Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 października 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) odrzucił skargę M. D. na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia [...] listopada 1993 r. w przedmiocie uznania działek za mienie gminne. W uzasadnieniu postanowienia podano, że skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną bowiem skarżący nie wskazał przepisu prawa, który uzasadniałby jego interes prawny, ponadto nie został wyczerpany instancyjny tryb odwoławczy.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł M. D. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 50 § 1 ppsa poprzez przyjęcie, że skarżący nie miał interesu prawnego oraz art. 134 § 1 ppsa poprzez nierozpoznanie sprawy poza zarzutami skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że jako podstawę prawną skargi wskazano art. 145 Kpa, a zatem skarżący domagał się wznowienia postępowania w związku z czym Sąd I instancji nie był w sprawie właściwy.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Poza sporem w niniejszej sprawie jest, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie skierowana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Sąd ten rozpoznał ją jako skargę na wskazaną w tej skardze decyzję. Podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia interesu prawnego skarżącego nie miała bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji skoro w zaskarżonym postanowieniu stwierdza się, iż "Nawet jednak, gdyby uznać, iż skarżący posiada interes prawny we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, to jego skarga podlega odrzuceniu z innych powodów". Powody te wskazane przez Sąd I instancji nie są kwestionowane w skardze kasacyjnej.
Co zaś się tyczy zarzutu, iż wniesiona do Sądu I instancji skarga oparta była na podstawie art. 145 § 1 Kpa, to jest była w istocie podaniem o wznowienie postępowania administracyjnego, w konsekwencji Sąd I instancji orzekł w sprawie w której nie był właściwy, należy stwierdzić, iż nie może od odnieść skutku zgodnego z kierunkiem zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wprawdzie w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji nie powołał art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, orzekając o odrzuceniu skargi, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro skutek prawny jest w istocie taki sam.
Stosownie bowiem do art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem, zaś twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia z mocy art. 184 ppsa.