Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.S. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieliczce, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 i art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej jako "ustawa Prawo budowlane"), nakazał skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku garażu na działce nr [...] w miejscowości [...].
W uzasadnieniu organ podał, że budynek został budowany na przełomie lat 1994-1995. W dniu 26 czerwca 2009 r organ wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z pytaniem, czy obowiązujący w dacie budowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz plan obowiązujący, dopuszczają lokalizacje budynku garażu w granicy działek, czy też należało lokalizować budynek zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Uzyskano odpowiedź, że zgodnie § 24 ust. 3 obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Wieliczce Nr XLV/334/05 z dnia 29 września 2005 r., dla zwartych centrów miejscowości dopuszcza się możliwość realizacji inwestycji w granicach działki pod warunkiem, że nie spowoduje to naruszenia ładu przestrzennego w tym rejonie a zabudowa działki nie narusza prawa budowlanego.
Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nakazał skarżącej, w terminie do 1 miesiąca, przedłożenie zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, w terminie do 3 miesięcy, przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Skarżąca nie wykonała nałożonego obowiązku, w związku z czym organ orzekł nakaz rozbiórki.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca zarzucając błędne ustalenie, że garaż został wybudowany na przełomie 1995 i 1996 roku, pomimo że zebrane dowody wskazują, że nastąpiło to w 1993 lub 1994 r. (oświadczenie L.P. a także kontrola obiektu z dnia 26 czerwca 2008 r., oświadczenie skarżącej), a spowodowało to w konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wyłączającego stosowanie art. 48 tej ustawy w stosunku do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając powyższe organ stwierdził, że analiza akt nie wykazała uchybień w postępowaniu przeprowadzonym przez organ l instancji.
Organ podał, że ze zgromadzony przez organ l instancji materiał dowodowy w żaden sposób nie potwierdza stanowiska skarżącej. Ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń D.K. (k. 16), F.N. (k. 13), L.P. (k.
- 12) oraz K.K. (k.
- 19) wynika, że budowę garażu rozpoczęto w 1994 r., natomiast zakończono w 1995 r. Z oświadczenia E.K. (k.
- 22) wynika, że budowę garażu zakończono w 1998 r., natomiast według oświadczenia skarżącej (złożonego do protokołu kontroli – k.
- 6) garaż był budowany w 1993 r. Strony postępowania podają więc sprzeczne daty ukończenia przedmiotowego budynku garażowego. W związku z czym, w ocenie organu odwoławczego, za datę zakończenia budowy garażu należy przyjąć 1995 rok, taką datę wskazali bowiem zgodnie świadkowie (D.K., K.K., F.N. oraz L.P.). W związku z powyższym zastosowanie będzie miał art. 48 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane.
Organ wyjaśnił ponadto, że art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 665) wyłączał możliwość nakazania rozbiórki obiektów, których budowa zakończona została przed 1995 r. Jednakże, z akt zgromadzonych przez organ I instancji wynika, że przedmiotowy obiekt garażowy został wzniesiony w 1995 roku, a tym samym istniała możliwość jego zalegalizowania na podstawie art. 3 tej ustawy. Jednocześnie organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej, stosowanie przepisów art. 48-49b Prawa budowlanego było wyłączone jedynie do dnia 1 stycznia 2008 r. Do tego dnia właściciel zobowiązany był wystąpić o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Skarżąca we wskazanym powyżej terminie nie wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.
Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że organy na podstawie dowodów z zeznań świadków oraz oględzin trafnie ustaliły, że przedmiotowy garaż został samowolnie wybudowany w 1995 r. Skarżąca nie wykonała obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. W związku z tym organ I instancji zasadnie wydał decyzję o nakazie rozbiórki przedmiotowego garażu.
W ocenie Sądu I instancji, organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie, nie naruszając przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., trafnie przy tym prawidłowo ustalając, na podstawie dowodów z zeznań licznych świadków, datę wybudowania przedmiotowego garażu, którą to datę potwierdza też sama skarżąca i jej córka D.K.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca.
Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, tj. art. 10, art. 79, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń co do daty wybudowania przedmiotowego garażu na podstawie bardzo ogólnych zeznań świadków, bez wskazania kontekstu wydarzeń towarzyszących wskazaniu przez nich określonej daty budowy i złożonych bez udziału skarżącej i bez umożliwienia jej wypowiedzenia się co do treści tych zeznań. W ocenie skarżącej, doprowadziło to do arbitralnego uznania, że budowa nastąpiła po 1994 r.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji organu odwoławczego, a także zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze należy podkreślić, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a. tylko kontroluje ich stosowanie przez właściwe organy administracji publicznej. Ponadto w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. lecz tylko art. 145 § 1 tejże ustawy w związku z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami art. 10, 79, 80 i 81 k.p.a. Także nie określono w skardze kasacyjnej, którego paragrafu art. 10 i 79 k.p.a. miałoby dotyczyć ewentualne naruszenie tych przepisów postępowania i to w stopniu, co należy zaznaczyć, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Po drugie, przechodząc do oceny kontroli przepisów k.p.a. powołanych w skardze kasacyjnej, a poddanych kontroli przez Sąd I instancji należy podkreślić, że wbrew zarzutom kasacyjnym była ona prawidłowa. Należy bowiem podkreślić, że biorąc pod uwagę zasadę swobodnej oceny dowodów w świetle art. 75 § 1 k.p.a. właściwe organy zgodnie z dyspozycją art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. prawidłowo ustaliły stan faktyczny w tej sprawie w oparciu o ocenę całokształtu materiału dowodowego w świetle art. 80 k.p.a. Oznacza to, że Sąd I instancji trafnie stwierdził, że budowę przedmiotowego garażu zakończono na działce nr [...] w miejscowości [...] już w 1995 roku, czyli po dniu 1 maja 1995 r. kiedy weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Wynika to z będących w aktach sprawy oświadczeń D.K., a więc nawet córki skarżącej J.S., a obecnie właścicielki przedmiotowej działki (karta nr 16 akt administracyjnych sprawy), F.N. (k. nr 13), L.P. (k. nr 12), czy też K.K. (k. nr 19).
Natomiast z oświadczenia E.K. wynika, iż budowę danego garażu zakończono nawet w 1998 roku (k. nr 22). Stąd Sąd I instancji zasadnie także stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 k.p.a. właściwe organy prawidłowo ustaliły tę kluczową okoliczność faktyczną w tej sprawie, jednocześnie nie podzielając twierdzeń strony skarżącej, że dany garaż był budowany jeszcze w 1993 r. i zakończono jego budowę przed dniem 1 stycznia 1995 r. (protokół kontroli z dnia 26 czerwca 2008 r. – k. nr 6).
Po trzecie, należy zaznaczyć, że pomimo wystąpienia w postępowaniu dowodowym uchybienia z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a., nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż strona skarżąca miała pełną możliwość odniesienia się do wszystkich dowodów sporządzonych w toku postępowania administracyjnego przed zarówno organem I jak i II instancji, co potwierdza także treść skargi do Sądu I instancji. Natomiast nie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z dyspozycją art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli tak jak w tej sprawie, nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowego, o których stanowi art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.