Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2936/13 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. C., U. K., M. C. i K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Sąd wskazał, że pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. J. C. działając w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących cofnął skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. o uchyleniu decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że cofnięcie skargi jest skuteczne i dopuszczalne, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), umorzył postępowanie sądowe.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli B. M. i W. M., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając:
- I. W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a. naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że J. C., M. C., K. C. oraz U. K. przysługiwała legitymacja skargowa na skutek potraktowania ich przez organ I i II instancji jako stron postępowania administracyjnego;
- b. naruszenie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 p.p.s.a. poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, polegające na umorzeniu postępowania w sprawie, pomimo braku jego skutecznego wszczęcia wskutek braków formalnych skargi, w tym braku uiszczenia opłaty sądowej oraz wniesienia przez osoby nie posiadające legitymacji skargowej, w tym także wskutek przyjęcia, iż pełnomocnictwo procesowe do zastępowania stron przed sądami administracyjnymi uprawniało J. C. do wniesienia skargi do Sądu I instancji w imieniu K. i M. C. oraz U. K;
- II. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, polegającą na błędnej wykładni art. 28 k.p.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. prowadzącym do przyjęcia, że po stronie J., M. i K. C. oraz U. K. istnieje interes prawny, pomimo braku wskazania konkretnej normy prawnej powszechnego prawa materialnego przyznającej im konkretne uprawnienia w postępowaniu o przyznanie warunków zabudowy skarżącym, przez Sąd I instancji jak też organy administracyjne obydwu instancji.
Skarżący kasacyjnie wnieśli, na podstawie art. 176 p.p.s.a. oraz 185 § 1 p.p.s.a. i art. 189 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i odrzucenia skarg K., M. i J. C. oraz U. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła zostać uwzględniona.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak wynika z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Wydane w tym przedmiocie postanowienie, jako kończące postępowanie, zaskarżone może być skargą kasacyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie każdy z uczestników postępowania może jednak wystąpić z tym środkiem zaskarżenia. NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w postanowieniach NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 94/13 i z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 3306/14, (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że oświadczenie o cofnięciu takiej skargi wszczyna odrębne postępowanie, mające charakter wpadkowy w stosunku do postępowania głównego, a jedynymi uprawnionymi do zaskarżenia orzeczenia wydanego w tym postępowaniu są osoba, która wniosła cofany środek zaskarżenia oraz organ.
Pozostali uczestnicy postępowania, którzy nie wnieśli skargi, nie mają uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia wydanego na skutek oświadczenia o cofnięciu tej skargi, nawet jeśli mają interes prawny w postępowaniu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bowiem bezwzględnie zasada dyspozycyjności. Wynika z niej, że tylko skarżący może cofnąć skargę – a więc uczestnicy postępowania, który nie wnieśli skargi, nie mają takiego uprawnienia. W konsekwencji, nie mogą oni zaskarżyć postanowienia wydanego w wyniku cofnięcia skargi.
Tym samym przyjąć należy, iż B. M. i W. M. nie mieli legitymacji do zaskarżenia postanowienia umarzającego postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. C., U. K., M. C. i K. C. i w związku z tym wniesiona przez nich skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Wobec braku legitymacji do wniesienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosił się do podniesionych w niej zarzutów.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.