Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 36/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.M. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2004 r. znak: [...], nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, albowiem została wywiedziona od decyzji organu pierwszej instancji. Sąd wskazał także, że od przedmiotowej decyzji było składane odwołanie, a decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], wydana właśnie na skutek tego odwołania, była już przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – sprawa VII SA/Wa 957/04.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sad odrzucił skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2004 r.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł skarżący domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarga ta została następnie uzupełniona, a błędy pisarskie sprostowane. Prawidłowa treść skargi kasacyjnej została dołączona do pisma wniesionego w dniu 19 marca 2015 r. (pismo uzupełniające i prostujące). Obie skargi kasacyjne zostały wniesione w terminie otwartym do zaskarżenia kwestionowanego postanowienia.
Przedmiotowemu postanowieniu zarzucono, w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 i art. 52 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga dotyczyła wyłącznie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego "z dnia [...] kwietnia 2004 r.", co skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną i jej odrzuceniem.
Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że wyłącznym przedmiotem zaskarżenia jest decyzja nr [...]. Sama skarga zatytułowana jako "skarga na poczynania Kierownika Oddziału Egzekucji PINB" dotyczyła działań egzekucyjnych dużo późniejszych niż czas wydania decyzji nr [...]. Bezpośrednią przyczyną złożenia skargi było pismo ww. Kierownika, które nakładało na skarżącego obowiązek rozebrania ścianek działowych, demontaż wanny, kuchenki elektrycznej i innych urządzeń umożliwiających zamieszkiwanie. Tak więc, zdaniem skarżącego, sprecyzowanie żądania jest prawnie nieskuteczne, ponieważ nie dotyczyło przedmiotu sprawy. Skarżący winien więc zostać ponownie wezwany do sprecyzowania żądania, czego jednak Sąd nie dokonał.
Skarżący wskazał także na to, że Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do treści skargi i do pisma z dnia 4 grudnia 2014 r., w którym skarżący zarzucił, że decyzja nr [...] nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania suszarni nie była oparta o dokumentację techniczną przedmiotowego lokalu.
Pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy wniósł o oddalenie wywiedzionej przez skarżącego skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., w związku z tym wniesiona skarga kasacyjna, stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. została rozpoznana w granicach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Niniejsza skarga kasacyjna zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 52 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga dotyczyła wyłącznie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], co w konsekwencji spowodowało jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 52 § 1 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten określa procedurę wnoszenia skargi do sądu, która opiera się na obowiązku uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przez podmiot wnoszący skargę, jeżeli środki te przysługiwały w postępowaniu przed organami. Wniesienie skargi bez wyczerpania tej procedury czyni wniesienie takiej skargi niedopuszczalnym i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Innymi słowy niedopuszczalne jest wniesienie skargi bezpośrednio na decyzję organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy przysługuje od niej środek zaskarżenia w postępowaniu przed organami.
W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę skarżącego na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] (znak [...]) w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania jako niedopuszczalną, bo wywiedzioną od decyzji organu pierwszej instancji. To stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy podzielić.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga została wniesiona na ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2004 r. (w skardze kasacyjnej błędnie wskazano datę tej decyzji jako [...] kwietnia 2004 r.). W treści pisma z dnia 3 grudnia 2014 r. stanowiącego skargę A.M. odnosi się do wadliwej, jego zdaniem, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]. Następnie w piśmie z dnia 13 grudnia 2014 r. precyzuje przedmiot skargi wskazując, że "zaskarżam decyzję nr [...] nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni samowolnie zaadaptowanej na lokal mieszkalny nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W.". Zaś w uzasadnieniu skarżący zawarł argumenty przeciwko tej decyzji. W tej sytuacji twierdzenia skargi kasacyjnej, że przedmiotem zaskarżenia nie była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], a "sprecyzowanie żądania, które dokonał 13.12.2014 r. jest prawnie nieskuteczne", nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przeczą wyraźnej woli skarżącego zawartej w piśmie z dnia 13 grudnia 2014 r. doprecyzowującym żądanie skargi.
Ponadto wskazać należy, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] była przedmiotem odwołania skarżącego – decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję nr [...]. Skarga od tej decyzji została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucona postanowieniem z dnia 13 września 2004 r. sygn. akt VII SA/Wa 957/04.
Odnosząc się zaś do argumentów skargi kasacyjnej zawartych w jej uzasadnieniu, a skierowanych przeciwko przedmiotowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2004 r., stwierdzić należy, że skoro Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesioną skargę jako niedopuszczalną, to nie mógł ocenić legalności zakwestionowanej decyzji. Ponadto argumentacja skargi kasacyjnej wymierzona przeciwko decyzji nr [...] dodatkowo utwierdziła Naczelny Sąd Administracyjny w przekonaniu, że intencją skarżącego było zakwestionowanie właśnie tej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, skoro nawet w skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji "nieustosunkowanie się do treści skargi (...) sprecyzowanej w dniu 13.12.2014 r. (...) w którym skarżący zarzucił że decyzja nr [...] nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania suszarni nr [...] samowolnie zaadoptowanej na lokal mieszkalny w budynku wielorodzinnym przy ulicy [...] nie była oparta o dokumentację techniczną dotyczą przedmiotowego lokalu", a więc nieustosunkowanie się do skargi która w istocie zmierzała do poddania ww. decyzji nr [...] merytorycznej kontroli Sądu.
W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 i art. 52 § 1 P.p.s.a. jako niezasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.