Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Jelczu-Laskowicach z 7 kwietnia 2005 r. nr XXXI/198/2005 w przedmiocie nadania nazwy placowi publicznemu.
Z akt wynika, że uchwałą z 7 kwietnia 2005 r. Rada Miejska w Jelczu-Laskowicach nadała imię Jana Pawła II skwerowi położonemu w Jelczy-Laskowicach, pomiędzy ulicami Oławską, Józefa Bożka, Żwirki i pasażem pieszym łączącym ulicę Oławską z ulicą Józefa Bożka, przedstawionemu w załączniku graficznym do tej uchwały.
Skarżący, kwestionując tę uchwałę, zarzucał, że przedstawiony w załączniku do uchwały plac nie odpowiada pod względem wielkości placowi publicznemu określonemu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 13 listopada 1992 r. Ma to naruszać, jak twierdził, jego interes prawny, wynikający z praw przysługujących mu do działki nr 165/16, bezpośrednio graniczącej ze skwerem, któremu zaskarżoną przed Sądem pierwszej instancji uchwałą nadano imię Jana Pawła II. W szczególności, jak twierdził, z powodu zmiany wielkości skweru nie może w pełni i swobodnie korzystać z tej nieruchomości "poprzez brak dojścia i dojazdu od strony południowo-wschodniej i od strony południowej", to jest od strony tego skweru.
Sąd pierwszej instancji oddalił skargę skarżącego przyjmując, że nie wykazał on, aby zaskarżoną uchwałą naruszono jego interes prawny. W szczególności Sąd ten wskazał, że zaskarżoną uchwałą nadano jedynie imię Jana Pawła II placowi przylegającemu do nieruchomości skarżącego, nie rozstrzygając o sposobie użytkowania tego miejsca.
Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił:
- - nieważność postępowania, wynikającą z pozbawienia go możności obrony jego praw, co miało polegać na tym, że wydane w toku postępowania postanowienie o odmowie wyłączenia sędziów zostało doręczone jemu, a nie ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi,
- - naruszenie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, polegające na niezasadnym uznaniu, że jego interes prawny nie został zaskarżoną uchwałą naruszony,
- - naruszenie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 14 ustawy o samorządzie gminnym, polegające na tym, że nie stwierdzono nieważności zaskarżonej uchwały, mimo że została ona podjęta w niezgodnym z prawem trybie – przez aklamację,
- - naruszenie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na tym, że nie przeprowadzano żądanych przez niego dowodów z szeregu dokumentów.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że skarżący wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa pismem z 29 października 2007 r., doręczonym tego samego dnia. W dniu 28 grudnia 2007 r. Rada Miejska podjęła uchwałę, w której stwierdziła, że jej uchwała z 7 kwietnia 2005 r. nie narusza prawa. O uchwale tej powiadomiono skarżącego pismem z 3 stycznia 2008 r., które doręczono mu 22 stycznia 2008 r. Skargę na uchwałę z 7 kwietnia 2005 r. skarżący wniósł 20 lutego 2008 r.
Wskazane okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że skarga skarżącego na uchwałę z 7 kwietnia 2005 r. została wniesiona z uchybieniem terminu. Jak wyjaśniono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r. w sprawie II OPS 2/07 (ONSAiWSA nr 3 z 2007 r., poz.
60) przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z kolei powołany przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Zatem, skoro skarżący wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa w dniu 29 października 2007 r., to termin do wniesienia skargi upłynął skarżącemu w dniu 28 grudnia 2007 r. W związku z tym skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. została wniesiona po terminie i to niezależnie od tego, że została ona wniesiona w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż odpowiedź ta została doręczona skarżącemu po upływie terminu do wniesienia skargi. Z powołanej uchwały NSA wynika, że jedynie wtedy gdyby odpowiedź na wezwanie została doręczona w terminie 60 dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to skarga mogłaby być wniesiona w terminie 30 dni liczonym od doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
Wobec powyższego uprawniony jest wniosek, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W związku z tym Sąd pierwszej instancji powinien był na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucić.
Zgodnie z art. 189 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli skarga ulegała odrzuceniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Przy wykładni tego przepisu pojawiły się istotne wątpliwości, które spowodowały przedstawienie pismem z 24 września 2009 r. przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosku o podjęcie uchwały, o której mowa w art. 15 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która wyjaśniłaby czy w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalne jest zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego.
W dniu 8 grudnia 2009 r., w sprawie o sygnaturze II GPS 5/09, Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, w której wyjaśnił, że w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego.
W świetle wykładni prawa przyjętej w zacytowanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną jest zobowiązany uchylić zaskarżony wyrok i skargę odrzucić, skoro podlegała ona odrzuceniu przed Sądem pierwszej instancji i to niezależnie od tego, czy zachodzi nieważność postępowania oraz niezależnie od tego, jakie zarzuty w skardze kasacyjnej podniósł skarżący. W związku z tym zbędne jest odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 189 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i skargę odrzucił.