Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 779/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Gminy [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu mieszkalnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Pismem procesowym z dnia 5 lipca 2016 r. Gmina [...], działająca przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 6 p.p.s.a. wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżąca we wniosku powołała się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07. Przytoczono treść art. 61 § 6 p.p.s.a. i wskazano, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał już postanowienie wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. (prawidłowo powinno być: 2016 r.), jednak zachodzi obawa, że zostanie ono dotknięte utratą mocy, o której mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. Powołano się też na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2472/14.
Następnie skarżąca przytoczyła treść art. 61 § 3 p.p.s.a. i podniosła, że w jej ocenie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, której skutki będą nieodwracalne dla skarżącej, która faktycznie i prawnie wykona decyzję. Ponadto, jak podniosła skarżąca, rozbiórka obiektu mieszkalnego przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd może sprawić, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona właścicielowi nieruchomości ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna, a postępowanie zostanie umorzone ze względu na brak przedmiotu postępowania. Wykonanie nakazu rozbiórki wiąże się z poniesieniem przez stronę skarżącą znacznych nakładów finansowych. Pomimo, że przedmiotowy obiekt wykonany został z konstrukcji drewnianej z niejednorodnych materiałów pochodzących z odzysku, to rozbiórka obiektu wiązałaby się z koniecznością poniesienia kosztów w przybliżonej kwocie 5 000,00 zł (w tym sama rozbiórka, wywóz odpadów po rozbiórce i ich utylizacja, uprzątnięcie i przywrócenie terenu do stanu sprzed inwestycji).
Skarżąca wskazała, że biorąc pod uwagę fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] wydał do tej pory decyzje o nakazie rozbiórki innych tego typu obiektów, a w toku są postępowania dotyczące kolejnych obiektów, łączny koszt wykonania rozbiórki jest znaczny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Przepis ten, w powyższym brzmieniu, został wprowadzony do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na mocy art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r. Tym samym uznać należy, że ma on zastosowanie w tej sprawie.
Nadto wskazać należy, że postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na wniosek skarżącej wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że w dniu 8 marca 2016 r. zapadł wyrok oddalający skargę, który na skutek wniesienia skargi kasacyjnej nie posiada przymiotu prawomocności, to stosownie do art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanowieniem Sądu pierwszej instancji nadal pozostaje w mocy. Skutki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. rozciągają się na etap postępowania wywołanego skargą kasacyjną przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tej sytuacji orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezprzedmiotowe.
Zaznaczyć należy, że w nowym stanie prawnym utraciła aktualność uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07. Z tej również przyczyny rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2472/14 dotyczące postanowień art. 61 § 6 p.p.s.a. stały się nieaktualne.
Z powyższych względów, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.