Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2970/23 WSA w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 października 2023 r. znak: DLI-I.7620.20.2023.KK.6 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 października 2023 r., a także poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 14 marca 2023 r. a to, wobec grożącej stronie szkody, niemożliwej do odwrócenia.
Skarżący wskazał, że w przypadku braku wstrzymania zaskarżonej decyzji po stronie skarżącego może dojść do niepowetowanej szkody (wynikającej z utraconego zysku wobec ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości) - stąd wniosek o jej wstrzymanie jest w pełni zasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przyjętej wykładni powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSA i wsa 2007/4/77).
Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 924 z późn. zm.), dalej jako: specustawa gazowa lub specustawa.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 specustawy, do skarg na decyzje administracyjne, o których mowa w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy ustawy P.p.s.a., z wyłączeniem art. 61 § 3 tej ustawy, oraz z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Oznacza to, że po wniesieniu skargi na decyzję wydaną w trybie specustawy, sąd administracyjny nie ma kompetencji do wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2018 r., II OZ 718/18, 11 grudnia 2023 r. II OZ 674/23 dostępne CBOIS). Sąd administracyjny nie może odnosić się meriti do argumentów podnoszonych we wniosku. Innymi słowy, to ustawodawca pozbawił sąd administracyjny kompetencji do stosowania środka ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 P.p.s.a w odniesieniu do rozstrzygnięć podejmowanych na gruncie przepisów specustawy.
Mając powyższe na uwadze, uznać należało, że w niniejszej sprawie brak jest podstawy prawnej do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji opartej na art. 61 § 3 P.p.s.a. z uwagi na wyłączenie stosowania tego przepisu w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.