Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 611/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę I. M. D.-J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr WI-I.7840.3.197.2012.MB w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Od powyższego wyroku I. M. D.-J., reprezentowana przez radcę prawnego, w dniu 24 kwietnia 2013 r. wniosła skargę kasacyjną, a następnie w dniu 28 maja 2013 r. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr WI-I.7840.3.197.2012.MB.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że postępowanie inwestora nie tylko potwierdza słuszność jej zarzutów, ale wobec prowadzenia prac na podstawie zmienionego i nie zatwierdzonego projektu grozi jej znaczną szkodą. Likwidacja planowanych zabezpieczeń, a także przybliżenie hali garażowej do granicy działki wymaga szczegółowej oceny oddziaływania na nieruchomość skarżącej. Nadto nagłą zmianę sposobu budowy hali garażowej oraz zabezpieczeń na granicy działek należy rozpatrywać także jako przyznanie przez inwestora ich skuteczności lub wadliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. Strona może więc wnioskować do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu również w momencie wnoszenia skargi kasacyjnej, czemu odpowiada kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w razie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77).
Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa zatem na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń.
Należy także mieć na uwadze, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie powołała ona wystarczających argumentów, które uzasadniałyby przyjęcie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona skarżąca musi bowiem przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać dlaczego uznała, że osoba uprawniona do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i to na nim spoczywać będzie obowiązek ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.