Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 maja 2016 r. skarżący X.T. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3584/15 oddalającego jego skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu.
Następnie pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej małoletnich S.T. i A.T., podnosząc że w dniu [...] lipca 2016 r. został zatrzymany przez Straż Graniczną, doprowadzony do granicy Państwa, a następnie deportowany z terytorium RP. Jednakże decyzja ta nie została wykonana w całości, gdyż wraz ze skarżącym nie zostały deportowane jego dzieci, które pozostały na terytorium RP pod opieką matki. W związku z tym istnieje obawa, że również dzieci skarżącego zostaną zatrzymane i zmuszone do opuszczenia Polski.
Dalej skarżący wskazał, że matka T.T. jest stroną postępowania sądowego zainicjowanego skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 20106 r. sygn. akt IV SA/Wa 3566/15. Ww. także złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem w razie uwzględnienia wniosku T.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dzieci mogą zostać rozdzielone z matką i deportowane na [...], co grozi wyrządzeniem znacznej szkody. Pozostaną tam bowiem bez opieki. Skarżący, co prawdopodobne, zostanie wcielony do wojska, a najbliższa rodzina, tj. matka, pełnoletni brat, babcia zamieszkują na terytorium RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Z powyższego przepisu wynika zatem, że rozstrzygając w przedmiocie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, tj. niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym podkreślić należy, iż przewidziana zacytowanym wyżej przepisem ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (porównaj: B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61 ustawy; dostępny w zbiorze LEX).
W niniejszej sprawie wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej została objęta decyzja z dnia [...] września 2015 r. w części dotyczącej małoletnich dzieci skarżącego, tj. S.T. i A.T. Decyzją tą Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2015 r. zobowiązującą X.T. wraz z dziećmi S.T. i A.T., obywateli [...], do powrotu w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP na okres sześć miesięcy od dnia wykonania decyzji lub – w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w niniejszej decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres sześć miesięcy od dnia wykonania niniejszej decyzji, na wypadek jeżeli w terminie określonym w niniejszej decyzji nie opuszczą terytorium RP lub przekroczą lub będą usiłowali przekroczyć granicę wbrew przepisom, w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu, orzekająca o określeniu tego terminu do 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.
Powyższa decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do małoletnich S.T. i A.T. zasługuje na uwzględnienie. We ww. wniosku zostały przedstawione argumenty, które uprawdopodabniają stwierdzenie, że wykonanie decyzji orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
W związku z tym, że w stosunku do matki małoletnich, pod opieką której aktualnie przebywają, tj. T.T, została zastosowana ochrona tymczasowa w sprawie II OSK 1435/16 konieczne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji także i w stosunku do małoletnich S.T. i A.T., a to z tego względu, iż w przeciwnym razie ww. mogłyby zostać pozbawione opieki matki, co mogłoby skutkować powstaniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów, na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.