Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2542/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Przedstawiając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd I instancji wskazał, iż skarżący – R. C. uzyskał uprawnienia kombatanckie na podstawie decyzji Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Warszawie z dnia 14 kwietnia 1975 r. z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej, biorąc udział w walkach przeciwko bandom reakcyjnego podziemia w okresie od 21 lutego 1946 r. do 31 grudnia 1947 r. jako członek Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej.
Zawiadomieniem z dnia 15 marca 2011 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych poinformował skarżącego, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie weryfikacyjne w sprawie posiadanych przez niego uprawnień kombatanckich. W toku tego postępowania, zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej o informację dotyczącą przebiegu służby skarżącego w organach bezpieczeństwa publicznego MO. Pismem z dnia 16 czerwca 2011 r. na skutek kwerendy akt Instytut Pamięci Narodowej przesłał uwierzytelnioną kserokopię przebiegu służby skarżącego w organach MO jak również dokumenty potwierdzające, że przed służbą w organach MO był on członkiem ORMO.
W wyniku przeprowadzonego postępowania, o zakończeniu którego skarżący został zawiadomiony pismem z dnia 28 czerwca 2011 r., Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, decyzją z [...] lipca 2011 r., Nr [...], pozbawił skarżącego uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu wskazał, iż jak wynika z informacji zawartych w aktach sprawy, skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w charakterze "uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" i nie prowadził innej działalności kombatanckiej. W tej sytuacji do ustalonych okoliczności zastosowanie ma norma art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371 ze zm.), zwanej dalej ustawą o kombatantach, zgodnie z którą pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4.
We wniosku z dnia 11 sierpnia 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący, kwestionując ustalenia Kierownika Urzędu, poinformował, że stosowne wyjaśnienia przedstawi w najbliższym terminie. Następnie, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2011 r. wniósł o zawieszenie postępowania w związku z - jak wyjaśnił - poszukiwaniem dokumentów z IPN mogących mieć znaczenie dla sprawy. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił zawieszenia postępowania, informując skarżącego, że dokumenty z IPN dotyczące jego osoby znajdują się w aktach sprawy. Pismem z dnia 13 października 2011 r., B. C. - działająca w imieniu skarżącego żona, wniosła o zweryfikowanie decyzji pozbawiającej jej męża uprawnień kombatanckich. Podniosła, że mąż jej nie uczestniczył w walkach z reakcyjnym podziemiem, a całe swoje życie zawodowe poświęcił służbie w organach MO na różnych stanowiskach, za co został wielokrotnie wyróżniony i odznaczony.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, decyzją z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdził, iż skarżący nie wskazał, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie tej decyzji. Kierownik Urzędu ponownie podkreślił, że skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu udziału w walkach przeciw "bandom reakcyjnego podziemia", zaś w odniesieniu do zarzutów odwołania wskazał, powołując się na orzecznictwo NSA, że jakakolwiek działalność w organach ORMO i MO nie została przez ustawodawcę uznana za szczególną zasługę dla Polski i zaliczona do tytułów uzasadniających zachowanie przyznanych wcześniej uprawnień kombatanckich.
W skardze z dnia 28 listopada 2011 r., skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, podniósł argumenty zawarte uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i kwestionując ustalenia organów, wskazał, że w czasie osobistych wizyt w Urzędzie jego żona wyjaśniała, że w czasie wojny brał bezpośredni udział w tych samych czynnościach organizacji AK, w której uczestniczyli członkowie jego rodziny – ojciec M. C. ps. "[...]" z-ca dowódcy plutonu WSOP placówki "[...]" działającej w P. i siostra Z. C. –N., działająca razem z nim w służbie sanitarnej podrejonu "[...].
Skarżący wyjaśnił, że działalność, którą prowadził w czasie wojny, a którą ze względu na okoliczności historyczne musiał zataić przed władzami stanowi, w jego ocenie, podstawę do zachowania uprawnień kombatanckich w oparciu o inne przepisy ustawy. Jako dowód działalności członków jego rodziny, w której też - jak wskazał - osobiście uczestniczył, załączył fragment publikacji pt. "Trwaliśmy przy tobie Warszawo" dotyczącej historii konspiracji i walki VI Rejonu "Helenów" Pruszków-Piastów-Ursus-Sękowin. Na koniec skarżący zarzucił, że organ w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie przeprowadził żadnych dowodów, które zweryfikowałyby prowadzenie przez niego działalności niepodległościowej.
W odpowiedzi na skargę, Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniach obu decyzji, a odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że podniesiona w skardze okoliczność udziału skarżącego w czynnościach organizacji Armii Krajowej nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, a ponadto skarżący nie powoływał się na działalność konspiracyjną zarówno w postępowaniu przed ZBoWiD, jak i w toku postępowania weryfikacyjnego prowadzonego przez Kierownika Urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, stwierdził, iż wbrew stanowisku skarżącego Kierownik Urzędu przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie właściwie - zgodnie z regułami postępowania administracyjnego określonymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kpa, a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał stwierdzić, jak zasadnie przyjął to Kierownik Urzędu, iż wobec skarżącego wypełniona została dyspozycja art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, a tym samym uzasadnione było pozbawienie go uprawnień kombatanckich.
Sąd I instancji stwierdził, iż w sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu udziału w walce z reakcyjnym podziemiem (bandami) w okresie od 21 lutego 1946 r. do 31 grudnia 1947 r. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o kombatantach, osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia, z zastrzeżeniem ust.
2. Z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach wynika, że pozbawia się uprawnień kombatanckich m.in. osoby: które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art.
4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.
Sąd I instancji stwierdził, iż okoliczności, o których mowa w wyżej wymienionym przepisie, skarżący nie wykazał. Brak jest zatem w niniejszej sprawie dowodów wskazujących na to, że zachował on uprawnienia kombatanckie z innych tytułów. Sąd wskazał, iż postępowanie administracyjne nie wykazało by skarżący prowadził działalność kombatancką bądź inną z nią równorzędną. W toku postępowania zarówno przed ZBoWiD, jak i weryfikacyjnego, prowadzonego z poszanowaniem reguły czynnego udziału strony w tym postępowaniu, skarżący na żadnym jego etapie nie powoływał się na jakąkolwiek działalność konspiracyjną, a zarzuty podniesione dopiero w skardze jakoby działał wraz z członkami swojej rodziny – ojcem i siostrą w jak wskazał "czynnościach organizacji Armii Krajowej" nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Wykazane dołączoną do skargi publikacją okoliczności działalności konspiracyjnej rodziny skarżącego – wyłącznie jego ojca i siostry, nie stanowią dowodu na taką działalność samego skarżącego zwłaszcza, że nie znajdują potwierdzenia w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, w tym przesłanym z IPN wywiadzie z dnia 10 sierpnia 1949 r. dotyczącym działalności okupacyjnej i powojennej skarżącego oraz członków jego rodziny.
Materiał dowodowy, na który składają się również dokumenty dotyczące skarżącego w postępowaniu przed ZBoWiD, w tym deklaracja członkowska, dowodzi, iż sam skarżący wskazywał wyłącznie, że w okresie od 1946 do 1949 r., będąc członkiem ORMO, brał udział w walkach zbrojnych z reakcyjnym podziemiem. Ubiegający się o członkostwo w ZBoWiD w żadnym punkcie nie wskazuje innego uczestnictwa w działalności okupacyjnej i powojennej aniżeli udział w organizacji ORMO i organach MO. Powyższe potwierdza również zaświadczenie Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie z dnia 10 lipca 1984 r., wystawione przez Naczelnika Wydziału Kadr, jak również dokumenty, o które Kierownik Urzędu zwrócił się do IPN, a w szczególności raport skarżącego z dnia 10 maja 1984 r. do Szefa Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych, w którym szczegółowo opisuje on swoją działalność powojenną jako członka ORMO w zakresie ujawniania, rozpracowywania i likwidacji podziemnych organizacji politycznych.
W świetle powyższego, Sąd I instancji przyjął, iż Kierownik Urzędu prawidłowo zebrał dowody i przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących ustalenia, czy wobec skarżącego zachodzą przesłanki uzasadniające pozbawienie go uzyskanych na mocy uprzednio obowiązujących przepisów uprawnień kombatanckich. Skoro zaś - jak prawidłowo ustalił Kierownik Urzędu - jedynym tytułem na podstawie którego skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie była działalność w latach 1944-1956 w charakterze "uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej", to zaskarżona decyzja, pozbawiająca skarżącego tych uprawnień, odpowiada prawu.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawy kasacyjne wskazał:
1/ naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, 2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu utraty przez stronę zdolności procesowej (art. 26 § 1 ppsa) oraz nierozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy skutki braku zdolności sądowej nie były uzupełnione zgodnie z art. 30 i 31 ppsa, a brak udziału strony powoduje nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 ppsa), którą Sąd powinien brać pod uwagę z urzędu, a ponadto art. 75, 77 § 1, 78 § 1, 80 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, polegające na tym, że Sąd nie wziął pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 kpa, który nakazuje ocenę stanu prawnego w świetle wyczerpująco zebranego materiału dowodowego.
W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Sąd I instancji wydał wyrok z naruszeniem przepisów prawa materialnego bowiem ustalony stan faktyczny błędnie uznał za odpowiadający stanowi hipotetycznemu, przewidzianemu w normie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach. Podniósł również, iż Sąd naruszył przepisy postępowania, tj. art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 26 i 30 ppsa oraz art. 75 § 1, 77 § 1, 78, 80 kpa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do złożonego na rozprawie zarzutu braku zdolności procesowej skarżącego. Pełnomocnik skarżącego zauważył, iż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji tylko wybiórczo odniósł się do zarzutów podniesionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i nie zwrócił uwagi, wbrew art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, że nie wyjaśniono istotnych elementów stanu faktycznego. Przede wszystkim Sąd nie odniósł się do okoliczności udziału w "czynnościach organizacji AK", a także uwarunkowań obiektywnych co do zatrudnienia. Sąd popełnił błąd polegający na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 stycznia 2015 r., pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż do ubezwłasnowolnienia skarżącego nie doszło.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samo odwołanie się do podstaw skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 174 ppsa, nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych. W podstawach skargi kasacyjnej wnoszący skargę musi bowiem wyraźnie wskazać konkretną normę prawa materialnego, naruszoną przez Sąd przez błędną jej wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ze wskazaniem na czym ta błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie polegało i jaka, według skarżącego, powinna być wykładnia właściwa.
W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania skarżący powinien natomiast, poza wskazaniem konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez Sąd, wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, czy skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Z uwagi na związanie podstawami zaskarżenia, Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę jedynie z punktu widzenia wskazanych podstaw i nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej w tym zakresie. Stosownie do art. 176 ppsa, skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W warunkach niniejszej sprawy, jako pierwszy należało rozważyć, jako najdalej idący, zarzut nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 ppsa). Zgodnie z tym przepisem, nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. Wskazując na nieważność postępowania określoną tym przepisem, autor skargi kasacyjnej podnosi zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 26 § 1 ppsa oraz art. 30 i 31 ppsa i wskazuje na utratę przez skarżącego zdolności procesowej oraz nierozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy skutki braku zdolności sądowej nie były uzupełnione zgodnie z art. 30 i 31 ppsa.
Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Wskazać należy, iż stosownie do art. 26 § 1 ppsa, zdolność procesową, czyli zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych, mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. W świetle art. 11 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kc, pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletniości. Można ją jednak stracić w razie ubezwłasnowolnienia całkowitego. Zgodnie bowiem z art. 12 kc, zdolności do czynności prawnych nie mają osoby ubezwłasnowolnione całkowicie. W obowiązującym stanie prawnym, przyjąć zatem należy, iż osoba pełnoletnia, która nie została ubezwłasnowolniona, ma pełną zdolność do czynności prawnych, dopóki nie zostanie wydane orzeczenie o jej ubezwłasnowolnieniu.
W niniejszej sprawie, w toku postępowania, w dniu rozprawy tj 6 grudnia 2012r. przed Sądem I instancji przedłożona została kopia wniosku o ubezwłasnowolnienie skarżącego złożonego do sądu powszechnego w dniu 5 grudnia 2012r.. W świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych, okoliczność wystąpienia z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie skarżącego nie może być jednak uznana za równoznaczną z utratą przez skarżącego zdolności procesowej. W warunkach niniejszej sprawy brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że skarżącemu nie przysługiwała zdolność procesowa.
W konsekwencji, w niniejszej sprawie nie mogły znaleźć zastosowania zarówno przepisy art. 30 i 31 ppsa, odnoszące się do zapewnienia stronie, która nie ma zdolności procesowej, właściwej reprezentacji w postępowaniu, jak i przepis art. 124 § 1 pkt 1 ppsa, stosownie do którego sąd zawiesza postępowanie z urzędu m.in. w razie utraty przez stronę zdolności procesowej. Ponadto według wyjaśnienia pełnomocnika strony skarżącej nie nastąpiło ubezwłasnowolnienie skarżącego.
W warunkach niniejszej sprawy, podnoszony przez autora skargi kasacyjnej, zarzut nieważności postępowania nie znajduje zatem uzasadnienia.
W dalszej kolejności odnieść należy się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1, 78, 80 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, polegającego na tym, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 kpa, który nakazuje ocenę stanu prawnego w świetle wyczerpująco zebranego materiału dowodowego, i nie wyjaśnił istotnych elementów stanu faktycznego, przede wszystkim nie odniósł się do okoliczności udziału w czynnościach organizacji AK, a także uwarunkowań obiektywnych co do zatrudnienia.
Zarzut ten uznać należy za bezpodstawny. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż ustalenie stanu faktycznego w drodze wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego jest funkcją postępowania administracyjnego. Wojewódzki sąd administracyjny kontroluje natomiast to, czy proces ten odbył się zgodnie z prawem. Niedostrzeżenie przez Sąd I instancji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy uchybień procesowych we wskazanym zakresie czyniłoby zasadnym uchylenie podjętego przez Sąd orzeczenia. Jednak w warunkach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności działalności Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w zakresie poprawności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego jest prawidłowa. Prawidłowe jest też zastosowanie do ustalonych okoliczności faktycznych przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o kombatantach, osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia, z zastrzeżeniem ust.
2. Stosownie do art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art.
4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.
W świetle przytoczonych przepisów, stwierdzić należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy warunkiem zachowania uprawnień kombatanckich przez skarżącego, który - co w sprawie nie budzi wątpliwości - uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej", było wykazanie się inną działalnością kombatancką w rozumieniu ustawy o kombatantach. Natomiast skarżący składając deklarację w dniu 2 kwietnia 1975r. podał jedynie, że od 1946r. do 1 marca 1949 r będąc członkiem ORMO "brał udział w walkach zbrojnych z reakcyjnym podziemiem". W raporcie z dnia 10 maja 1984r również podał, że brał bezpośredni udział " w walkach likwidacji zbrojnego i politycznego podziemia", a "działalność sprowadzała się do ujawniania, rozpracowywania i likwidacji nielegalnych organizacji politycznych i terrorystycznych".
W dołączonym do akt sprawy zaświadczeniu Komendy Wojewódzkiej MO w Warszawie z dnia 26 marca 1975r. również stwierdzono, że skarżący " w początkowym okresie służby jako funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa (MO) brał udział w walce z bandami i reakcyjnym podziemiem".
Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, w aktach administracyjnych brak natomiast jakichkolwiek dowodów, które mogłyby świadczyć o podejmowaniu przez skarżącego innej działalności kombatanckiej. Okoliczność ta nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Pomimo zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w toku całego postępowania administracyjnego, w tym wezwania go do przedstawienia związanych z przedmiotem tego postępowania wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów, również sam skarżący nie przedłożył jakichkolwiek dowodów w tym zakresie, nie wnosił też o ich przeprowadzenie przez organ. W aktach administracyjnych brak ponadto dowodów, które mogłyby świadczy o tym, że okoliczności podnoszone w skardze, a dotyczące działalności skarżącego w Armii Krajowej, były kiedykolwiek podnoszone w toku tego postępowania. Mając to na uwadze nie można zatem zarzucić skutecznie Kierownikowi Urzędu, że w toku przeprowadzonego przed tym organem postępowania nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego sprawy, w tym nie odniesiono się do okoliczności udziału skarżącego w "czynnościach organizacji AK", gdyż okoliczność ta nie wynikała z prawidłowo zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego.
Okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia zarówno w informacjach uzyskanych przez Kierownika Urzędu z Instytutu Pamięci Narodowej, a nawet - na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji - w przedłożonym w toku postępowania sądowego fragmencie publikacji pt. "Trwaliśmy przy tobie Warszawo" dotyczącej historii konspiracji i walki VI Rejonu "Helenów" Pruszków-Piastów-Ursus-Sękowin, odnoszącym się do działalności konspiracyjnej nie samego skarżącego, lecz jego ojca i siostry. W świetle powyższego, Kierownikowi Urzędu nie można skutecznie zarzucić naruszenia przytoczonych w podstawie kasacyjnej przepisów kpa, zaś Sądowi I instancji – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, gdyż ten w warunkach niniejszej sprawy nie mógł mieć zastosowania. Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić ponadto naruszenia art. 141 § 4 ppsa, gdyż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika, iż Sąd ten odniósł się szczegółowo do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w tym kwestii udziału skarżącego w "czynnościach organizacji AK".
Skoro zaś postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie doprowadziło do wykazania, że skarżący podejmował także inną działalność kombatancką w rozumieniu ustawy o kombatantach, prawidłowe było zastosowanie przez Kierownika Urzędu, a następnie przez Sąd art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach i ostatecznie oddalenie skargi.
W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż podstawy kasacyjne, na których oparta została skarga kasacyjna w niniejszej sprawie, nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Skarżący bowiem działający przez pełnomocnika, nie podważył skutecznie dokonanej przez Sąd I instancji kontroli legalności decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.
Na marginesie zauważyć natomiast należy, iż w sytuacji, gdy skarżący będzie dysponował dowodami świadczącymi o pełnieniu przez niego służby w Armii Krajowej, co jednak wiąże się co do zasady z potwierdzeniem m.in. faktu złożenia stosownej przysięgi, podporządkowania służbowego, wyznaczenia służbowego stanowiska i wykonywania określonych obowiązków wynikających z rozkazów przełożonych (zob. np. wyroki NSA z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1457/12, z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2344/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) lub podejmowania innej działalności kombatanckiej w rozumieniu ustawy o kombatantach, będzie mógł podjąć próbę wzruszenia decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.