Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. O., A. O., B. O. i K. O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r. i nałożono na skarżących obowiązek likwidacji dwóch otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku przy ul. S. w Warszawie usytuowanej w ostrej granicy z nieruchomością przy ul. S. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli H. O., A. O., B. O. i K. O. Pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. skarżący złożyli "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji", wskazując, że wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na każdą ze stron postępowania, mimo współuczestnictwa materialnego, powoduje niezbędność wydania wnioskowanego postanowienia. Obciążenie stron grzywną w wysokości 40.000 zł spowoduje znaczną szkodę dla stron tym bardziej, że organ powinien sam wykonać zamurowanie okien.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wyłania się podstawowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasada, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego. Sąd nie jest więc uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd i precyzowanie treści wniosku tym bardziej, że w imieniu stron działa profesjonalny pełnomocnik – adwokat.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ani w tytule wniosku z dnia 8 stycznia 2016 r., ani w jego uzasadnieniu skarżący nie sprecyzowali, jakiej decyzji domagają się wstrzymania wykonania. Stwierdzono ogólnie, że wnioskują "o wstrzymanie wykonania decyzji". Ponieważ ujawniony brak nie jest ani brakiem formalnym pisma procesowego, a z uwagi na osobę profesjonalnego pełnomocnika nie można było zastosować w sprawie art. 6 P.p.s.a., złożony w sprawie wniosek należało oddalić jako nieprecyzyjny.
Niezależnie od powyższego, w nawiązaniu do przepisu art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a., który w pierwszej kolejności nakazuje badanie możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. ostatecznej decyzji organu II instancji, stwierdzić także trzeba, iż przedstawiona we wniosku argumentacja nie świadczy o potrzebie udzielenia skarżącym w sprawie ochrony tymczasowej. Prowadzenie przez organ postępowania egzekucyjnego i nakładanie na stronę środków egzekucyjnych w celu wymuszenia wykonania nałożonego skarżoną decyzją obowiązku samo w sobie nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia dla skarżących niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przypomnieć trzeba, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w ww. przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Ocena tych przesłanek następuje z uwzględnieniem okoliczności indywidualnej sprawy i tylko w tych granicach możliwe jest ich badanie. Autor wniosku tymczasem odnosi niebezpieczeństwa, o których mowa w ww. przepisie, nie do kontrolowanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, ale do postanowienia wydanego w innym, chociaż związanym z ocenianym, postępowaniu, tj. do kwoty grzywny nałożonej w postępowaniu egzekucyjnym. Organ mógł natomiast prowadzić postępowanie egzekucyjne, skoro na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego odmówiono skarżącym udzielenia ochrony tymczasowej. Sam natomiast fakt nałożenia grzywny w celu przymuszenia, niezależnie od jej wysokości, nie może przesądzać o konieczności wstrzymania wykonania kontrolowanej decyzji.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a.