Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 530/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." odrzucił skargę Z. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia umarzającego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu wskazano, że będące przedmiotem skargi postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji, wydane w trybie art. 111 k.p.a., nie mieści się w kategoriach postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Skargę kasacyjną na to postanowienie złożyła Z. W., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez nieusunięcie wątpliwości co do treści skargi w zakresie, czy dotyczy ona postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] czy decyzji tego organu z dnia [...] września 2020 r. nr [...];
- 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności wskazanych w skardze, a dotyczących decyzji z dnia [...] września 2020 r. nr [...], co doprowadziło do błędnego uznania, że nie dotyczy tej decyzji;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, 80, 107 k.p.a. poprzez brak poczynienia ustaleń, czy od decyzji z [...] września 2020 r. nr [...] została wniesiona prawidłowo inna skarga i toczy się postępowanie w tym zakresie;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 222 k.p.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez potraktowanie skargi jako środka zaskarżenia od postanowienia z dnia [...] października 2020 r. nr [...], od którego nie przysługuje skarga, zamiast od decyzji z [...] września 2020 r. nr [...], na co wskazywała treść skargi oraz okoliczności jej złożenia.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa procesowego, nieopłaconych w całości ani w części, według norm prawem przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Prokurator Regionalny we W. zwracając się o jej oddalenie. Podniósł, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, nie było bowiem żadnych wątpliwości co do treści skargi, w szczególności co do tego, jakiego aktu dotyczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym przedmiotem wniesionej przez Z. W. 2 listopada 2020 r. skargi jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji tego organu z [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją stwierdzającą wykonanie obowiązku. Skarżąca wskazała w sposób jednoznaczny, że składa skargę: "na postanowienie nr [...] [...]WINB - W. z dnia [...] X 2020 r. na rozpatrzenie wniosku P. Z. W. z dn. 28 września 2020 r. o uzupełnienie decyzji [...]WINB nr [...] z dnia [...].09.2020 r., na którą złożyłam skargę do WSA - Wrocław w dniu 22 października 2020 r." Dodatkowo skarżąca przytoczyła treść tego postanowienia oraz załączyła do skargi jego kserokopię.
Nie można mieć zatem wątpliwości co do tego, że intencją skarżącej było zaskarżenie postanowienia z [...] października 2020 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z [...] września 2020 r., a nie decyzji, której dotyczył wniosek o uzupełnienie, zwłaszcza że skarżąca wyraźnie wskazała, że złożyła odrębną skargę na tę decyzję. Dla ustalenia przedmiotu skargi wniesionej w niniejszej sprawie nie mają znaczenia takie okoliczności, jak skuteczność innych skarg złożonych przez stronę czy trafność argumentacji, jaką strona powołała na poparcie swoich twierdzeń.
Z tych względów niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do podważenia ustaleń Sądu pierwszej instancji dotyczących przedmiotu skargi Z. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., uznając że skarga dotyczy postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji, wydanego na podstawie art. 111 kodeksu postępowania administracyjnego i jako taka jest niedopuszczalna. Na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie, nie jest to też postanowienie kończące postępowanie w sprawie czy rozstrzygające sprawę co do istoty, nie mieści się zatem w katalogu zawartym w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie ma bowiem samodzielnego bytu, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym, dlatego też nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
Nieusprawiedliwione są również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd nie stosował tych przepisów, nie mógł więc ich naruszyć.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w postanowieniu o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a., przy czym wniosek o przyznanie prawa pomocy stosownie do art. 254 § 1 p.p.s.a. składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego