Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] – działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) – postanowieniem z dnia [...] [...] wstrzymał roboty budowlane przy silosie wzniesionym na działce nr 2084 w O., będącej własnością Z. G., nakazał zabezpieczenie budowy oraz nałożył obowiązek przedstawienia do dnia 30 kwietnia 2004 r. odpowiednich dokumentów pod rygorem nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaś, działając na podstawie art. 134 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego na postanowienie organu pierwszej instancji przez Prokuratura Rejonowego w Puławach, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 5 października 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1549/03 oddalił skargę Prokuratora Rejonowego w Puławach na postanowienie organu odwoławczego.
Sąd podzielił stanowisko, że na postanowienie organu nadzoru budowlanego, wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nie służy zażalenie, gdyż nie stanowi o tym ustawa, i nie znajduje zastosowania art. 50 ust. 5 Prawa budowlanego, który dotyczy wyłącznie przypadków objętych ust. 1 tej normy, tj. innych niż określone w art. 48 ust. 1.
Sąd wyraził ponadto ocenę, że niedopuszczalne jest wniesienie przez prokuratora zażalenia na postanowienie wydane w postępowaniu prowadzonym bez udziału prokuratora.
W skardze kasacyjnej Prokurator Okręgowy w Lublinie przytoczył jako jej podstawy:
"– naruszenie prawa materialnego – art. 48 ust. 2 i 3 w zw. z art. 50 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wyrażeniu poglądu prawnego, iż na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i 3 zażalenie nie przysługuje, w sytuacji, gdy w stosunku do tego postanowienia znajduje zastosowanie przepis art. 50 ust. 5 powołanej ustawy – Prawo budowlane przewidujący możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych.
- – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) poprzez wyrażenie poglądu prawnego z naruszeniem art. art. 183 § 1 i 184 oraz 188 k.p.a. w zw. z art. art. 141 i 144 k.p.a. o niedopuszczalności wniesienia zażalenia przez prokuratora, co spowodowało nieuwzględnienie skargi."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano, że zażalenie służy na każde postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, prokurator zaś może wnieść zażalenie także wówczas, kiedy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Zarzut pierwszy skargi kasacyjnej jest nietrafny już dlatego, że art. 48 Prawa budowlanego nie zawiera odesłania do art. 50 (ust.
- 5) tej ustawy, przy czym z art. 50 (ust.
- 5) również nie można wyprowadzić wniosku, aby znajdował zastosowanie do postanowień o wstrzymaniu robót budowlanych wydanych na innej podstawie.
Jak wprost stanowi art. 50 ust. 1, wstrzymuje się prowadzenie robót budowlanych, lecz w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1.
Z kolei w art. 48 ust. 1 jest mowa o rozbiórce obiektu budowlanego, jednak z zastrzeżeniem ust. 2, który – zamiast rozbiórki – przewiduje wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, podobnie jak art. 50 ust. 1, lecz ze szczególnych powodów.
Wstrzymanie zatem prowadzenia robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 nie obejmuje przypadków określonych w art. 48 ust. 2 w związku z ust. 1 tego przepisu, jest więc regulacją odrębną, tylko pozornie przedmiotowo tożsamą.
Zarzut drugi skargi kasacyjnej nie nadaje się do oceny, gdyż nie pozwalają na to akta sprawy, z których nie wynika, kiedy postanowienie organu pierwszej instancji doręczono stronie.
Prokurator bowiem, chociażby nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym do chwili wydania podlegającego zaskarżeniu orzeczenia, może wnieść środek zaskarżenia, lecz tylko w terminie zaskarżenia obowiązującym stronę.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.