kursu | |specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
W uzasadnieniu brak jest szczegółowych | |rozważań w tym względzie co powoduje, iż uchwała nie poddaje się pełnej merytorycznej weryfikacji. Organ w ogóle nie precyzuje o jaki kurs | |chodzi, wedle jakich przepisów należy go oceniać. |
|W sprawie, poza wskazanymi uchybieniami, Sąd stwierdził, że zabrakło także wyjaśnienia dlaczego dokumenty złożone przez stronę nie są | |wystarczające do uznania ich za odpowiadające 3-miesięcznemu kursowi z rehabilitacji. Organ miał obowiązek wyjaśnić klarownie i bez | |jakichkolwiek wątpliwości, dlaczego dokumenty przedłożone przez Skarżącą nie mogą zostać uznane za wystarczające. |
| Dokonując oceny prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, Sąd podkreślił, że z okoliczności sprawy, niekwestionowanych | |ostatecznie przez Skarżącą wynika, |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|iż ubiega się ona o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego | |przepisu dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia | |wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z | |rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (dalej jako GKKFiS). |
|Nie ma wątpliwości, iż Skarżąca spełnia pierwszą z przesłanek, tj. rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku | |wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tymże kierunku. Strona ukończyła bowiem studia na AWF w K. i uzyskała w dniu 7 maja 1979 r. | |dyplom magistra. Problematyczna jest natomiast druga z przesłanek, tj. ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji | |zgodnie z przepisami GKKFiS. W odpowiedzi na skargę organ przedstawił stanowisko, iż Skarżąca sama przyznaje, że nie ukończyła takiego kursu. | |Nie przytacza jednak jej dalszej wypowiedzi, w której zwraca ona uwagę, iż w toku postępowania domagała się wyjaśnienia przez organ (oraz inne | |podmioty) jak należy rozumieć ów 3-miesięczny kurs zgodny z przepisami GKKFiS. W toku sprawy, a także w samej uchwale - jak wskazano - brak | |jest dostatecznego wyjaśnienia tej kwestii. |
|Zdaniem Sądu całościowa i celowościowa wykładnia wskazanego przepisu (art. 13 ust. 3 ustawy) wskazuje, iż wolą ustawodawcy było zapewnienie | |możliwości dostępu do zawodu fizjoterapeuty szerokiej grupie osób, które na przestrzeni minionych kilkudziesięciu lat zdobywały różnego rodzaju| |wykształcenie i doświadczenie kierunkowe, które w chwili obecnej może zostać uznane za wystarczająco potwierdzające ich umiejętności a w z | |związku z tym przydatne w zawodzie. Rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, iż nie można przepisów ustawowych i woli ustawodawcy | |interpretować w sposób zbyt szeroki, dopuszczając w istocie do tworzenia przesłanek dostępu do zawodu. Nie można jednak nie zauważyć, iż organ | |jest zobowiązany do interpretacji zapisów ustawowych i ich oceny w każdej konkretnej sprawie. O ile bowiem przesłanek i wymogów dostępu do | |samorządnego zawodu nie można |
|interpretować "prawotwórczo" o tyle nie można ich widzieć wyłącznie formalistycznie jako wymogów zamykających drogę do zawodu. Po to | |ustawodawca określa przesłanki dostępu do zawodu, ustalając przepisy odnoszące się do osób już funkcjonujących "na rynku" tego rodzaju usług | |(które obecnie stają się w pewnym sensie reglamentowane), aby przy spełnieniu wymaganych i uznanych za relewantne standardów umożliwić im | |udział w tworzonym |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|samorządzie zawodowym. Przesłanki te, zwłaszcza odnoszące się do tzw. kwestii międzyczasowych, należy więc wykładać przy uwzględnieniu celu, | |jaki przyświecał ustawodawcy, ale również realnych możliwości zdobycia w latach poprzednich odpowiedniego i uznanego przez prawodawcę za | |wystarczające, poziomu wykształcenia lub wyszkolenia. |
|Jak wskazano, ustawodawca jako jedną z przesłanek dostępu do zawodu przewidział potrzebę ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z | |rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS. Należy zatem zauważyć, iż wskazany organ został utworzony ustawą z dnia 26 maja 1978 r. o utworzeniu| |Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 14, poz. 59 ze zm.) i istniał od dnia 6 czerwca 1978 r. do dnia 12 listopada| |1985 r., w którym to dniu weszła w życie ustawa z dnia 12 listopada 1985 r. o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych | |naczelnych i centralnych organów administracji państwowej (Dz. U. z 1985 r., nr 50, poz. 262) znosząca GKKFiS. Jego uprawnienia przejął wówczas| |Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki. Zwrócić także trzeba uwagę na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1978 r. w sprawie | |szczegółowego zakresu działania Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (Dz. U. z 1978 r., nr 18, poz. 82), określające formalną sferę | |działalności tego podmiotu.
Powyższe akty prawne, określające pozycję ustrojową GKKFiS, przywołane zostały z uwagi na konieczność | |zinterpretowania wskazanej przesłanki, w szczególności pojęcia kursu specjalizacyjnego. Na ich tle nie budziło wątpliwości Sądu, iż z uwagi | |właśnie na wspomnianą pozycję ustrojową GKKFiS, organ ten jako taki - co do zasady - sam nie prowadził żadnych kursów specjalizacyjnych z | |rehabilitacji. Był to bowiem organ centralny, wyznaczający w tamtym czasie kierunek rozwoju sfery kultury fizycznej i sportu. | |Należy zatem przyjąć, iż wskazany organ wyznaczał zasady takiego kursu (np. liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych, ich tematykę, | |konieczne "zaliczenia" czy też pozostałe |
|wymagania formalne), zaś realizacją kursu zajmowały się inne podmioty np. uczelnie, jednostki lecznicze, itp. |
|Z uwagi jednak na stosunkowo krótki okres trwania takiego kursu specjalizacyjnego (3-miesiące), a także znaczący rozwój w ostatnich kilkunastu | |latach samej dziedziny medycznej jaką jest rehabilitacja (w szczególności jej zaawansowane wyspecjalizowanie), dopuszczalne i uzasadnione jest | |takie rozumienie tego przepisu, które nakazuje jako kurs traktować wszystkie te "szkolenia", które spełniają kryteria zakreślone przez GKKFiS. | |Sąd wskazał, że rolą organu w ponownym postępowaniu będzie zatem ustalenie jakie były przepisy GKKFiS, o których mówi ustawodawca w art. 13 | |ust. 3 pkt 7 ustawy, wskazując na |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|konieczność legitymowania się odbytym 3-miesięcznym kursem z rehabilitacji, a następnie organ dokona zestawienia tych wymogów z dokumentami | |przedłożonymi przez Skarżącą, obrazującymi odbyte przez nią szkolenia z dziedziny rehabilitacji. Sąd nie przesądził końcowego wyniku sprawy, | |wskazując jedynie na konieczność dokładnego odniesienia się do dokumentów przedłożonych przez Stronę i kierowania się celem ustawy a nie jej | |literalnym brzmieniem. Za niewystarczające Sąd uznał takie podejście organu, który dopuszcza jedynie dokumenty, które posiadają adnotację o | |zgodności odbytego kursu z przepisami GKKFiS. |
|Sąd wskazał na uchybienie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja powinna zwierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz | |stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - | |kwalifikowany podpis elektroniczny. Z uwagi na odesłanie z art. 25 ust. 1 ustawy przepis ten ma zastosowanie do uchwał organu jakim jest KRF. | |Mając jego treść na względzie Sąd zwrócił po pierwsze uwagę, iż uchwała, skoro stosuje się do niej określone w k.p.a. wymagania przewidziane | |dla decyzji administracyjnych, powinna zawierać rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie. Kontrolowana uchwała takie elementy wprawdzie zawiera, | |jednakże podpisana została jedynie sama sentencja. Pod uzasadnieniem brak jest natomiast jakiegokolwiek podpisu.
Po drugie zwrócił uwagę na | |wątpliwości w kwestii prawidłowego podpisywania uchwał wyłącznie przez Prezesa Krajowej Rady F., nie zaś przez wszystkich członków tego organu,| |biorących udział w jej podejmowaniu. Nie może budzić wątpliwości to, że Krajowa Rada F. jest organem kolegialnym, który jest wyłącznie | |uprawniony do podejmowania uchwał, o których mowa w art. 21 ust. 3 ustawy. Skoro tak, pod uchwałą (rozumianą jako jej rozstrzygnięcie i | |uzasadnienie) powinny się znaleźć podpisy wszystkich osób biorących udział w jej podjęciu. Z art. 70 ust. 1 ustawy wynika, że organy kolegialne| |Krajowej Izby F. (a zatem KRF) podejmują uchwały, a po ich podjęciu są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia ich tekstu na piśmie. | |Z uwagi na to, iż w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby wskazywać, że treść uchwały została podjęta i podpisana przez | |wszystkich członków biorących udział w posiedzeniu KRF, w brzmieniu jaki posiada jej dokument znajdujący się w aktach Sąd przyjął, iż także z | |tej przyczyny należało sporną uchwałę uchylić. |
| Z wywiedzionych naruszeń prawa, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami | |administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|uchwałę. |
| Krajowa Rada F. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie: | | 1. przepisów postepowania tj.: |
|1) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks | |postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z | |dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz.U.2018.505), przez uznanie, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przed organem| |w postaci niedochowania wymogów dla uzasadnienia faktycznego i prawnego i jednocześnie nie wyjaśniono stronie przesłanek, którymi organ | |kierował się przy rozstrzygnięciu, podczas gdy zaskarżona uchwała zawierała wszystkie wymagane przepisami elementy i nie wymagało dodatkowych | |wyjaśnień fakt niespełnienia podstawowego elementu wymaganego przepisami, tj. braku dyplomów określonych w art. 13 |
|ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, w związku z czym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały na podstawie przepisu art. 146 § 1| |p.p.s.a.; |
|2) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie | |fizjoterapeuty oraz art. 70 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty przez błędne przyjęcie, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przed | |organem przez brak podpisu pod uzasadnieniem uchwały oraz brak podpisów wszystkich członków organu, podczas gdy rozstrzygnięcie zostało | |podpisane przez uprawnioną osobę a odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w przypadku uchwał organu nie oznacza obowiązku podpisywania uchwały| |przez wszystkich jego członków pod uzasadnieniem uchwały, skoro rozstrzygnięcie zostało przegłosowane w trakcie posiedzenia organu, a wobec | |istotnych wątpliwości co do tego, czy uchwała była podjęta prawidłowo, Sąd winien był przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów w postaci | |protokołu z przebiegu posiedzenia organu z 27 marca 2018 r. oraz listy obecności na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., w związku z czym brak było| |podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały na podstawie przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. |
| 2. przepisów prawa materialnego, tj.: |
|3) art. 13 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że | |dopuszczalne i uzasadnione jest takie rozumienie tego przepisu, które nakazuje jako 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji | | |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|przeprowadzony zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu (GKKFiS) traktować wszystkie te "szkolenia", które spełniają | |kryteria zakreślone przez GKKFiS, podczas gdy z ww. regulacji wynika, że prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż prawo do wykonywania | |zawodu fizjoterapeuty może uzyskać osoba, która ukończyła (oprócz wskazanych w art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty studiów | |wyższych) kurs specjalizacyjny zgodnie z przepisami GKKFiS, a fakt ten powinien zostać potwierdzony odpowiednim zaświadczeniem i organ nie ma | |możliwości traktowanie innych "szkoleń" na równi z takim zaświadczeniem. |
| Na tych podstawach wniosła: |
|1) o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania: | |2) zasądzenie na rzecz Organu od Strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. | |Oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. |
| Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |
|1. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze| |zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.| |W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki | |nieważności |
|postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi | |kasacyjnej. |
|2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c | |p.p.s.a. nie jest zasadny. Artykuł 146 § 1 p.p.s.a. regulując stosowany środek prawny wobec zaskarżonego aktu - środek uchylenia aktu, nie | |określa podstaw przez wyliczenie rodzaju naruszenia przepisu prawa. Brak ten jest wypełniony przez odesłanie w art. 146 § 1 p.p.s.a. do art. | |145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. |
|uregulowano rodzaje naruszenia przepisów prawa, które stanowią podstawę do zastosowania środka prawnego – uchylenia decyzji (postanowienia), | |jeżeli została wydana z naruszeniem |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli miało charakter kwalifikowany | |oraz innych naruszeń przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą zastosowania wobec aktu, o | |którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 | |lit. a p.p.s.a.) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). | |Wprawdzie w art. 146 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi się, że art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio, to oznacza jedynie, czy przepis | |ten może być stosowany wprost, czy z modyfikacjami, czy też nie podlega zastosowaniu. Należy ze względu na konstytucyjną zasadę praworządności | |(art.
7) przyjąć, że wprost zastosowanie ma art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Każde działania organów państwa oraz innych podmiotów, którym państwo | |powierzyło sprawowanie orzecznictwa przez rozpoznawanie i rozstrzyganie spraw indywidualnych jednostki związane jest przepisami prawa. | |Przekazując zatem samorządom zawodowym prawo dopuszczenia do wykonywania zawodu (art. 17 ust. 1 Konstytucji RP), samorządy związane są | |przepisami prawa, przy czym przy poszanowaniu standardów demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), prawo do wyboru wykonywania | |zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP). Związanie przepisami prawa materialnego, organ rozpoznając sprawę obowiązany jest ustalić stan | |faktyczny sprawy. Pełne prawidłowe ustalenie |
|stanu faktycznego daje możliwość do wyprowadzenia konsekwencji prawnych zapisanych w przepisie prawa materialnego. |
|2.1. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. W zaskarżonym wyroku Sąd zasadnie | |wywodził o dokonaniu wykładni obowiązujących przepisów art. 13 ust. 1 pkt 5 i art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty z | |uwzględnieniem, że wprowadzona regulacja zawodu fizjoterapeuty wymaga uwzględnienia czasu wprowadzenia obowiązującego stanu prawnego. Ta | |konieczność uwzględnienia stanu prawnego wynika wprost z art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, który przyjmuje dopuszczalność | |do zawodu fizjoterapeuty osoby, które rozpoczęły studia przed dniem 1 stycznia 1980 r. |
|2.2. Nie jest zasadny zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Według art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty: | |"Dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która: rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na | |kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu,(...)". Spełnienie | |tego wymogu co do ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalistycznego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i | |Sportu wymaga ustalenia i oceny. Nie ustalenie tego wymogu, nie daje podstaw do podjęcia uchwały o dopuszczeniu do zawodu. Trudno nie zauważyć,| |że wnosząc o dopuszczenie do zawodu J. P. powołała się na licznie odbyte kursy i szkolenia oraz na fakt, że od 1992 r. jest członkiem stałym | |Polskiego Towarzystwa Rehabilitacyjnego. Brak w tym przedmiocie ustaleń stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny | |wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonym wyroku Sąd wskazał na brak w tym przedmiocie ustaleń, nie przesadzając o tym jaki będzie wynik tych | |ustaleń dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd wskazał, że należy ustalić jaki 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji przeprowadzony | |zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu jest wymagany. To właśnie zgodnie z regułami demokratycznego państwa | |prawnego, które dają jednostce prawo do obrony, organ obowiązany jest wskazać o jaki kurs specjalizacyjny chodzi przy rozstrzygnięciu | |odmawiającym przyznania prawa do wykonywania zawodu. W skardze kasacyjnej nie wskazano w tym przedmiocie ustaleń, które dają podstawę do | |aprobowania formalistycznego stanowiska przyjętego w uchwale o odmowie stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. | |2.4. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. i art. 25 ust. 1 i art. 70 | |ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Jednym z podstawowych wymogów konstytutywnych decyzji, od spełnienia którego uzależnione jest nadanie decyzji| | |
|bytu prawnego, jest podpis. W przypadku organu kolegialnego, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, podpis wszystkich członków organu | |kolegialnego. Zasadnie Sąd wywiódł, że art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty odsyła do przepisów k.p.a. dotyczących decyzji. Nie ma | |podstaw do wyprowadzenia, że art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. regulujący podpis decyzji nie ma zastosowania lub ma zastosowanie odpowiednio. Artykuł | |107 § 1 pkt 8 k.p.a. ma zastosowanie wprost do uchwał w sprawie stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu. Powołany art. 70 ustawy o | |zawodzie fizjoterapeuty normuje jedynie reguły co do kworum warunkujące podjęcie skutecznej prawnie uchwały i obowiązku niezwłocznego | |sporządzenia tekstu uchwały na piśmie. Nie reguluje podpisów uchwały. W skardze kasacyjnej nie wskazano przepisu szczególnego, który dopuszcza | |możliwość prawną delegowania podpisania uchwał. Uchwała rozstrzygająca sprawę indywidualną musi zawierać podpisy, |
|Sygn. akt II OSK 1309/19 |
|zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Tego braku nie można uznać za brak, który podlega uzupełnieniu przez przeprowadzenie dowodu z posiedzenia | |organu z dnia 27 marca 2018 r. i listy obecności. Uchwała jest wyrazem woli członków organu kolegialnego, a wyraz woli jest uzewnętrzniony | |przez jej podpisanie. |
|3. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o | |postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. |