Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1376/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Stowarzyszenia [...] w P. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2013 roku sygn. akt II OSK 1376/12.
Na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie [...] w P. wniosło zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem Stowarzyszenia, a także, w razie wątpliwości co do tego, czy Stowarzyszeniu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania drugoinstancyjnego, o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, czy art. 194 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie, w jakim nie daje podstaw do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów procesu zasądzonych po raz pierwszy przez sąd II instancji, jest niezgodny z art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz w zw. z art. 32 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wyliczone enumeratywnie w tym przepisie (pkt 1-10).
Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zażalenie (tak jak skarga kasacyjna) jest z istoty dewolutywnym środkiem odwoławczym, co oznacza, że może je rozpoznać jedynie sąd wyższej instancji nad sądem, który wydał zaskarżone orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że orzeczenia tego Sądu są prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie.
Odnosząc się do złożonego wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie znalazł ku temu żadnych podstaw. Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym jest powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności aktu normatywnego stanowiącego podstawę orzeczenia sądowego w danej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy to sąd a nie strona poweźmie wątpliwości w tym zakresie, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Należy zwrócić uwagę, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zażalenia jest postanowienie NSA oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku, nie zaś postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie.