Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 9 kwietnia 2015 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowalnego (PINB) w [...] przeprowadzili oględziny na działkach nr ewid. [...] i [...], ob. [...] przy ul. [...] w [...], podczas których ustalili, że na terenie tym usytuowana jest m.in. wiata konstrukcji drewnianej o wymiarach 4,75 x 3,64 m, wewnątrz wiaty znajduje się murowany grill. Teren pod wiatą w całości utwardzony jest betonową kostką. Na odtworzenie przedmiotowej wiaty skarżący nie uzyskał zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. W dniu 24 kwietnia 2015r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na wykonaniu ww. wiaty. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. PINB, na podstawie art. 49b ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("p.bud."), nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów, w tym oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co nie zostało wykonane w wyznaczonym terminie.
W konsekwencji, PINB decyzją z dnia [...] września 2016 r. orzekł nakaz rozbiórki przedmiotowej wiaty. Organ odwoławczy opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał tę decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A. C. na w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016r. Wskazał, że spór w niniejszej sprawie dotyczył zagadnienia, czy organy zasadnie zastosowały regulację p.bud. sprzed nowelizacji, wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. z 2015r., poz. 443) zwana dalej "ustawą nowelizującą", która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r. Przepisy p.bud. sprzed ww. nowelizacji przewidywały, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 25 m² (art. 29 ust. 1 pkt 2 p.bud.), podlega natomiast zgłoszeniu na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 p.bud, co oznacza, że w razie jego niedokonania, wiaty podlegają rozbiórce, o ile nie zajdą w stosunku do nich przesłanki z art. 49 b ust. 2 p.bud., w oparciu o które dojdzie do ich legalizacji.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że jakkolwiek nowelizacja weszła w życie [...] czerwca 2015 r., to nie miała zastosowania nowa, korzystniejsza dla inwestora regulacja, obowiązująca już w momencie wydania zaskarżonej decyzji. Wynika to z treści art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu [...] kwietnia 2015 r., przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów i dlatego nie mogły mieć one zastosowania w sprawie.
W skardze kasacyjnej A. C. zarzucił powyższemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane dnia 20 lutego oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. z 2015r., poz. 443) poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "przepisy dotychczasowe". W oparciu o powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016w [...].
W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że zgodne z definicją Słownika Języka Polskiego "dotychczasowy" to "trwający dotychczas, żyjący, będący gdzieś dotychczas". Skoro zatem przepisy dotychczasowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej mają mieć zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją, to trudno się zgodzić, w świetle słusznego interesu strony, że do praw i obowiązków skarżącego w postępowaniu administracyjnym mogą mieć zastosowanie przepisy dotychczasowe, czyli uchylone, nieobowiązującej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 p.p.s.a.).
W skardze kasacyjnej sformułowano tylko jeden zarzut - naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 443). Przepis ten stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. do dnia 28 czerwca 2015 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W stanie prawnym obowiązującym do dnia wejścia w życie ww. nowelizacji, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej "p.bud.", budowa m.in. wiat o powierzchni zabudowy do 25 m2, o ile łączna liczba tych wiat na działce nie przekraczała dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, nie wymagała pozwolenia na budowę. Budowa takiego obiektu wymagała natomiast dokonania zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 p.bud.).
Po wejściu w życie omawianej nowelizacji, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2c p.bud.). Jednocześnie ustawodawca w odniesieniu do takich wiat nie przewidział wymogu dokonania zgłoszenia.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że postępowanie administracyjne dotyczącej przedmiotowej wiaty zostało wszczęte przed wejściem w życie ww. nowelizacji i nie zostało przed tym terminem zakończone decyzją ostateczną. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 lutego 2015 r. stanowi zaś wyraźnie, że w odniesieniu do takich stanów faktycznych zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, tj. przepisy w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie przepisów nowych, obowiązujących od dnia 28 czerwca 2015 r. Prawidłowo więc zarówno organy, jak i Sąd pierwszej instancji zastosowały w niniejszej sprawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 30 ust. 1 pkt 1 p.bud. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie omawianej nowelizacji, przewidującym dla budowy wiat o powierzchni zabudowy do 25 m² wymóg uprzedniego zgłoszenia.
Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) "dotychczasowy" to "poprzedzający chwilę obecną, trwający w niezmienionej formie dotychczas, żyjący gdzieś dotychczas". Nie ulega więc wątpliwości, że przepisami dotychczasowymi w stosunku do przepisów wchodzących w życie w dniu 28 czerwca 2015 r., są przepisy obowiązujące przed tą datą. Przedstawione przez autora skargi kasacyjnej stanowisko co do rozumienia treści art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej jest dla składu orzekającego w niniejszej sprawie niezrozumiałe. Przywołuje bowiem definicję słowa "dotychczasowy", jako "trwający dotychczas, żyjący, będący gdzieś dotychczas" by stwierdzić, że do sytuacji skarżącego przepisy dotychczasowe nie mogą mieć zastosowania jako uchylone, nieobowiązujące. Tymczasem właśnie z woli ustawodawcy przepisy dotychczasowe, obowiązujące do dnia 28 czerwca 2015 r., co do zasady uchylone, nadal obowiązują w odniesieniu do stanów faktycznych opisanych w art. 6 ust. 1 ww. ustawy.
Przyjęcie, że w odniesieniu do takich stanów należy stosować przepisy nowe, obowiązujące od dnia 28 czerwca 2015 r., oznaczałoby orzekanie contra legem, wbrew wyraźnej, jednoznacznej treści przepisu ustawy.
Konsekwencją ustalenia, że w niniejszej prawie zastosowanie miały przepisy dotychczasowe jest stwierdzenie, że przedmiotowa wiata została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, bez wymaganego zgłoszenia, nie doszło do jej legalizacji w trybie art. 49b ust. 2 p.bud., a to oznacza, że organ zobowiązany był do orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 49b ust. 1 i 3 p.bud.
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.