Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1023/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 105/03 odrzucającego skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie wniosku z dnia [...] o stwierdzenie nieważności orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] nr [...], z dnia [...] nr [...], z dnia [...] nr [...], orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] nr [...] oraz orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga została słusznie odrzucona stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", bowiem jej rozpoznanie w niniejszej sprawie stanowiłoby naruszenie powagi rzeczy osądzonej w związku z tożsamością przedmiotu sprawy, stron postępowania oraz stanu faktycznego. Okoliczność naruszenia powagi rzeczy osądzonej Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnił tym, że w dniu 17 października 2003 r., sygn. akt I SAB 36/04, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (przed reformą), stwierdzając brak kognicji tegoż Sądu, odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie wydania decyzji w postępowaniu nadzorczym, dotyczącym orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] oraz Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...].
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Z. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 336/04, skargę tę oddalił.
Skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1023/06, złożył Z. P., reprezentowany przez radcę prawnego F. P., jako podstawy wznowienia podając art. 273 (1 pkt 2 i (2 ppsa oraz art. 277, art. 281, art. 282 (1 w zw. z art. 276, art. 205 (2 oraz art. 239 pkt 1f ppsa, oraz wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi o wznowienie skarżący m.in. zakwestionował prawidłowość postanowień sądów administracyjnych obu instancji. Podniesione w nim argumenty nie odnoszą się do wskazanych jako podstawa wznowienia postępowania przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący także nie nawiązał do przesłanek wymienionych w tych przepisach. Na pytanie Sądu skarżący wyjaśnił, że powołując art. 273 § 1 pkt 2 miał na myśli organ - Ministra Obrony Narodowej, który popełnił przestępstwo, ponieważ nie uchylił niewłaściwych decyzji. Odnosząc się zaś do wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 273 § 2 ppsa, odpowiadając na pytanie Sądu, jako wykrycie nowych środków dowodowych, skarżący powołał okoliczność, iż nigdy nie był inwalidą ani rencistą, gdyż stwierdzenie stanu zdrowia posiada od [...] r. ważne do [...] r., stwierdzające jego przydatność do służby wojskowej (kategoria A).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 270 ppsa można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania następuje na skutek wniesienia w terminie określonym w art. 277 ppsa, skargi przez podmiot uprawniony i na podstawach określonych w art. 271, art. 272 i art. 273 ppsa. Oznacza to, że skarga musi opierać się na jednej z ustawowych podstaw wznowienia, przy czym samo określenie podstawy w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że warunek ten jest spełniony. Konieczne jest zatem zbadanie, czy twierdzenia skargi stanowią taką ustawową podstawę, bowiem jeżeli wskazana podstawa nie występuje, skarga podlega odrzuceniu w oparciu o przepis art. 280 lub art. 281 ppsa.
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym.
Wskazać należy, iż w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia (por. postanowienie SN z dnia 12 października 2001 r., sygn. akt III AO 29/2001, publ. w OSNP 2002 r. nr 13, poz. 319).
W niniejszej sprawie skarżący powołał się na ustawowe podstawy wznowienia określone w art. 273 § 1 pkt 2 i § 2 ppsa.
Przepis art. 273 § 1 pkt 2 ppsa stanowi, że można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, zaś z art. 273 § 2 wynika, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Stosownie do treści art. 274 ppsa z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.
W rozpoznawanej sprawie ani z uzasadnienia obszernej skargi o wznowienie postępowania sądowego, ani z wyjaśnień skarżącego nie wynika, aby w tej sprawie toczyło się kiedykolwiek postępowanie karne zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym. Nie wskazano również zaistnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 273 § 2 ppsa.
Skarżący uzasadniając podstawy wznowienia, w pisemnej skardze, ograniczył się do polemiki ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1023/06. Wyjaśnić należy, że odmienny pogląd skarżącego nie stanowi podstawy wznowienia, o której mowa w cytowanych przepisach. Okoliczności podane przez skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wykluczają natomiast całkowicie zaistnienie wskazanych podstaw.
W konsekwencji uznać należy, że wprawdzie skarżący w skardze o wznowienie postępowania sądowego formalnie powołał ustawowe podstawy wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawy te także w świetle samego uzasadnienia skargi i wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie nie występują.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 281 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zasądzić na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania i równowartości kosztów w związku ze stawiennictwem na rozprawie, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik postępowania, a w tej sprawie jest on stroną przegrywającą (art. 193 w związku z art. 200 ustawy ppsa).