Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 1064/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., w której nakazano W. Z. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) rozbiórkę domku letniskowego, wybudowanego samowolnie na działce nr [...] w miejscowości W., gm. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał za trafne stanowisko organów nadzoru budowlanego, że w sprawie brak przesłanek do wszczęcia postępowania legalizacyjnego z uwagi na to, iż w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego przedmiotowa działka nie była objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie legitymował się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie spełniał zatem przesłanek warunkujących legalizację samowoli budowlanej, a organ zobowiązany był do nakazania rozbiórki obiektu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W. Z. zarzucił naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjne w Białymstoku prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 48 ust. 2 i art. 49 Prawa budowlanego, polegającego na przyjęciu, że brak jest możliwości zastosowania procedury legalizacyjnej wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to wykładnia narusza postanowienia art. 10 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Go 597/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne:
"czy art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., Nr 20, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888) są zgodne z art. 2, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena zarzutu skargi kasacyjnej, odnoszącego się do przepisu art. 48 i art. 49 ustawy Prawo budowlane powinna być dokonana przy uwzględnieniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jakie podjęte zostanie wskutek przedstawionego wyżej pytania prawnego.
Zasadnym więc było zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowiącym, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.