Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 861/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B.H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku B.H., reprezentowany przez radcę prawnego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo to wnikać ma z samego przedmiotu sprawy, jakim jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, który został w całości wybudowany i był czasowo wykorzystywany. Skarżący przytoczył przy tym treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 476/11.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając złożony wniosek, zważył, co następuje
Wskazane przez skarżącego okoliczności przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z sytuacją taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem zawartym we wniosku, iż wykonanie decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wydanej w przedmiocie nakazania skarżącemu rozbiórki obiektu budowlanego prowadzić będzie bez wątpienia do skutków, które mogą się okazać wręcz niemożliwe do odwrócenia, a nadto wiązać się będzie ze znacznymi kosztami. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zawarty w postanowieniu w sprawie II OSK 476/11, na które powołał się skarżący we wniosku.
Nadto podkreślenia wymaga, iż skarżący korzystał z ochrony tymczasowej także na etapie postępowania przed Sądem I instancji, a w sprawie nie zaistniały żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby odmienne orzeczenie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.