Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1413/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 stycznia 2015 r. oddalił skargę J. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

K. J. w dniu [...] września 2013 r. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z pismem, w którym domagała się sprawdzenia legalności budynku gospodarczego wzniesionego w P. przez jej brata J. S. Działka, na której wzniesiono budynek stanowi współwłasność jej, brata oraz siostry B. S. Oświadczyła, że nie wyraziła zgody na budowę. W wyniku dokonanych oględzin i po przeprowadzeniu postępowania dowodowego PINB w M. stwierdził, że budynek wzniesiony przez J. S. w P. na działce nr ew. [...] stanowi samowolę budowlaną. Został wzniesiony co prawda w oparciu o zgłoszenie budowy dokonane przez inwestora dnia [...] sierpnia 2011 r., jednakże nie odpowiada podanym tam parametrom. Przede wszystkim budynek ma powierzchnię 30,2 m2 - jego wzniesienie wymagało zatem pozwolenia na budowę. Organ stwierdził jednak, że istnieje możliwość legalizacji i postanowieniem z [...] listopada 2013 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych (w istocie już wykonanych) oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia do dnia [...] marca 2014 r.:

1. - projektu budowlanego zamiennego budynku zlokalizowanego w P. na działce o numerze ewidencyjnym [...],
2. - zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy Ż. o zgodności zrealizowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją ustalającą warunki zabudowy,
3. - inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wraz z projektem zagospodarowania działki,
4. - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oceny technicznej wykonanych robót.

Tego samego dnia do Burmistrza Miasta i Gminy Ż. wpłynęło pismo K. J., w którym oświadczyła, iż nie udzielała bratu J. S. żadnego pełnomocnictwa do dysponowania jej udziałem w działce o numerze ewidencyjnym [...] na cele budowlane. O powyższym poinformowała ponownie w dniu [...] lutego 2014 r.

J. S. pismem z dnia [...] lutego 2014 r. zwrócił się do PINB w M. o podanie wysokości opłaty legalizacyjnej.

W związku z niezrealizowaniem obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] listopada 2013 r. PINB w M. decyzją z [...] kwietnia 2014 r. nakazał J. S. rozbiórkę spornego budynku. W uzasadnieniu podniósł, iż w jego ocenie legalizacja budynku jest możliwa, jednakże brak wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki. Jednocześnie organ nadmienił, że w aktach sprawy znajduje się "Opinia techniczna" sporządzona przez W. Z., uprawnionego w specjalności architektonicznej i kontrolno-budowlanej, zgodnie z którą możliwa jest częściowa rozbiórka budynku, którego dotyczy postępowanie, w ten sposób, aby spełnił on wymagania wynikające ze zgłoszenia dokonanego dnia [...] sierpnia 2011 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. S. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uznał, iż organ I instancji w sposób prawidłowy i w istocie bezsporny ustalił, że budynek został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej. Prawidłowo również zastosował sankcję z tytułu nieprzedłożenia przez inwestora dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Odniósł się również obszernie do podniesionej przez skarżącego możliwości częściowej rozbiórki obiektu budowlanego. Stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie częściowa rozbiórka obiektu budowlanego nie jest możliwa. Wskazał wreszcie, iż J. S. nie może dysponować nieruchomością na cele budowlane, gdyż jedna ze współwłaścicielek wyraża sprzeciw nie tylko wobec legalizacji, ale istnienia spornego budynku.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył J. S. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, wstrzymania wykonania decyzji i zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd podkreślił, że przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określa art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Złożenie przez inwestora określonej tym przepisem dokumentacji umożliwia kontynuowanie procedury legalizacyjnej. Jeśli jednak to nie nastąpi (art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane), zastosowanie znajduje ust. 1 tego przepisu, czyli właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd podkreślił, że poza sporem jest, iż budynek będący przedmiotem postępowania powstał w ramach samowoli budowlanej. Inwestor dokonał co prawda zgłoszenia budowy, ale wzniesiony budynek ma powierzchnię przekraczającą 25 m2, zatem jego wzniesienie wymagało, w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę. Kwestia powyższa nie jest kwestionowana przez skarżącego. Po stwierdzeniu samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego podjął działania w celu legalizacji samowoli. Dlatego zobowiązał inwestora do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji, wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący takiego oświadczenia nie mógł złożyć ze względu na brak zgody jednej ze współwłaścicielek nieruchomości. Zatem po upływie terminu określonego w postanowieniu PINB w M. był zobowiązany do zastosowania instrumentu przewidzianego w art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego możliwości "zmniejszenia" powierzchni budynku poprzez jego częściową rozbiórkę Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie takie działanie nie jest możliwe. Przede wszystkim sporny budynek nie ma wyodrębnionej części nadającej się do rozbiórki. Co więcej, zdaniem Sądu, proponowana przez inwestora "częściowa rozbiórka" budynku byłaby w istocie przebudową budynku wzniesionego w ramach samowoli budowlanej. A takie działanie, w ocenie Sądu, nie jest w świetle obowiązującego prawa dopuszczalne. Nie znajdzie tu bowiem zastosowania rozwiązanie sanujące istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Ustawodawca nie przewidział bowiem "istotnych odstępstw" w przypadku budynków wzniesionych na podstawie zgłoszenia budowy (robót budowlanych).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że nie mogą one stanowić podstawy wzruszenia decyzji organu II instancji. Sąd przyznał, iż o wydaniu decyzji nie został powiadomiony pełnomocnik skarżącego. Uchybienie to jednak - zdaniem Sądu - nie miało wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, gdyż nie uniemożliwiło skarżącemu domagania się kontroli rozstrzygnięcia organu przez sąd administracyjny.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących postępowania dowodowego, Sąd stwierdził, że organ II instancji opierając się na materiale dowodowym zebranym przez PINB w M., w sposób wnikliwy przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Ustalenie, czy możliwe jest zastosowanie "częściowej rozbiórki" budynku nie wymagało opinii specjalistycznej, gdyż brak jest części budynku, która mogłaby podlegać rozbiórce. Ponadto skoro w odniesieniu do budowy dokonanej na podstawie zgłoszenia nie występuje możliwość likwidacji "istotnych odstępstw", to brak było procedur, które mogłyby uwzględnić propozycję inwestora. Sąd uznał zatem, że postępowanie organów było prawidłowe a podjęte rozstrzygnięcia odpowiadają prawu.

W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku J. S., reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł następujące zarzuty:

1. I. naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. 1) art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - przez wadliwe przyjęcie rozumienia pojęcia "części obiektu budowlanego", nie pozostające w zgodzie z bogatym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz wskazań wiedzy i brzmienia przepisów obowiązującego prawa;
3. 2) art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez wadliwe przyjęcie, że częściowa rozbiórka budynku gospodarczego stanowiłaby w rzeczywistości przebudowę, w szczególności w braku stosownej opinii biegłego rzeczoznawcy w tym zakresie;
4. II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
5. 1) art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 51 ust. 3 i 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ II instancji przepisów prawa materialnego, to jest nieuwzględnienia przez organ II instancji faktu, iż skarżący wykonywał roboty budowlane na podstawie zgłoszenia wykonywania robót w sposób odbiegający od zakresu robót objętego zgłoszeniem, co uzasadniało rozważenie wszczęcia przez organ postępowania naprawczego określonego w powołanych przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 3 lub 4 oraz przepisów art. 51 ust. 3 i 5 ustawy Prawo budowlane), co poddaje w wątpliwość konieczność zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane;
6. 2) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, to jest nieprawidłowo przeprowadzonego przez ten organ postępowania dowodowego polegającego na tym, że organ w sposób niedokładny i niewyczerpujący ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności nieprawidłowo (bo umniejszające) znaczenie nadał "Opinii technicznej wykonanego budynku gospodarczego" autorstwa W. Z. oraz zgodzie na realizację przedmiotowego zamierzenia budowlanego udzielonej przez wszystkich współwłaścicieli, co doprowadziło Sąd do jednoznacznego przesądzenia o braku podstaw do uwzględnienia skargi;
7. 3) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. - poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, podczas gdy bez wątpienia istniała potrzeba zbadania - w trybie opinii specjalistycznej - czy istnieje techniczna możliwość częściowej rozbiórki i dostosowania obiektu do dopuszczalnych parametrów, skoro skarżący przedłożył organowi I instancji w tym zakresie opinię sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane;
8. 4) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, to jest uznanie, że dyspozycja przedmiotowej regulacji zawiera obowiązek nakazania rozbiórki w całości, podczas gdy organ winien w pierwszej kolejności rozpatrzyć rozwiązanie mniej represyjne w stosunku do inwestora, tj. nakaz rozbiórki w części, albowiem środki stosowane przez organy powinny być proporcjonalne do stopnia naruszenia, a ich podjęcie może nastąpić jedynie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla usunięcia naruszenia prawa;
9. 5) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i wadliwe przyjęcie rozumienia pojęcia "części obiektu budowlanego", nie pozostające w zgodzie z bogatym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz wskazań wiedzy i brzmienia przepisów obowiązującego prawa;
10. 6) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego - poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego i wadliwe przyjęcie, że częściowa rozbiórka budynku gospodarczego stanowiłaby w rzeczywistości przebudowę, w szczególności w braku stosownej opinii biegłego rzeczoznawcy w tym zakresie;
11. 7) art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 4 Prawa budowlanego - poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegające na braku stwierdzenia naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, gdyż organ nie zastosował środków proporcjonalnych do naruszenia prawa skutkujące naruszeniem zasady wolności budowlanej;
12. 8) art. 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających w szczególności z opinii biegłego na okoliczność możliwości częściowej rozbiórki budynku;
13. 9) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii zasadności postawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie oceny ustaleń prawnych Sądu I instancji w niniejszej sprawie;
14. 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nieuwzględnieniem złożonej skargi, podczas gdy stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał jej uwzględnienie poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z ostrożności procesowej podniesiono również zarzuty:

1. 1) naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, i 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące naruszeniem zasady praworządności, uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w wyniku niezastosowania przez Sąd I instancji środków przepisanych prawem, a zmierzających do ustalenia stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanych przez organy administracyjne decyzji, co skutkowało w konsekwencji nieuwzględnieniem skargi wniesionej przez skarżącego;
2. 2) naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegającej na braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i skierowanie decyzji administracyjnej wyłącznie do jednego współwłaściciela nieruchomości podlegającej rozbiórce;
3. 3) naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niedokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegającej na braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego poprzez niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. J. oświadczyła, że będąc współwłaścicielem działki, nie udzielała pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy wymagały uwzględnienia, iż budynek, jaki został wybudowany przez J. S. na działce stanowiącej współwłasność jego i jego rodzeństwa, objęty był zgłoszeniem dokonanym przez inwestora w dniu [...] sierpnia 2011 r. Zgłoszenie dotyczyło budynku o powierzchni 25 m2, podczas gdy faktycznie zrealizowany obejmował swą powierzchnią 30,2 m2, kwalifikując go jako obiekt dla którego wybudowania niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Powyższa sytuacja wypełniała dyspozycję art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że w sytuacji wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę tego obiektu, lub jego części. Obowiązek wydania nakazu rozbiórki nie jest jednak bezwzględny, organ bowiem jest zobowiązany do badania, czy budowa jest zgodna z przepisami umożliwiając doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Jeżeli istnieją takie uwarunkowania, organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego, bądź też jego części. Dopiero w sytuacji braku prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ zobowiązany będzie orzec obowiązek rozbiórki. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określa art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. W sytuacji, gdy inwestor nie wypełni w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych przez organ działający w trybie legalizacji, organ orzeka o obowiązku rozbiórki (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego).

W powyższych uwarunkowaniach prawnych skarga kasacyjna podnosząc zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wywodzi, że Sąd wadliwe przyjął rozumienie pojęcia: "część obiektu budowlanego". W ocenie skarżącego kasacyjnie, organ powinien ustalić, w jakim zakresie zostały wykonane roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę i tylko w takiej części winien nakazać rozbiórkę. Rozbiórka powinna zatem w tym przypadku dotyczyć powierzchni ponad normę mogącą być objęta zgłoszeniem. W tej bowiem tylko części doszło do samowoli budowlanej. Takiego stanowiska nie sposób podzielić.

Należy zaznaczyć, że każda decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części powinna być wykonalna nie tylko prawnie, ale również technicznie. Nakaz rozbiórki może bowiem obejmować cały obiekt lub jego część, jednakże nakaz rozbiórki części obiektu jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacji, gdy jest to część obiektu na tyle samodzielna, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego. Orzekając rozbiórkę części budynku należy zatem brać pod uwagę wykonalność decyzji z punktu widzenia warunków technicznych, to jest możliwości dokonania rozbiórki bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu, która została wykonana zgodnie z prawem lub ewentualnie stanowi przedmiot odrębnego postępowania naprawczego.

Nie sposób zatem przyjąć, jak wywodzi to skarga kasacyjna, że bez względu na możliwości techniczne, orzeczony nakaz rozbiórki winien dotyczyć ponadnormatywnej powierzchni obiektu, która zdecydowała o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieuzasadnione.

Nieusprawiedliwionymi pozostawały również zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 3 i 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 80 k.p.a. stwierdzić należy, że okoliczności faktyczne sprawy usprawiedliwiały zastosowanie przez organ art. 48, nie zaś art. 50 ustawy - Prawo budowlane. Przepis art. 48 tej ustawy odnosi się do rozbiórki lub legalizacji obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast art. 50 dotyczy innych przypadków, znajdując zastosowanie do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, ale nie są budową w rozumieniu art.

48. W znajdującej nadal aktualność uchwale z 20 października 1997 r. (OPS 3/97, ONSA 1998/1/3) Naczelny Sąd Administracyjny wskazując na różny zakres regulacji art. 48 i art. 50 przyjął, że art. 50 ust. 1 pkt 1 ma zastosowanie do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art.

48. Poza tym stwierdzono, że w hipotezie art. 50 mieszczą się również obiekty niewymagające ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Tym samym, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego należy uznać za uzasadnione.

Nie sposób również przyjąć, by Sąd I instancji naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. Stwierdzić należy, że okoliczności rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawy zostały wyczerpująco przez organy wyjaśnione. Przedstawiona przez inwestora opinia techniczna stanowiła dowód w sprawie, który, jak każdy inny środek dowodowy, podlegał ocenie przy zastosowaniu kryterium przydatności, kompletności i rzetelności. Nie sposób uznać, by zgromadzone w sprawie dokumenty mogły prowadzić do odmiennej konkluzji niż przyjęta w sprawie i zaakceptowana przez Sąd. Brak również możliwości odmiennej oceny w odniesieniu do wymaganej zgody współwłaścicieli na realizację inwestycji. Nie budzi wątpliwości, że inwestor nie przedstawił dokumentu potwierdzającego zgodę wszystkich współwłaścicieli, wyraźny zaś sprzeciw siostry skarżącego na inwestycyjne zamiary skarżącego czyni nieuprawnionym stwierdzenie o domniemaniu posiadania takiej zgody w dacie dokonywania zgłoszenia.

Uznając za nieuzasadnione argumenty o naruszeniu przez Sąd art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że okoliczności sprawy, a zwłaszcza charakter i parametry budynku, nie budził wątpliwości co do braku technicznej możliwości oddzielenia części zabudowy pozwalając na dokonanie częściowej jego rozbiórki. Tym samym nie zachodziła konieczność zwrócenia się przez organy o opinię specjalisty w tym zakresie. Nieuzasadnionym pozostawał również zarzut naruszenia przez Sąd art. 106 § 3 p.p.s.a. W świetle tego przepisu sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie podniesiony wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a skarżący wykaże, że zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne (por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II FSK 1886/07). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego, żadna zaś ze stron nie wnioskowała o przeprowadzenie takiego postępowania, co czyni zarzut ten nieuzasadnionym.

Nieusprawiedliwionym pozostawał również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. determinuje zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga bowiem w granicach sprawy, którą w rozumieniu cytowanego przepisu, jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją, wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny są wyznaczone przez granice sprawy administracyjnej. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Natomiast niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in. dokonanie oceny zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków. Zakres sądowej kontroli wyznacza zatem przedmiot danej sprawy administracyjnej zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia. Granice orzekania Sądu I instancji określa sprawa administracyjna w znaczeniu materialnym. Tak określony w skardze przedmiot zaskarżenia jednocześnie wyznacza wiążące granice sprawy rozpoznawanej przez sąd. Oznacza to, że granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie rozpoznał bowiem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę oraz dokonał oceny zaskarżonej decyzji niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Końcowo, za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Jak wywodzi skarga kasacyjna, Sąd nie dokonał należytej kontroli zaskarżonej decyzji wobec skierowania tej decyzji wyłącznie do jednego współwłaściciela nieruchomości podlegającej rozbiórce. Podkreślić należy, że krąg stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę kształtuje art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. W świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz każdy właściciel, użytkownik wieczysty bądź zarządca nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Inwestorem był tylko jeden ze współwłaścicieli nieruchomości, stąd skierowano decyzję o nakazie rozbiórki tylko do inwestora, ale doręczono ją prawidłowo wszystkim współwłaścicielom jako stronom tego postępowania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.