Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2542/11 skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu wskazał, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zostaną zrealizowane, gdy zaskarżony akt zostanie najpierw wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie on wzruszony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Nie oznacza to jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu.
Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie natomiast nie przedstawił on żadnych argumentów na poparcie swojego wniosku, ograniczając się jedynie do powołania się ogólnie na skutki wynikające z wykonania decyzji, a następnie jej uchylenia wskutek uwzględnienia skargi.
Należy ponadto zaznaczyć, że nie jest możliwe generalne wstrzymanie wykonania decyzji ze względu na to, że zaskarżony akt, najpierw wykonany, może wywrzeć negatywne skutki, a następnie może być on wycofany z obrotu prawnego wskutek uwzględnienia skargi. Każda decyzja administracyjna pociąga za sobą dolegliwość powodującą określone konsekwencje, co nie oznacza automatycznie możliwości wstrzymania jej wykonania. Należy zatem wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej rozpatrywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy, nie zaś w oderwaniu od jej okoliczności faktycznych. Powołana przez skarżącego okoliczność nie jest więc sytuacją, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należało zatem wykazać wystąpienie przynajmniej jednej w przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, czego skarżący nie uczynił.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.