Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 111/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., w przedmiocie wydania decyzji, stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (pkt I) i że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III) oraz wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych (pkt IV).
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 26 lipca 2021 r. P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., skargę na bezczynność ww. organu. W uzasadnieniu skargi, odwołując się m.in. do przepisu art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej: "k.p.a.", zakwestionował brak wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., pomimo wydania przez organ II instancji, tj. Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzji z dnia 18 lutego 2021 r., nr WOA.7721.50.2020.MF, uchylającej decyzję organu I instancji w całości i przekazującej sprawę nieodpowiedniego stanu technicznego przewodu kominowego obsługującego kocioł c.o., do ponownego rozpatrzenia.
Odpowiadając na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wyjaśnił kluczowe zagadnienia, które stały się przedmiotem prowadzonego postępowania, zaś odnosząc się wprost do zarzutów złożonej skargi stwierdził, że są one poparte złymi przepisami prawa. Zdaniem organu, Skarżący podnosi w skardze kwestie dlań niezrozumiałe. Nadto, Skarżący nigdy nie zapoznał się ze zgromadzonym materiałem w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też, że rozstrzygnięcie jest problematyczne, ponieważ organ ma problem z ustaleniem następców prawnych po M. W. Dodatkowo mieszkańcy budynku nie utworzyli wspólnoty mieszkaniowej. Brak jest funduszy remontowych.
Natomiast R. S. dnia 23 czerwca 2021 r. zeznał do protokołu, że dokonał zakupu stalowego komina i że do końca września zdemontuje piec we wspólnym korytarzu, a nowy piec zostanie zainstalowany w mieszkaniu. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 4 września 2021 r. Skarżący podtrzymał wniesioną skargę z dnia 26 lipca 2021 r. podnosząc, że zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, o co wnosi wraz z nadaniem jej klauzuli natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.).
Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu jest ograniczone do badania przez sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 35 i 36 K.p.a.
Następnie stwierdził, że z nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, że w dniu 1 marca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego przewodu kominowego obsługującego kocioł c.o., stanowiący własność E. i R. S., znajdujący się na klatce schodowej w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym nr [...] w miejscowości A., gmina B. Decyzją z dnia 21 kwietnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał E. i R. S. odłączenie kotła c.o. znajdującego się na klatce schodowej w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym nr [...] w A. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia 25 października 2017 r. uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku wniesionej skargi P. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie wyegzekwowania obowiązku odłączenia kotła c.o., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 143/17, odrzucił skargę, bowiem skarżący nie był adresatem obowiązku odłączenia kotła c.o.
W dniu 14 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił sprzeciw P. M. od kasacyjnej decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 25 października 2017 r., jako wniesiony po terminie.
Dnia 14 lutego 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał decyzję o umorzeniu wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego przewodu kominowego obsługującego kocioł c.o. (właściciel: E. i R. S.), znajdującego się na klatce schodowej w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym nr [...] w A., gm. B. Wskutek rozpoznania odwołania od ww. decyzji, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia 18 lutego 2021 r. uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja ta, wraz z aktami sprawy wpłynęła do organu I instancji dnia 23 lutego 2021 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ powiatowy skierował 8 marca 2021 r. pismo do Wójta Gminy B. z prośbą o udzielenie żądanych informacji, w dniu 9 marca 2021 r. sporządził notatkę służbową, a 31 maja 2021 r. ponowił wniosek z dnia 8 marca 2021 r. do Wójta Gminy B. W dniu 9 czerwca 2021 r. Skarżący złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zażalenie, wskazując na jego pierwszej stronie m.in., że dotyczy ono niewydania decyzji przez ten organ "w ciągu 1 miesiąca" po decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lutego 2021 r. (art. 35 § 1 i 3 k.p.a.).
Dnia 23 czerwca 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. sporządził: protokół na okoliczność "spr. - złożenia wyjaśnień dot. pieca c.o. w korytarzu bud. mieszkalnego A. [...]" oraz pismo do P. M. informujące, że R. S. zobowiązał się do odłączania i usunięcia kotła c.o. do dnia 30 września 2021 r.
Z akt sprawy, w tym z odpowiedzi organu na skargę na bezczynność nie wynika, aby do dnia rozpoznania skargi przez Sąd sprawę załatwiono poprzez wydanie stosownej decyzji. Zdaniem Sądu, w powyższych okolicznościach faktycznych uznać należy, że wystąpiły przesłanki do stwierdzenia bezczynności organu w prowadzeniu postępowania, bowiem organ nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z art. 35 § 1 k.p.a.
Sąd podniósł, że wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nastąpiło 1 marca 2017 r. Uwzględniając okoliczność dwukrotnego uchylania decyzji organu powiatowego przez organ odwoławczy oraz dwukrotnego rozpatrywania skarg skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, sposób procedowania przez organ I instancji po otrzymaniu akt administracyjnych sprawy wraz z decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r., a przede wszystkim brak zakończenia sprawy w jakiejkolwiek formie rozstrzygnięcia, uzasadniał stwierdzenie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne odstąpienie od wydania decyzji we wszczętym postępowaniu, jeżeli istnieją podstawy do jego prowadzenia. Organ powinien wydać decyzję co do meritum sprawy – bądź pozytywną, bądź negatywną. Obowiązek ten ciąży na organie również w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu. Jeżeli okazałoby się, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części z jakiejkolwiek przyczyny, to organ administracji powinien, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., wydać decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Jeżeli w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy o milczącym załatwieniu sprawy, to niewydanie decyzji w sprawie w terminie nie oznacza wydania decyzji.
Sąd podniósł, że Skarżący był w takiej sytuacji uprawniony, z mocy art. 37 § 1 k.p.a., do złożenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy przez organ w terminie i z uprawnienia tego skorzystał. Co prawda Skarżący pismo swe z dnia 9 czerwca 2021 r. zatytułował "zażalenie", tym niemniej jego treść wskazywała na niezadowolenie z powodu braku wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji pomimo upływu miesiąca od wydania decyzji przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lutego 2021 r., przekazującej sprawę organowi powiatowemu do ponownego rozpatrzenia.
Od wpływu do organu I instancji akt sprawy wraz z decyzją kasacyjną organu odwoławczego, tj. od 23 lutego 2021 r., do dnia wyrokowania, tj. do 17 marca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał aby załatwił sprawę w jakiejkolwiek prawnie przepisanej formie. W tym okresie organ nie zawiadomił również strony o wydłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy, mimo, że taki obowiązek nakłada na niego art. 36 k.p.a.
Czas prowadzenia postępowania i jego niezakończenie, pomimo wiedzy organu o konieczności wydania decyzji, o czym świadczy uprzednia próba załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji z 14 lutego 2020 r. o umorzeniu postępowania, doprowadziły Sąd do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter rażący. Nadto, z akt sprawy i z wyjaśnień organu nie wynika, aby w okresie od stycznia do czerwca 2021 r. organ korzystał z instytucji wstrzymania biegu terminów załatwienia sprawy, stosując przepis art. 15zzzzzn1 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).
Zdaniem Sądu, organu nie usprawiedliwiają okoliczności wskazywane w odpowiedzi na skargę dotyczące nieustanowienia przez współwłaścicieli budynku wspólnoty mieszkaniowej, czy też braku funduszy remontowych. Istotniejszą okolicznością mogącą wpływać na ocenę opieszałości organu w załatwieniu sprawy mogłoby stanowić ustalenie przez organ, że w toku prowadzonego postępowania nastąpiła śmierć jednej ze stron. Wówczas zastosowanie mogłyby znaleźć przepisy art. 30 § 4 i 5 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł profesjonalny pełnomocnik Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Wyrok został zaskarżony w całości.
Wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z poźn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 52 § 1 i 2 oraz art. 37 § 1 i 3 k.p.a., poprzez uznanie, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarga na bezczynność została złożona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrywaniu sprawy, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, co winno skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pk 1 i § 3 p.p.s.a.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o:
- - uwzględnienie skargi i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 189 p.p.s.a poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi strony, z uwagi na fakt, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, zaś skarga została wniesiona przedwcześnie z uwagi na nie wniesienie ponaglenia na działanie organu I instancji;
- - ewentualnie w przypadku nie przychylenia się do powyższego wniosku, na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;
- - zasądzenie na rzecz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd I instancji w sposób nieuprawniony przyjął, że pismo z dnia 9 czerwca 2021 r. złożone do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowi de facto ponaglenie na działania organu, w konsekwencji przyjmując, iż wniesienie skargi jest dopuszczalne. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie, pismo złożone przez Skarżącego jest pismem stanowiącym skargę na działanie organu, które winno być rozpatrzone w trybie k.p.a. Inicjator postępowania wielokrotnie w prowadzonym postępowaniu składał pisma, których treść polega na formułowaniu niezrozumiałych zarzutów w tym zarzutów kierowanych personalnie wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Ponadto Skarżący kasacyjnie podniósł, że nie można podzielić ustaleń Sądu, iż organ pozostawał w stanie bezczynności i bezczynność ta miła miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Twierdzenie to argumentował próbą organu załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji z dnia 14 czerwca 2020 r. o umorzeniu postępowania oraz wytycznymi organu odwoławczego uchylającego tę decyzję, z których wynika konieczność ustalenia następców prawnych zmarłej jednej ze stron postępowania.
Według Skarżącego kasacyjnie, przedłużenie postępowania ponad terminy określone w k.p.a. było następstwem specyfiki postępowania, która wiązała się z koniecznością współpracy z Wójtem Gminy B., celem ustalania spadkobierców po M. W., a także skomplikowaniem stanu faktycznego i prawnego sprawy, bowiem dokonanie ustaleń w zakresie jednoznacznych ustaleń faktycznych, tj. ustalenia terminu, w którym kocioł c.o został zamontowany, co pozwoli na poczynienie dalszych kluczowych ustaleń w zakresie norm prawnych, które znajdą zastosowanie w tak ustalonym stanie faktycznym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one pokryte w całości ani w części.
W uzasadnieniu podniesiono m.in., że wbrew stanowisku organu, pismo kierowane przez skarżącego do organu, zawierające szereg zarzutów dotyczących bierności organu, braku podejmowania rozstrzygnięć wypełnia wymogi ponaglenia. Wskazano też, że przepisy prawa nie określają szczegółowej treści ponaglenia, zaś tytuł pisma Skarżącego powinna być oceniona według ogólnych zasad wykładni oświadczenia woli z art. 64 i 65 k.c.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej, nie można zgodzić się ze Skarżącym kasacyjnie, że Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, którym w przedmiotowej sprawie było ponaglenie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności. Wbrew twierdzeniu zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że pismo Skarżącego, zatytułowane "zażalenie", wypełniało wymogi ponaglenia.
Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. do stanu bezczynności dochodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 ("O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia."). Z uwagi na to, że organ prowadzący przedmiotowe postępowanie nie zawiadamiał stron o niezałatwieniu sprawy w terminie, weryfikacji podlegało jedynie zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 35 k.p.a. Na podstawie zgromadzonych akt Sąd I instancji słusznie stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. dopuścił się bezczynności. Sprawy nie załatwiono bowiem bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Przyjmując, że załatwienie sprawy wymagało przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, należy stwierdzić sprawa ta nie została załatwiona, w myśl art. 35 § 3 k.p.a. w ciągu miesiąca, a gdyby nawet uznać tę sprawę za sprawy szczególnie skomplikowaną, w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (w tym przypadku od dnia przekazania przez organ odwoławczy akt sprawy wraz z decyzją o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia).
W tych okolicznościach Skarżący składa pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tytułując je "zażalenie". W piśmie tym zaznacza, że dotyczy ono niewydania przez ten organ decyzji w ciągu 1 miesiąca. W uzasadnieniu wyraża swoje niezadowolenie z tego stanu rzeczy. W tym miejscu należy zaznaczyć, że art. 37 k.p.a. nie przewiduje wobec treści ponaglenia formalnych wymogów poza tym, że w myśl § 2 tego artykułu, ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie.
Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, który podnosząc kwestię tytułu pisma, wskazuje na kluczowe znaczenie jego treści, które kwalifikuje jako ponaglenie.
Mając powyższe na względnie nie można zgodzić się ze Skarżącym kasacyjnie, że na skutek wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie doszło do naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 i 3 k.p.a.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a., należy wskazać, że termin do załatwienia sprawy został przekroczony kilkukrotnie, licząc od dnia przekazania przez organ odwoławczy akt sprawy wraz z decyzją o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia do dnia wniesienia ponaglenia. Ponadto, jak podkreślił Sąd I instancji "Od wpływu do organu powiatowego akt sprawy wraz z decyzją kasacyjną organu odwoławczego, tj. od 23 lutego 2021 r., do dnia wyrokowania, tj. do 17 marca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał aby załatwił sprawę w jakiejkolwiek prawnie przepisanej formie. W tym okresie organ nie zawiadomił również strony o wydłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy, mimo, że taki obowiązek nakłada na niego art. 36 k.p.a."
W tym stanie należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w przedmiotowej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Tak ocenionego stanu bezczynności nie mogą usprawiedliwiać podnoszone przez Skarżącego kasacyjnie okoliczności dotyczące braku ustanowienia przez współwłaścicieli budynku wspólnoty mieszkaniowej oraz braku funduszy remontowych, a nawet te związane ze śmiercią jednej ze stron, albowiem, jak sam Skarżący kasacyjnie podnosi, na konieczność ustalenia następców prawnych zmarłej strony, zwrócił uwagę organ odwoławczy w decyzji z dnia 18 lutego 2021 r. W tym względnie również należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, który w uzasadnieniu wyroku wskazał, że: "Jeżeli nie są ustaleni spadkobiercy, albo nie są oni znani organowi, wówczas organ jest zobowiązany ustalić, czy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 30 § 5 k.p.a., a więc czy w sprawie nie działa osoba sprawująca faktyczny zarząd majątkiem masy spadkowej, a w sytuacji braku tej osoby, czy nie został ustanowiony przez sąd kurator spadku.
Jeżeli te okoliczności nie zachodzą, organ jest zobowiązany wystąpić do sądu o ustanowienie kuratora spadku. Ustalenie przez właściwy sąd spadku spadkobierców po osobie zmarłej stanowi zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym w sprawie zaszłaby okoliczność uzasadniająca zawieszenie postępowania." Jak wynika z akt sprawy, czynności wskazanych przez Sąd nie podjęto.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez pełnomocnika ustanowionego dla Skarżącego w ramach prawa pomocy. Wynagrodzenie to, przysługujące pełnomocnikowi na podstawie art. 250 p.p.s.a. od Skarbu Państwa, jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. (tak też m.in. w wyroku NSA z 28.04.2020 r., II OSK 307/19, LEX nr 3047175).