Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 916/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. B. i A. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Jak wynika z akt sprawy, po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie decyzją z dnia [...] września 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał B. B. i A. B. rozebrać obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, parterowy z poddaszem użytkowym, dachem dwuspadowym, nietrwale związany z gruntem o wymiarach 6,98 m na 4,54 m.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w trakcie oględzin w dniu 9 stycznia 2007 r. ustalono, że na terenie działki nr [...] w S. jest budowany przedmiotowy obiekt budowlany, który docelowo ma pełnić funkcję rekreacji indywidualnej. Organ ustalił, że B. i A. B. nie posiadają pozwolenia na budowę tego obiektu. Inwestorzy oświadczyli, że zawiadomili o zamiarze budowy przedmiotowego obiektu właściwy organ, który zgłosił sprzeciw, od którego odwołali się do Wojewody Pomorskiego. W toku uzupełniających oględzin w dniu 3 lutego 2009 r. organ I instancji ustalił, że budowa została zakończona. Inwestorzy oświadczyli, że budynek pełni funkcję gospodarczą z częścią socjalną.
Dodatkowo Inspektor ustalił, że dla terenu działki nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr II/14/06 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 30 listopada 2006 roku), w którym należąca do inwestorów działka jest przeznaczona pod tereny rolnicze oraz lasy. Zgodnie z ustaleniami planu dopuszcza się rozbudowę istniejącej zabudowy i realizację nowej zabudowy uzupełniającej gospodarczej w granicy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz realizację - w ramach tej zabudowy - maksymalnie dwóch budynków mieszkalnych.
Powiatowy Inspektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 mkw., przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 mkw. powierzchni działki. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan wymaga zgłoszenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane - budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił, że wprawdzie inwestorzy złożyli zgłoszenie zamiaru "budowy domku", na które Starosta Kościerski nieskutecznie wniósł dwukrotnie sprzeciw, uchylony za każdym razem przez Wojewodę Pomorskiego, lecz zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane zgłoszony obiekt winien być budynkiem parterowym, gospodarczym.
Natomiast wybudowany obiekt budowlany, nietrwale związany z gruntem, ma poddasze użytkowe i tym samym wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem nie spełnia wymogów określonych w ww. przepisie. Przez budynek zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane winien to być budynek wolno stojący parterowy. Wprawdzie zapisy w planie miejscowym dopuszczają pozostawić zabudowę o funkcjach innych niż w ustaleniach planu oraz o gabarytach innych niż w ustaleniach planu, lecz przedmiotowy obiekt został zrealizowany gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już obowiązywał i jest niezgodny z jego ustaleniami.
B. i A. B. wnieśli odwołanie od decyzji PINB w Kościerzynie z dnia [...] września 2011 r.
Po rozpatrzeniu odwołania Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia [...] października 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał B. B. i A. B. rozbiórkę nietrwale związanego z gruntem parterowego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej o wymiarach rzutu poziomego 5,44 m x 4,54 m z dachem dwuspadowym i poddaszem użytkowym, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wybudowanego na działce nr [...] w S. gmina K. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego było co do zasady uprawnione. W sytuacji bowiem, gdy strony zgłosiły w piśmie z dnia 21 września 2006 roku zamiar budowy "drewnianego domku ogrodowego" o wymiarach 5,5 m z 4,5 m (24,75 mkw.), natomiast na podstawie tego zgłoszenia wzniosły inny obiekt budowlany o funkcji rekreacji indywidualnej, z poddaszem użytkowym, nietrwale związany z gruntem i o wymiarach, z pierwotnie wykonanym tarasem 6,89 m x 4,54 m, a po jego dobrowolnej likwidacji - 5,44 m z 4,54 m. Pomimo nieskutecznie wniesionego sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wobec zamierzonej budowy, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek uruchomić postępowanie naprawcze z wykluczeniem procedury z art. 48 ustawy - Prawo budowlane.
Organ wyjaśnił również, iż pojęcie "domek ogrodowy" nie pojawia się w ustawie - Prawo budowlane i w związanych z nią przepisach techniczno-budowlanych. Najbliższa mu znaczeniowo i funkcjonalnie jest altana (wymieniona w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane), która charakteryzuje się wydzieleniem z przestrzeni za pomocą drewnianych przegród - ażurowych w górnej ich części, i użytkowaniem tylko w porze dnia. Obiekt rekreacji indywidualnej, przeznaczony do okresowego wypoczynku, nie ma cech altany. Ustalenie że przedmiotem zgłoszenia byłą, budowa obiektu nazwanego "domkiem ogrodowym", a wybudowano obiekt rekreacji indywidualnej, obligowało organ nadzoru budowlanego do zastosowania trybu określonego w art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, iż nie ma możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej, nie jest bowiem możliwe pozostawienie obiektu budowlanego, którego lokalizacja narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Organ odwoławczy stwierdził także, iż w osnowie decyzji organu I instancji nie określono miejsca wybudowania obiektu, którego ona dotyczy, a także nie uwzględniono zmniejszenia jego powierzchni zabudowy poprzez likwidację tarasu, dlatego organ odwoławczy uchylił decyzję I-instancyjną w całości i orzekł co do istoty sprawy, eliminując wskazane uchybienia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wskazał, że drugie uchylenie przez Wojewodę Pomorskiego sprzeciwu wobec "zamiaru budowy domku" nie potwierdziło zgodności z prawem dokonanego zgłoszenia, organ odwoławczy wskazywał bowiem na brak dowodu przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, z którego wynikałoby czy planowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, gdyż inwestor w odwołaniu zdefiniował swoje zamierzenie jako "parterowy budynek gospodarczy, nietrwale związany z gruntem, o pow. do 25 mkw.". Organ odwoławczy podkreślił, iż z materiału dowodowego wynika, że przedmiotem sprawy jest obiekt budowlany o funkcji rekreacji indywidualnej, a nie budynek gospodarczo-socjalny. Przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych, służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia (§ 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.).
Organ wyjaśnił nadto, iż w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2009 roku organ I instancji nie zobowiązał się do zalegalizowania budowy, uchylając poprzednie, podjęte w trybie art. 48 ustawy - Prawo budowlane, postanowienie ze względu na niekonstytucyjność zawartego w nim wyrażenia. Wyjaśnił tylko, że wyda nowe postanowienie, nakładające obowiązek dostarczenia niezbędnych dokumentów umożliwiających legalizację obiektu budowlanego. Organ I instancji nie powrócił jednak do trybu z art. 48 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ był on zastosowany w tej sprawie nietrafnie. Organ zaznaczył przy tym, że legalizacja ocenianego obiektu w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 ustawy - Prawo budowlane również nie byłaby możliwa, ze względu na niezgodność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
B. i A. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 916/11, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że bezspornym pozostaje, iż skarżący w dniu 21 września 2006 roku dokonali zgłoszenia zamiaru budowy na działce rolniczej nr [...] w S. "domku". W odwołaniu z dnia 6 lutego 2007 roku, wniesionym od decyzji Starosty Kościerskiego z dnia [...] stycznia 2007 roku zawierającej sprzeciw organu doprecyzowali, iż zamiarem ich jest wybudowanie "parterowego budynku gospodarczego, nietrwale związanego z gruntem o powierzchni do 25 m2". Od tego zgłoszenia nie został wniesiony skutecznie sprzeciw. W chwili dokonywania ww. zgłoszenia art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowił: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy wynikało, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z art. 30 ust. 1 pkt 1 wynikało zaś, iż taka budowa wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.
Gdyby zatem skarżący rzeczywiście wybudowali na podstawie ww. zgłoszenia parterowy budynek gospodarczy, nietrwale związany z gruntem o powierzchni do 25 m2, to postępowanie organów nadzoru budowlanego byłoby bezzasadne. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim z protokołów dwóch wizji lokalnych, które miały miejsce - 9 stycznia 2007 r. i 3 lutego 2009 r., wynika jednak, że wybudowany na podstawie tego zgłoszenia obiekt budowlany nie stanowi "parterowego budynku gospodarczego, nietrwale związanego z gruntem o powierzchni do 25 m2". Jest to bowiem obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, o wymiarach rzutu poziomego 5,44 m x 4,54 m (pierwotnie 6,89m x 4,54m) z dachem dwuspadowym - posiadający parter i poddasze użytkowe, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej. O tym, że nie jest to budynek gospodarczy, czy też gospodarczo - socjalny, świadczy wprost oświadczenie skarżących zawarte w protokole wizji lokalnej z 9 stycznia 2007 roku, podczas której stwierdzili, iż obiekt ten docelowo ma pełnić funkcję rekreacyjną.
Świadczą o tym również zdjęcia tego obiektu znajdujące się w aktach administracyjnych. Zasadnie organ I instancji podkreślił przy tym, że parterowy budynek gospodarczy z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego musi mieć tylko parter, natomiast wybudowany na działce skarżących obiekt budowlany, oprócz parteru ma również poddasze użytkowe, jest więc dwukondygnacyjny. Brak jest wprawdzie w ustawie - Prawo budowlane definicji "budynku parterowego", o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, jednakże utrwalone w języku polskim oraz w budownictwie potoczne rozumienie słowa "parter" tłumaczyć trzeba jako pierwszą kondygnację nadziemną, stanowiącą poziom, na którym znajduje się główne wejście do budynku.
Natomiast ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem spadzistym jest określane jako poddasze. Z kolei terminologia związana z kondygnacjami jest zdefiniowana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Podkreślenia zatem wymaga, że wybudowany obiekt nie jest stricte budynkiem parterowym, czyli posiadającym jedną kondygnację nadziemną, albowiem posiada użytkowe poddasze. Tym samym zasadnie organy oceniły, iż wybudowany obiekt nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, szczególnie wobec tego, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Przedmiotowy obiekt podlegać zatem winien reżimowi określonemu w art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.
To zaś ustalenie spowodowało, że trafnie organy zastosowały w niniejszej sprawie tryb legalizacyjny przewidziany przepisami art. 50 i 51 ustawy - Prawo budowlane albowiem przedmiotowy obiekt został wybudowany wprawdzie na podstawie zgłoszenia, ale z istotnym naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane (art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane).
Zdaniem Sądu prawidłowo również organy nakazały rozbiórkę przedmiotowego obiektu - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane albowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okazało się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane wynika, że legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego byłaby możliwa jedynie w przypadku gdyby możliwe było nałożenie na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (w tym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest prawem miejscowym). Celem postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane jest bowiem doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie było możliwości nałożenia na inwestorów obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane albowiem wybudowany obiekt budowlany znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zarówno w chwili zakończenia budowy (budowa została zakończona w czerwcu 2008 r., jak i w chwili wydawania przez organy decyzji, nie dopuszczał usytuowania na tym terenie obiektów budowlanych pełniących funkcję rekreacyjną. Zgodnie z zapisami uchwały nr II/14/06 Rady Gminy Kościerzyna z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Sarnowy na terenie gminy Kościerzyna (Dz. U. Woj. Pomor. z 2007 r., nr 43, poz. 608), należąca do skarżących działka znajduje się na terenie oznaczonym 31.R,ZL - tereny rolne oraz lasy. Z zapisów § 5 ust. 3.0 pkt 7 uchwały wynika, iż na tym terenie obowiązujące lub wiodące funkcje i obiekty oraz formy użytkowania i zagospodarowania terenu to: uprawy rolne i ogrodnicze, tereny leśne i tereny do zalesień.
Dodatkowo z dotyczącej przedmiotowej działki karty terenu nr 12 wynika, iż na tym terenie należy zachować i chronić naturalny krajobraz obszaru wiejskiego z występującą oryginalną rozproszoną zabudową zagrodową. Ochronie podlega rzeźba terenu, wody otwarte, zieleń wysoka i lasy. Dopuszcza się rozbudowę istniejącej zabudowy i realizację nowej zabudowy uzupełniającej gospodarczej w granicy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz realizację maksymalnie dwóch budynków mieszkalnych w obrębie istniejącego siedliska. Zabudowę należy realizować w nawiązaniu do historycznego układu zabudowy zagrodowej zlokalizowanej wokół podwórza gospodarczego. Dopuszcza się zabudowę towarzyszącą gospodarczą spójną pod względem architektonicznym z zabudową wiodącą.
Skarżący zapisów ww. planu miejscowego przytoczonych przez organ I instancji nie kwestionowali, ponieważ – jak wynika z ich pism, są w pełni świadomi, iż na należącej do nich działce obiektów o charakterze rekreacyjnych budować nie można. Z tej przyczyny - jak sami wskazują, od lat wnoszą o zmianę przeznaczenia przedmiotowej działki z rolnej na rekreacyjną.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 lutego 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli B. i A. B. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- 1. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że wybudowanego obiektu nie można zaliczyć do altan bądź parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 25 m2 opierając się na swobodnej interpretacji tych pojęć;
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego przez niesłuszne przyjęcie, że w sprawie nie może mieć zastosowania procedura legalizacyjna w wyniku niedostatecznego rozważania możliwości uznania wybudowanych obiektów za wzniesione zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego:
Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wadliwie przyjęcie, że wybudowanego obiektu nie można zaliczyć do altan bądź parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy 25 m2 należy zauważyć, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z zawartą w art. 28 ust. 1 Prawa Budowlanego zasadą, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy przedmiotowy budynek jest budynkiem gospodarczym lub altaną w rozumieniu w/w art. 29 ust. 1 pkt 2. Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej określenia "budynek gospodarczy".
Sąd I instancji odwołał się zatem do definicji zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) zgodnie z którą przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, przedmiotowego budynku nie można zaliczyć do kategorii "parterowego budynku gospodarczego", czy też "altany". Za altanę uznaje się budowlę o lekkiej konstrukcji, często z ażurowymi ścianami mającą na celu chronić przed słońcem, wiatrem czy deszczem, przeznaczoną na okazjonalny pobyt ludzi. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, z akt administracyjnych wynika, że wybudowany na podstawie zgłoszenia obiekt budowlany nie stanowi "parterowego budynku gospodarczego, nietrwale związanego z gruntem o powierzchni do 25 m2" ponieważ jest to bowiem obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, o wymiarach rzutu poziomego 5,44 m x 4,54 m z dachem dwuspadowym - posiadający parter i poddasze użytkowe, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej. O tym, że nie jest to budynek gospodarczy, czy też gospodarczo - socjalny, świadczy oświadczenie skarżących zawarte w protokole wizji lokalnej z 9 stycznia 2007 r., podczas której stwierdzili, iż obiekt ten docelowo ma pełnić funkcję rekreacyjną. Zasadnie również Sąd I instancji podkreślił, że wybudowany obiekt nie jest stricte budynkiem parterowym, czyli posiadającym jedną kondygnację nadziemną, albowiem posiada użytkowe poddasze.
Powyższe oznacza, że wybudowany obiekt nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Oznacza to, że dla budowy przedmiotowego budynku konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego przez niesłuszne przyjęcie, że w sprawie nie może mieć zastosowania procedura legalizacyjna w wyniku niedostatecznego rozważania możliwości uznania wybudowanych obiektów za wzniesione zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sad I instancji, że wybudowany obiekt budowlany, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie dopuszczał usytuowania na tym terenie obiektów budowlanych pełniących funkcję rekreacyjną.
Dodatkowo zasadnie Sąd I instancji podniósł, że z dotyczącej przedmiotowej działki karty terenu nr [...] wynika, iż na tym terenie należy zachować i chronić naturalny krajobraz obszaru wiejskiego z występującą oryginalną rozproszoną zabudową zagrodową. Dopuszcza się rozbudowę istniejącej zabudowy i realizację nowej zabudowy uzupełniającej gospodarczej w granicy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz realizację maksymalnie dwóch budynków mieszkalnych w obrębie istniejącego siedliska oraz zabudowę towarzyszącą gospodarczą spójną pod względem architektonicznym z zabudową wiodącą.
Dlatego też, nie można uznać, że przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro nie stanowi on rozbudowy istniejącej zabudowy i realizację nowej zabudowy uzupełniającej gospodarczej w granicy istniejącej zabudowy zagrodowej, czy realizacji budynków mieszkalnych w obrębie istniejącego siedliska.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 48 Prawa budowlanego, bowiem ich nie stosował, jak wynika z zaskarżonej decyzji, a nawet gdyby je zastosował to skutek byłby taki sam, gdyż obiekt budowlany niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógłby być zalegalizowany.
Organy nadzoru budowlanego oceniają obiekt budowlany zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie budowy i nie ma tu znaczenia, że w niedalekiej przyszłości zdaniem skarżących miało nastąpić przekwalifikowanie działki z rolnej na rekreacyjną lub budowlaną, jak podaje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Poza tym należy pamiętać, że na podstawie zgłoszenia, z godnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego można budować tylko obiekty tam wymienione, ale parterowe.
Odwołując się do art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP należałoby najpierw wziąć pod uwagę art. 83 Konstytucji RP, mówiący o tym, że każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej, a jeśli tego nie czyni, to w demokratycznym państwie prawnym podlega stosownym sankcjom przewidzianym w ustawach. W niniejszej sprawie skarżący naruszyli przepisy ustawy – Prawo budowlane oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak w sentencji