Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1573/14

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2085/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...](dalej także jako: GINB) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: K.p.a.), po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek R. D. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...] lipca 2002 r., Nr[...], zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej I. i S. U. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie posesji przy ul. [...] w[...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewoda stwierdził, że w toku wydawania decyzji z dnia [...] lipca 2002 r., nie zaistniały istotne uchybienia, które skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Małżonkowie U. wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością nr ewid.[...]. Inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dołączone przez inwestorów wymagane dokumenty spełniają wymogi art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. dalej jako: ustawa Prawo budowlane), zaś sama decyzja jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Organ wskazał, ze zgodnie z § 270 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki, o odporności ogniowej określonej w § 233, a dla budynków wymienionych w § 213 - o odporności ogniowej 60 min. Z projektu budowlanego nie wynika, aby projektowany budynek posiadał ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki sąsiedniej nr ew.[...].

Jest to niewątpliwie uchybienie, które nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z opisu technicznego inwestycji wynika zaś, że budynki będą oddzielone od siebie ścianą z pustaków ceramicznych gr. 19 cm (kl. ogn. IV), wyprowadzoną pod samo pokrycie dachu (str. 7 projektu).

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania R. D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Starosty Powiatu[...], nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. W szczególności nie stwierdzono rażącego uchybienia warunków zabudowy w zakresie linii rozgraniczającej teren inwestycji, przeznaczenia budynku, liczby kondygnacji, powierzchni zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie doszło do uchybienia wymogów decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych (przewidziano jedno zamiast dwóch na dom jednorodzinny) niemniej jednak uznał, że nie sposób wywodzić z tego szczególnie negatywnych dolegliwości tak dla użytkowników spornego obiektu, jak i dla użytkowników nieruchomości sąsiadujących.

Nie stwierdził także rażącego naruszenia warunków technicznych dotyczących dopuszczalnego usytuowania budynków. Analiza projektu zagospodarowania terenu sporządzonego dla przedmiotowej inwestycji wykazała, że wschodnią elewację spornego budynku (z otworami) zaprojektowano w odległości 7 m od granicy z działką drogową (ul.[...]); północną elewację spornego budynku (z otworami) zaprojektowano w odległości 4,09 m od granicy z działkami o numerach ewid.[...]; zachodnią elewację spornego budynku (z otworami okiennymi) zaprojektowano w odległości ok. 34 m od granicy z sąsiednią działką nr ewid.[...]. Od strony południowej projektowany budynek mieszkalny został usytuowany - ścianą bez otworów - bezpośrednio przy granicy z działką o numerze ew.[...], jako częściowo przylegający do istniejącego budynku mieszkalnego. Organ przy tym zwrócił uwagę, że w dacie obowiązywania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywał przepis § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., który stanowił, że dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w § 12 ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,50 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Jak wynika z akt sprawy, na realizację projektowanego obiektu bezpośrednio przy granicy z działką o numerze ewid. [...] inwestor uzyskał pisemną zgodę współwłaścicieli wskazanej nieruchomości.

Ponadto organ stwierdził, że takie usytuowanie planowanego obiektu nie skutkuje rażącym naruszeniem warunków technicznych dotyczących odległości nowoprojektowanej zabudowy od zabudowy już istniejącej lub projektowanej na działce sąsiedniej. W szczególności nie uchybia ono przepisom dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego, zwłaszcza unormowaniu § 270 ust. 2 w zw. z § 213 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r.

W analizowanym projekcie budowlanym stwierdzono jednoznacznie, że choć dla spornego budynku wymagana jest klasa odporności ogniowej "E", to został on zaprojektowany w klasie odporności ogniowej co najmniej,5C". Jednym elementem o niższej klasie odporności pożarowej jest, co wprost wskazano w analizowanym projekcie, konstrukcja nośna dachu zaprojektowana jako słabo rozprzestrzeniająca ogień (tj. w klasie odporności pożarowej "D" lub "E"). Powyższe świadczy m. in. o tym, że główna konstrukcja nośna budynku, w tym jego ściany zewnętrzne, zaprojektowane zostały jako posiadające odporność ogniową 60 min. Taki bowiem współczynnik ustalono dla tego rodzaju elementów konstrukcyjnych klasy "C" w przywołanym wyżej § 216 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Tym samym stwierdził, że z dokumentacji projektowej wynika, iż również ściana zewnętrzna oddzielająca budynek projektowany od budynku istniejącego na działce sąsiedniej posiada odporność ogniową 60 min. (klasa odporności ogniowej "C"). W tym zakresie spełniony jest więc wymóg przewidziany przepisem 270 ust. 2 w zw. z § 213 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r.

Po analizie dokumentacji projektowej organ odwoławczy wywiódł, że budynek nie narusza rażąco wymogów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego również w pozostałym zakresie. Nie podzielił również stanowiska R. D., jakoby projekt budowlany znajdujący się w aktach sprawy został "sfałszowany". Nie stwierdził także, aby którakolwiek ze stron postępowania została pozbawiona możliwości czynnego w nim udziału.

W skardze do sądu administracyjnego R. D. zarzucił, że organy rozpatrywały sprawę nie posiadając oryginalnego projektu budowlanego. Natomiast ten znajdujący się w aktach sprawy był pełen wewnętrznych sprzeczności. W aktach administracyjnych brak było także innych oryginalnych dokumentów potrzebnych do wydania decyzji. Zarzucił wydanie przez Wojewodę decyzji przed zakończeniem postępowania i zgromadzeniem całości materiału. Wskazał, że w związku z powyższym organy prowadziły postępowanie w oparciu o wadliwy materiał dowodowy, a wiec całe postępowanie było wadliwe.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w pierwszej kolejności wskazał na cele postępowania nieważnościowego i podkreślił, że w postępowaniu tym organ nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że GINB prawidłowo ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów ww. rozporządzenia w zakresie warunków technicznych dotyczących dopuszczalnego usytuowania budynków.

Sąd podniósł, że od strony południowej budynek mieszkalny został usytuowany - ścianą bez otworów - bezpośrednio przy granicy z działką o numerze ew.[...], jako częściowo przylegający do istniejącego budynku mieszkalnego. W dacie obowiązywania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.) stanowił, że dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w § 12 ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,50 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

Sąd wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż na realizację projektowanego obiektu bezpośrednio przy granicy z działką o numerze ew. [...] inwestor uzyskał pisemną zgodę ówczesnych współwłaścicieli wskazanej nieruchomości.

Sąd podzielił stanowisko organów, że brak jest podstaw uzasadniających uznanie, że rażąco uchybiono przepisom § 270 ust. 2 w zw. z § 213 pkt 1 lit. a oraz § 235 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Odnosząc się do zarzutu braku oryginalnego projektu budowlanego przy udzielaniu pozwolenia na budowę oraz wad projektu, który był w posiadaniu Wojewody, Sąd podzielił ocenę organu, że wady dotyczące wewnętrznej niespójności projektu budowlanego pozostają bez wpływu na wynik postępowania nieważnowściowego. Uznał także, że wbrew twierdzeniu skarżącego, Wojewoda [...] jako organ I instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania rozstrzygnięcia. Fakt uzupełnienia materiału dowodowego o oryginalny egzemplarz projektu budowlanego będącego w posiadaniu inwestorów, na etapie postępowania odwoławczego, (na skutek podniesionego w odwołaniu zarzutu skarżącego), w sytuacji gdy posiadany przez Wojewodę egzemplarz projektu stanowił załącznik do kontrolowanej decyzji z dnia 23 lipca 2002 r. i nie różnił się w istocie od projektu przedłożonego przez inwestorów nie świadczy o wadliwym materiale dowodowym.

Sąd nie podzieli także zarzutu skargi co do naruszenia art. 10 K.p.a. Zarzut ten stawiany wobec rozstrzygnięcia, jakie wydał organ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, uznał za pozbawiony zupełnie słuszności, bowiem w tym postępowaniu, z zasady nie prowadzi się postępowania dowodowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. D. zarzucając:

1. 1. na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. -, dalej, jako p.p.s.a. naruszenie:
2. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. – dalej jako p.u.s.a) i art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez uznanie, że wewnętrzne sprzeczności w projekcie budowlanym i braki w dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na budowę nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji,
3. 2. na zasadzie art. 174 pkt 2 p.ps.a. naruszenie:
4. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez WSA uchybień w postaci rozpoznania sprawy przez organy administracji w oparciu o niepełny i niewyczerpujący materiał dowodowy w szczególności nieostemplowany projekt budowlany, b)art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez zaakceptowanie pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu,
5. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 3 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez uznanie, że załączony do akt projekt budowlany został zatwierdzony decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. podczas gdy zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego prowadziłoby do wniosku, że projekt ten bez pieczęci i oznaczeń organu wydającego decyzję, wewnętrznie sprzeczny, bez wymaganych uzgodnień nie jest faktycznie projektem budowlanym, który został zatwierdzony tą decyzją,
6. d) art. 145 § 1 pkt 1 li. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów postawionych w skardze oraz piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. i brak jednoznacznego ustalenia dlaczego Sąd przyjął, że złożony do akt sprawy projekt jest oryginalny.

Z uwagi na powyższe zarzutu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że wady załączonego do akt sprawy projektu budowlanego są tego rodzaju, że pozostają w oczywistej sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 140, poz. 906) w zakresie naruszenia § 8 ust. 2 pkt 4, pkt 5 poprzez brak zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki oraz brak informacji czy działka jest wpisana do rejestru zabytków, a także w zakresie naruszenia § 8 ust. 3 pkt 1, pkt 2 i pkt 6 poprzez brak określenia położenia działki w stosunku do sąsiednich terenów, brak określenia sposobu odprowadzania wód opadowych, liczby kondygnacji, usytuowania pojemnika na odpady stałe, oznaczenia wjazdu do garażu, czy usytuowania ogrodzenia, co uniemożliwia ustalenie jaki faktycznie budynek miał być zrealizowany w oparciu o ten projekt.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że załączony projekt budowlany zawiera wewnętrzną sprzeczność między rysunkami rzutu piwnic i parteru, a elewacją frontową, elewacją ogrodową (wsch.), a poza tym nie jest opatrzony numeracją zgodną ze spisem zawartości projektu. W ocenie skarżącego kasacyjnie projekt w takim stanie jest jedynie projektem poprzedzającym opracowanie projektu budowlanego, co oznacza, że Sąd I instancji zaakceptował wydanie rozstrzygnięć organów administracji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną małżonkowie U. wnieśli o jej oddalenie. Wskazali, że od czasu wyeliminowania z obrotu prawnego pozwoleń na budowę dla R. D. przystąpił on do systematycznego nękania uczestników, poprzez składanie bezpodstawnych skarg do wszystkich możliwych urzędów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Przedmiotowa skarga kasacyjna została wprawdzie oparta na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., niemniej jednak w ramach obu tych podstaw skarżący kasacyjnie zarzuca orzekającym organom, że oceniając decyzję z dnia [...] lipca 2002 r. o pozwoleniu na budowę zaakceptowały uchybienia w postaci braku w aktach sprawy oryginałów: projektu budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy, potwierdzenia własności działki, a także, że wewnętrzne sprzeczności w projekcie budowlanym nie stanowiły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

W każdym z powołanych zarzutów, tak dotyczących naruszenia prawa procesowego jak i materialnego, skarżący kasacyjnie wskazuje na pozostający w związku przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., który nie jest przepisem procesowym lecz ustrojowym, określającym sposoby sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1421/11, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Bezpośrednie naruszenie tego przepisu miałoby miejsce tylko wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił kontroli administracji publicznej, czyli rozpoznania skargi na decyzję (art. 1 § 1 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Takie uchybienie w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Powiązany z przepisami art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. zarzut przeprowadzenia kontroli w sposób nieprawidłowy nie ma zaś charakteru samodzielnego. Jest zasadny tylko wówczas, gdy inne naruszenia procesowe lub materialne skutkują uwzględnieniem skargi, tych natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził.

Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego – postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja nie została wydana z ciężkim kwalifikowanym naruszeniem prawa, enumeratywnie wyliczonym w art. 156 § 1 K.p.a. W tym trybie postępowania, w którym ustala się wystąpienie przesłanek nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania dowodowego, a jedynie ocenia, czy zastosowano normę prawa materialnego do stanu faktycznego odpowiadającego hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w tej normie. Jeżeli zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do oceny, że stan faktyczny sprawy odpowiada stanowi hipotetycznemu nie ma podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego. Zasadnie w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał oceny materiału dowodowego, co uzasadniało z kolei ocenę braku podstaw do uznania, że został zebrany z naruszeniem przepisów prawa procesowego.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że Wojewoda Mazowiecki jako organ I instancji nie dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania decyzji, a nieostemplowany projekt budowlany uniemożliwił mu zbadanie zgodności tego projektu z przepisami prawa.

Jakkolwiek do uzupełnienia materiału dowodowego o oryginalny egzemplarz projektu budowlanego, opatrzony pieczęciami, w którego posiadaniu byli inwestorzy, doszło na etapie postępowania odwoławczego to podkreślić należy, że nie różnił się on w istocie od egzemplarza projektu stanowiącego załącznik do decyzji z dnia [...] lipca 2002 r., której nieważności skarżący kasacyjnie się domagał. Okoliczność tę potwierdził również Prezydent m.st. Warszawy w piśmie z dnia 2 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że jedyna różnica między tymi egzemplarzami dotyczy rys. A-1 "Rzut piwnic" tj. w egzemplarzu przesłanym przez Wojewodę [...] brak jest podpisów projektantów, podczas gdy w tym należącym do inwestorów powyższy rysunek jest opatrzony stosownymi podpisami, natomiast same rysunki niczym się nie różnią. Nie ma zatem żadnych podstaw do przyjęcia, że załączony do akt administracyjnych projekt budowlany nie jest projektem zatwierdzonym decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Projekt ten przewidywał budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie posesji przy ul. [...] w[...].

Z projektu zagospodarowania działki wynika, że budynek został usytuowany od strony południowej w ostrej granicy z działką nr ewid.[...], od strony północnej w odległości 4,09m od granicy z działką nr [...] (własność skarżącego kasacyjnie) oraz w odległości 7 m od strony ul.[...]. Z akt sprawy wynika również, że inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r., której oryginału wprawdzie brak było w aktach sprawy, niemniej jednak jej kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem okazano Sądowi I instancji na rozprawie.

Nie może być również podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę okoliczność braku w aktach sprawy potwierdzonego za zgodność z oryginałem aktu notarialnego z dnia 28 grudnia 2001 r., z którego wynikało prawo małżonków U. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia. Istotą tego oświadczenia jest możliwość poprzestania organu na twierdzeniu strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego. Obowiązek organu administracji architektoniczno-budowlanej wyjaśnienia kwestii prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powstaje w przypadku wystąpienia uzasadnionych w tej kwestii wątpliwości. W przedmiotowej sprawie wątpliwości takie nie zachodziły mimo przedłożenia do akt niepotwierdzonej za zgodność kserokopii aktu notarialnego.

Odnośnie podnoszonej w skardze kasacyjnej wady projektu budowlanego w postaci opatrzenia numeracją niezgodną ze spisem jego zawartości, podnieść należy, że uchybienie tego rodzaju nie może być uznane za kwalifikowane naruszenie prawa. Ranga tych naruszeń w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie czyni ich takimi, którym można przypisać cechy rażącego naruszenie prawa.

Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. także nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie ograniczając się jedynie do stwierdzenia faktu naruszenia. Naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. samo w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia rozstrzygnięcia organu administracji. Jest to przepis postępowania administracyjnego i Wojewódzki Sąd Administracyjny może uwzględnić skargę z powodu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. tylko wówczas, gdy naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Tego rodzaju wpływu skarżący kasacyjnie nie wykazał. Stąd też brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości wyroku Sądu I instancji z powodu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Podkreślić należy, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie przeprowadzały postępowania dowodowego. Organy te opierały się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę elektrowni. Materiał ten skarżącemu kasacyjnie był więc znany.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. m.in. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., II GSK 1096/13, LEX nr 1572587).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do zarzutu braku oryginalnego projektu budowlanego przy udzielaniu pozwolenia na budowę oraz wad projektu, który był w posiadaniu Wojewody, podzielając w tym zakresie ocenę organu, że wady dotyczące wewnętrznej niespójności projektu pozostają bez wpływu na wynik postępowania nieważnościowego.

Sąd wyjaśnił również, że do uzupełnienia materiału dowodowego o oryginalny projekt egzemplarz projektu budowlanego doszło na etapie postępowania odwoławczego, na skutek zarzutu R. D. Słusznie też uznał zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że kwestionowana przez skarżącego decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności.

Z wymienionych wyżej względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.