Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 694/15 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] października 2014r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...].
Wspomnianą decyzją z [...] sierpnia 2014 r., wydaną w trybie art. 75 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914) obciążono [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. opłatą za czynności kontrolne związane z pobraniem do badania próbki suplementu diety [...] w kwocie 120 zł.
Skarżąca pismem z dnia [...] września 2014 r. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2014 r.
Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] października 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia właściwości miejscowej. Przypomniał, iż w ramach urzędowej kontroli i monitoringu pobrano [...] maja 2014 r. do badań laboratoryjnych w hipermarkecie [...] w Ł. Al. [...] próbkę suplementu diety a z uwagi na lokalizację hipermarketu kontroli oraz pobrania próbek dokonał przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., na obszarze działania, którego znajduje się hipermarket. Opłata została wyliczona na postawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz.U. z 2009 r. Nr 78, poz. 656 ze zm.). Przy piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. przekazał do wiadomości i służbowego wykorzystania sprawę dotyczącą znakowania suplementu diety do właściwego miejscowo dla [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. - właściwego do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Główny zarzut zawarty w odwołaniu, że właściwym do merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. kontroli czy też oceny zgodności z prawem znakowania pobranych podczas kontroli suplementów diety powinien być Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. uznał za nieuzasadniony, gdyż właśnie temu inspektorowi sanitarnemu została przekazana do rozpatrzenia sprawa oceny znakowania pobranych do kontroli próbek suplementów diety. W ocenie organu właściwość Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. do pobrania próbki suplementu diety jako organu posiadającego umocowanie prawne do wydania decyzji płatniczej wynika z treści art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) oraz z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz.U z 2010 r. Nr 55, poz. 336), albowiem jako właściwa dla obszaru - miasto Ł. i powiat [...] określona została Państwowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Ł. Ponadto organ podkreślił, iż art. 10 ust. 2 lit. b pkt vi rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz.
UE L 165 str. 1, ze zm.) (zwane dalej "rozporządzeniem nr 882/2004") wskazuje, iż zakres urzędowej kontroli żywności obejmuje m.in. inspekcje etykietowania, prezentacji i reklamowania. Zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 882/2004 kontrole przeprowadza się na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji pasz lub żywności oraz zwierząt i produktów zwierzęcych, w tym również suplementów diety w miejscach ich dystrybucji.
Za właściwością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. do pobrania próbki suplementu diety jako organu posiadającego umocowanie prawne do wydania decyzji płatniczej dodatkowo w ocenie organu przemawia fakt, iż stosownie do art. 2 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 882/2004, przez organ właściwy (także do przeprowadzania kontroli urzędowych) należy rozumieć każdy organ, któremu przyznano kompetencję do przeprowadzenia kontroli sanitarnej, a kompetencja ww. organu do przeprowadzenia kontroli sanitarnej w hipermarkecie [...] w Ł, Al. [...], znajduje również umocowanie w planie kontroli opracowanym na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 882/2204, tj. planie pobierania próbek do badań żywności w ramach kontroli urzędowej i monitoringu dla Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który opracowywany jest corocznie przez Głównego Inspektora Sanitarnego oraz w harmonogramie sporządzonym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. na podstawie wytycznych Głównego Inspektora Sanitarnego na dany rok.
W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak również o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 21 K.p.a. w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, polegające na ich błędnej wykładni, poprzez przyjęcie, że:
- - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. był właściwy miejscowo do kontroli i stwierdzenia niezgodności z przepisami prawa żywnościowego oznakowania wprowadzanych do obrotu przez skarżącą, z siedzibą w W., suplementu diety "[...] i obciążenia skarżącej, w drodze decyzji płatniczej wydanej na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, kosztami tej kontroli, w związku z czym decyzja płatnicza z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydana przez ten organ nie była dotknięta sankcją nieważności wynikającą z art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a., podczas gdy - zgodnie z treścią art. 21 § 1 pkt. 3 K.p.a., właściwość miejscową organów administracji publicznej ustala się według miejsca siedziby danego podmiotu;
- - przepisy prawa żywnościowego, w tym w szczególności przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ani przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie zawierają przepisów szczególnych wobec przepisów art. 21 K.p.a. w odniesieniu do zasad ustalania właściwości miejscowej organów do kontroli działalności podmiotów w zakresie bezpieczeństwa żywności;
- - w związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nie był właściwy miejscowo do kontroli działalności skarżącej, z siedzibą w W., w zakresie znakowania wprowadzanych przez nią do obrotu suplementów diety i obciążenia skarżącej kosztami tej kontroli na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, co powoduje, że wydana przez ten organ decyzja płatnicza była dotknięta sankcją nieważności wynikającą z art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd I instancji nie stwierdził, aby ocena organów orzekających dokonana w kontekście art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. była wadliwa, przyjął brak podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji płatniczej. Wskazał, iż przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. działając na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w dniu [...] maja 2014 r. pobrał do badań laboratoryjnych: organoleptycznych i chemicznych w kierunku dozwolonych substancji dodatkowych (obecność syntetycznych barwników) oraz oceny prawidłowości znakowania - w hipermarkecie [...] w Ł., Al. [...] - próbkę suplementu diety pn.: "[...] wyprodukowanego dla [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, właściwość miejscowa organu do dokonania wskazanych czynności wynikała z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 maja 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno- epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz. U. z 2010 r., Nr 55, poz. 336).
Sąd I instancji podkreślił, iż Państwowy Inspektor Sanitarny wykonuje zadania przy pomocy podległej mu stacji sanitarno- epidemiologicznej, która to wykonuje badania laboratoryjne w zakresie nadzoru sanitarnego (art. 15 ust. 1 i art. 15a ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej), zaś z załącznika do ww. rozporządzenia (wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 15a ust. 2 wskazanej ustawy) bezspornie wynika, że jako właściwa dla obszaru - miasto Ł. i powiat [...] określona została Państwowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Ł. Wobec powyższego w ocenie Sądu I instancji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. był uprawniony do przeprowadzenia kontroli w hipermarkecie i pobrania próbek do badań laboratoryjnych, a w konsekwencji czego, był właściwy do wydania decyzji obciążającej za wykonanie czynności kontrolnych tzn. za pobranie próbek i wykonanie badań, o czym stanowi rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności.
Sąd I instancji podkreślił, że o właściwości miejscowej decydowało w tym przypadku miejsce położenia hipermarketu, w którym zabezpieczono próbki poddane dalszym badaniom a kwestionowana decyzja płatnicza była wynikiem tych czynności. Ponadto Sąd powołał się na wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2953/12, w którym wskazano, iż przepisy dotyczące właściwości organów sformułowane w K.p.a. nie podlegały na przestrzeni obowiązywania Kodeksu znaczącym zmianom, zaś zmianom uległy formy i sposoby prowadzenia działalności, co powoduje, że nie zawsze możliwym będzie ustalenie właściwości miejscowej organów w oparciu o reguły wynikające z art. 21 K.p.a. NSA wskazał przy tym, iż zastosowanie wykładni literalnej w ww. art. 21 K.p.a., doprowadzić może do absurdalnych wyników (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r., w sprawie VII SA/Wa 111/15)
W konsekwencji, Sąd orzekający w I instancji nie podzielił wywodów skargi i nie zgodził się ze skarżącą spółką odnośnie tego, iż jedynym organem inspekcji sanitarnej właściwym w sprawach dotyczących skarżącej jest PPIS w [...] w sytuacji, gdy produkty dystrybuowane przez skarżącą mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium całego kraju.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 21 § 1 pkt 3 i art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez przyjęcie przez WSA w wyroku, że organy Inspekcji Sanitarnej (Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. oraz Główny Inspektor Sanitarny) prawidłowo ustaliły, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. był właściwy miejscowo do kontroli działalności skarżącej z siedzibą w W. i nałożenia na nią w drodze decyzji płatniczej opłaty za czynności kontrolne w ramach urzędowych kontroli żywności, mimo że decyzja ta wydana została z naruszeniem właściwości miejscowej i w efekcie obarczona jest wadą nieważności zgodnie z art. 156 §1 pkt 1 K.p.a. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał, że art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. nie ma zastosowania do określenia właściwości organów Inspekcji Sanitarnej w trakcie wykonywania urzędowych kontroli żywności przewidzianych w art. 73 ustawy o bezpieczeństwie i żywności i nakładania opłat za te kontrole zgodnie z art. 75 ustawy o bezpieczeństwie i żywności, mimo że przepisy ustawy o bezpieczeństwie i żywności nie przewidują innego sposobu ustalania właściwości miejscowej organów dokonujących tych kontroli niż przepisy K.p.a., a art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. wprost wynika, że "właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się [...] według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, iż nie kwestionuje właściwości miejscowej PPIS w Ł. do przeprowadzenia kontroli w hipermarkecie [...] znajdującym się na jego obszarze działania i pobrania próbek produktów, kwestionuje dokonanie przez ww. organ ich oceny. Właściwość miejscową organów administracji publicznej określa się zgodnie z art. 21 K.p.a., a powołane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 15, 15a i 25 ustawy o inspekcji sanitarnej ani żadne inne przepisy nie zawierają odmiennych od K.p.a. regulacji w zakresie właściwości miejscowej organów Inspekcji Sanitarnej do merytorycznej kontroli poprawności oznakowania suplementów diety prowadzonych przez skarżącą do obrotu.
W ocenie skarżącej za kontrolę merytoryczną próbek uznać należy już samo podjęcie decyzji o wysłaniu próbek do laboratorium - z treści art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywienia i żywności wynika, że organy Inspekcji Sanitarnej w trakcie badań laboratoryjnych, za które mogą obciążyć opłatą dany podmiot, jedynie potwierdzają istnienie ewentualnej niezgodności produktu z prawem żywnościowym. Zdaniem skarżącej powyższe potwierdza treść art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o inspekcji sanitarnej.
Ponadto skarżąca odniosła się do powołanego zarówno w decyzji organu II instancji, jak i w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 2953/12 wskazując, iż wyrok ten został wydany w innym stanie faktycznym dotyczącym właściwości miejscowej lekarza weterynarii.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie kosztami postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez organ art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. należy wskazać, że właściwość miejscowa organu administracji publicznej to zdolność do załatwiania spraw indywidualnych należących do jego właściwości rzeczowej, powstałych na przypisanym temu organowi obszarze działania. Obszar (terytorialny zakres) działania organu administracji publicznej ustala się na podstawie przepisów prawa ustrojowego. Obszarem działania organów administracji publicznej (innych niż ministrowie i centralne organy administracji publicznej) są określone ustawowo jednostki podziału terytorialnego państwa, ewentualnie zespoły tych jednostek lub ich części, przy czym przepisy prawa z reguły wyraźnie wskazują, że dany organ wykonuje swoje kompetencje na obszarze danej jednostki podziału terytorialnego, chyba że terytorialny obszar działania wynika już z nazwy organu (por. A. Wróbel, Komentarz do art. 21 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2016 r.).
Mając na uwadze powyższe należy zaznaczyć, że właściwość miejscowa organu inspekcji sanitarnej ustalana jest w trybie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 z– dalej powoływana jako: "ustawa o "PIS"), zgodnie z którym "w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny".
Państwowy inspektor sanitarny wykonuje zadania przy pomocy podległej mu stacji sanitarno-epidemiologicznej (art. 15 ust. 1 ustawy o PIS). Zgodnie z art. 15a ust. 2 ustawy o PIS: "Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykazy stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru, dla którego dana stacja wykonuje nieodpłatnie badania laboratoryjne i pomiary, mając na względzie zapewnienie dostępności badań laboratoryjnych i pomiarów przez stacje sanitarno-epidemiologiczne wykonujące nadzór sanitarny.". Stacje sanitarno-epidemiologiczne określone w wykazach "wykonują badania laboratoryjne w zakresie nadzoru sanitarnego, działając w zintegrowanym systemie badań laboratoryjnych i pomiarów. Przez zintegrowany system badań laboratoryjnych i pomiarów rozumie się jednolity sposób wykonywania badań laboratoryjnych i pomiarów.".
Z ustawy wynika, że badania i pomiary laboratoryjne, wykonywane w ramach nadzoru sanitarnego, mają mieć charakter zintegrowany. Istotne jest przy tym to, że ustawodawca zdefiniował, co należy rozumieć przez pojęcie "zintegrowanego systemu badań laboratoryjnych". Chodzi o to, aby organy inspekcji, w celu skutecznego prowadzenia postępowania nadzorczego, dokonywały na terenie kraju jednolitych badań laboratoryjnych.
Należy zwrócić uwagę na fakt, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno - epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz. U. z 2010 r. Nr 55, poz. 336) Powiatowa Stacja Sanitarno - Epidemiologiczna w Ł. została określona jako właściwa dla obszaru miasta Ł. i powiatu [...]. Nie jest kwestionowane, że na obszarze tym położony jest hipermarket [...] w Ł., z którego pobrano próbki suplementów diety do badań laboratoryjnych.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wydał decyzję płatniczą określającą wysokość opłaty za wykonanie czynności kontrolnych, powołując w podstawie prawnej m.in. art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Dokonując oceny właściwości organów inspekcji sanitarnej uwzględnić należy, że rolą tych organów, jako realizujących zadania z zakresu zdrowia publicznego w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru m.in. nad warunkami zdrowotnymi żywności i żywienia (art. 1 pkt. 6 ustawy o PIS), jest zapewnienie bezpiecznej żywności i żywienia w celu ochrony zdrowia ludzkiego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2953/12 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że “przepisy dotyczące właściwości organów sformułowane w Kodeksie postępowania administracyjnego nie podlegały na przestrzeni obowiązywania tego aktu znaczącym zmianom. Tymczasem od roku 1960 istotnym zmianom uległy formy i sposoby prowadzenia działalności, co powoduje, że nie zawsze możliwym będzie ustalenie właściwości miejscowej organów w oparciu o reguły wynikające z art. 21 K.p.a. Niewątpliwie zapewnienie ochrony zdrowia publicznego, przede wszystkim wymaga odpowiedniego wyznaczenia organów wyposażonych w kompetencje pozwalające na sprawowanie kontroli działalności prowadzonej w tym zakresie.
Kontrole te powinny być oparte na najbardziej aktualnych dostępnych informacjach i dlatego powinna istnieć możliwość ich dostosowywania w miarę, jak nowe istotne informacje stają się dostępne. Z tego względu na gruncie prawodawstwa krajowego przyjęto, że dla sprawności i szybkości działań podejmowanych w zakresie ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego podstawową jednostką terenową inspekcji weterynaryjnej będzie powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej.". Analogicznie - w przypadku inspekcji sanitarnej - dla sprawności i szybkości działań podejmowanych w celu ochrony zdrowia ludzkiego podstawową jednostką jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny - wykonujący zadania jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie, państwowy wojewódzki inspektor sanitarny - wykonujący zadania jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie (art. 10 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy o PIS).
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł., działając w ramach zintegrowawnego systemu badań laboratoryjnych, był organem uprawnionym w niniejszej sprawie, bowiem działał na obszarze swojej właściwości terytorialnej oraz właściwości rzeczowej.
Powyższe rozważania przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutu dotyczącego naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., albowiem w sprawie nie zostały naruszone przepisy o właściwości, a co za tym idzie nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.