Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 maja 2008 roku, sygn. akt II SAB/Po 12/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. J. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu.
Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadł w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] września 1999 roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie na podstawie art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) nakazał J. i M. P. wykonanie remontu ściany granicznej szczytowanej oraz popękanej ściany frontowej budynku oficyny w podwórzu na nieruchomości położonej w K. W. przy ul. [...], w terminie do 20 października 1999 roku.
Decyzją z dnia [...] listopada 1999 roku Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zmienił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie z dnia [...] września 1999 roku określając termin wykonania decyzji organu I instancji na dzień 15 grudnia 1999 roku.
W dniu 20 grudnia 2001 roku do Wojewody Wielkopolskiego wpłynęła skarga K. J. (podanie z dnia 17 grudnia 2001 roku) na bezczynność wierzyciela – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu wykonania przez zobowiązanych obowiązków określonych we wskazanych wyżej decyzjach. K. J. argumentowała, że zobowiązani nie wykonali przedmiotowych czynność nałożonych decyzją z dnia [...] września 1998 roku. Skarżąca zażądała zastosowania takich środków przymusu, które doprowadzą do pogrubienia wymurowanej ściany, wymurowania przewodu spalinowego wymurowania przewodu wentylacyjnego oraz wykonania niezbędnych obróbek, zabezpieczeń i połączeń, wykonanie tynku na ścianie i pomalowanie ściany.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 roku, Nr [...] oddalił skargę K. J..
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2002 roku, Nr [...] uchylił postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i umorzył postępowanie odwoławcze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 roku, sygn. akt 7/IV SA 4221/02 uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 roku.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002 roku.
Na skutek skargi wniesionej przez K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie obydwa postanowienia zostały uchylone wyrokiem z dnia 30 marca 2006 roku, sygn. akt VII SA/Wa 873/05.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 roku, Nr [...] oddalił skargę K. J. z dnia 17 grudnia 2001 roku.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił wymienione wyżej rozstrzygniecie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 roku nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu ponownie oddalił skargę K. J..
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało zaskarżone przez K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1511/07 oddalił skargę.
Jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, K. J. w dniu 29 października 2007 roku wniosła zażalenie na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 17 grudnia 2001 roku.
Pismem z dnia 20 listopada 2007 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił skarżącą o fakcie zwłoki w załatwieniu przedmiotowej sprawy, równocześnie wyznaczając nowy termin jej załatwienia – 14 dni od dnia otrzymania przez niego akt sprawy od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ I instancji wskazał, że akta sprawy znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie na skutek skargi wniesionej przez skarżącą. Brak akt uniemożliwia rozpatrzenie skargi K. J. z dnia 17 grudnia 2001 roku.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia K. J. odmówił wyznaczenia WWINB w Poznaniu dodatkowego terminu do rozpatrzenia sprawy. Organ II instancji uznał za zasadną argumentację organu I instancji, wskazującą, że niemożliwym jest rozpatrzenie przedmiotowej sprawy bez jej akt. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał również, że pismem z dnia 20 listopada 2007 roku Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wypełnił dyspozycję zawartą w art. 36 § 2 kpa.
Pismem z dnia 30 listopada 2007 roku K. J. wezwała Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do usunięcia naruszenia prawa. W swoim wniosku skarżąca wskazała, że zawiadomienie o fakcie zwłoki w rozpoznaniu sprawy powinno mieć formę postanowienia, oraz że powinno określać w sposób konkretny termin załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na wezwanie skarżącej Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 7 stycznia 2008 roku wskazał, że kwestia ewentualnej bezczynności organu została rozstrzygnięta postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 listopada 2007 roku uznającym, że zawiadomienie skarżącej w dniu 20 listopada 2007 roku o fakcie zwłoki i wskazanie nowego terminu rozstrzygnięcia sprawy czyni zadość wymogom art. 36 § 2 k.p.a. Organ podkreślił, że sprawa skargi z dnia 17 grudnia 2001 roku zostanie załatwiona w terminie określonym w powyższym zawiadomieniu.
Dnia 11 lutego 2008 roku (data wpływu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego) K. J., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego G. W. – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu stwierdzając, że dotyczy "sposobu rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez WWINB w Poznaniu: zawiadomienie o fakcie zwłoki w załatwieniu sprawy i wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy znak: [...] z dnia [...] listopada 2007 roku, pismo znak: [...] z dnia [...] stycznia 2008 roku".
Skarżąca wniosła o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy, podnosząc, że organ naruszył prawo poprzez niezastosowanie art. 37 § 2 k.p.a. w związku z art. 7, 12, 35 § 1 i 57 k.p.a., tj. nie wyznaczenie konkretnego, dodatkowego terminu załatwienia sprawy jej skargi z dnia 17 grudnia 2001 roku. W opinii skarżącej wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy powinno mieć formę postanowienia i wskazywać konkretny moment rozstrzygnięcia sprawy.
W wyniku wezwania sądu pełnomocnik strony, pismem z dnia 25 marca 2008 roku wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu w rozpatrzeniu skargi Pani K. J. z dnia 17 grudnia 2001 roku.
W dniu 28 stycznia 2008 roku do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wpłynęły akta sprawy od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Dnia [...] lutego 2008 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu postanowieniem nr [...] uznał skargę K. J. z dnia 17 grudnia 2001 roku za zasadną. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 13 lutego 2008 roku. Okoliczność ta została potwierdzona przez pełnomocnika strony w piśmie z dnia 25 marca 2008 roku.
W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zakwestionował dopuszczalność wniesienie skargi do sądu administracyjnego na "sposób rozpatrzenia sprawy". Podniósł również, że postanowienie w przedmiotowej sprawie zostało już wydane w dniu 6 lutego 2008 roku i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 maja 2008 roku oddalając skargę K. J. wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Równocześnie postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co spowodowało konieczność przekazania akt przedmiotowej sprawy do w/w sądu.
Zawiadomieniem z dnia 20 listopada 2007 roku skarżąca została poinformowana o fakcie powstania zwłoki w załatwieniu sprawy. Wskazano również nowy termin dla jej załatwienia – 14 dni od momentu otrzymania akt od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego
Zdaniem Sądu, zgodzić należy się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącej, że powyższe postanowienie nie czyniło zadość wymaganiom procedury administracyjnej. Pismo to powinno mieć formę postanowienia, na które jednak nie przysługuje zażalenie. Również określenie terminu rozpatrzenia sprawy w ocenie sądu jest wielce niefortunne, bowiem nie wskazuje konkretnego terminu jej załatwienia. Powyższe naruszenia proceduralne należy jednak rozważyć w świetle ogólnych zasad procedury administracyjnej, które zgodnie z powszechnie przyjętymi w doktrynie i orzecznictwie poglądami mają charakter nadrzędny. O ile art. 12 kpa nakłada na organ administracji obowiązek szybkiego i wnikliwego działania, o tyle art. 7 k.p.a. nakazuje organom podjęcie wszelkich koniecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Równocześnie art. 77 k.p.a. nakazuje organom w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy w sprawie.
Fakt, iż akta sprawy, na skutek skargi wniesionej przez skarżącą, znajdowały się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, bezsprzecznie stanowi obiektywną przesłankę uniemożliwiającą Wielkopolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego rozpatrzenie skargi z dnia 17 grudnia 2001 roku. Nie można wymagać od organu, aby podejmował władcze rozstrzygnięcia bez możliwości zbadania zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zwłoka w ponownym rozpatrzeniu sprawy w żaden sposób nie była zawiniona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu.
Tym samym nie może ponosić on jakiejkolwiek odpowiedzialności z jej tytułu. Forma, w jakiej strona została poinformowana o fakcie zwłoki, nie miała istotnego wpływu na przebieg samej procedury, bowiem nie pogorszyła w jakikolwiek sposób sytuacji prawnej skarżącej, ani nie naruszyła przysługujących jej praw podmiotowych. Zgodnie z art. 36 § 5 k.p.a. do ustawowych terminów wskazanych w powyższym artykule Kodeksu nie wlicza się okresów opóźnień wynikających z przyczyn niezależnych od organów. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania regulacje wskazane w art. 35 § 3 k.p.a.
Sąd wskazał, że skarga została wniesiona w momencie, kiedy organ administracji nie pozostawał bezczynny. Z akt sprawy wynika, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dostarczył akta Wojewódzkiemu Wielkopolskiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w Poznaniu w dniu 28 stycznia 2008 roku. Przyjmując, że od tego momentu rozpoczął się bieg terminu, który został wskazany w zawiadomieniu z dnia 20 listopada 2007 roku, to jego koniec przypadał na dzień 11 lutego 2008 roku Postanowienie załatwiające sprawę skargi K. J. z dnia 17 grudnia 2001 roku zostało wydane w dniu 6 lutego 2008 roku. Sama skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została zaś wniesiona w dniu 11 lutego 2008 roku (data wpływu do Wojewódzkiego Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego), a więc w ostatnim dniu 14 – dniowego okresu wskazanego przez organ.
Tym samym w momencie wniesienia skargi organ nie był jeszcze bezczynny, a więc wniesienie skargi do sądu administracyjnego należy uznać za bezzasadne. Ze swojej natury skarga na bezczynność może zostać wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego dla załatwienia sprawy.
Z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi. Nie można bowiem zobowiązać organu do wydania aktu, który został już wydany. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje także jakiejkolwiek innej formy działania sądu, która mogłaby w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowanie.
W tej sytuacji zdaniem Sądu uznać należy, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie pozostawał w powyższej sprawie, w dacie wniesienia skargi, w bezczynności, zaś sama skarga do sądu została wniesiona przedwcześnie.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniosła K. J. podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd następujących przepisów:
- 1. art. 174 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 ppsa poprzez nie wzięcie pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie niezależnie od żądań i zarzutów zawartych w skardze,
- 2. art. 174 pkt 2 w zw. art. 149, art. 151 i art. 161 § 1 pkt 3 ppsa poprzez wadliwą ocenę, że w przypadku wydania przez organ decyzji lub innego aktu ppsa nie przewiduje innej formy działania sądu poza oddaleniem skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż Sąd nie wziął pod uwagę, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym obowiązkiem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego było ponowne rozpoznanie sprawy lub inne zgodne z prawem rozstrzygnięcie tymczasowe takie jak zawieszenie postępowania. Wniesienie skargi do Sądu nie może więc usprawiedliwiać bezczynności organu.
Organ administracji zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną nie wyznaczył żadnego konkretnego terminu do załatwienia sprawy. Jeśli natomiast wskazał termin zależny – od otrzymania akt sprawy – to powinien o fakcie wpływu akt do organu powiadomić stronę. Obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony postępowania wynika z art. 9 kpa. Tej zasadzie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego się sprzeniewierzył, a Sąd tego nie dostrzegł. Akta zostały dostarczone Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu 28 stycznia 2008 roku. Skarżąca natomiast po ponad sześciu miesiącach bezskutecznego oczekiwania i braku konkretnego terminu nie wiedząc co się w sprawie dzieje i nie wiedząc kiedy sprawa będzie załatwiona w dniu 8 lutego 2008 roku wniosła skargę na bezczynność.
Dopiero w dniu 13 lutego 2008 roku (po ponad sześciu latach) skarżąca otrzymała oczekiwane orzeczenie uznające skargę z dnia 17 grudnia 2001 roku za uzasadnioną.
Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną postanowienie wydane lecz niedoręczone nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże strony ani organu co uzasadnia przyjęcie, że postanowienie jest wydane z chwilą jego doręczenia.
Nie można zdaniem skarżącej zgodzić się z poglądem Sądu, iż skarga została wniesiona do Sądu przedwcześnie. Skarżąca nie była bowiem właściwie informowana o terminie załatwienia sprawy, a termin wyznaczony przez organ nie był konkretny.
Rozpatrując skargę na bezczynność Sąd nie powinien sprawdzać jedynie, czy organ administracji pozostaje w zwłoce, ale także i to kiedy i w jakich okolicznościach stan bezczynności przestał istnieć. Skarga na bezczynność nie powinna stanowić tylko środka dyscyplinującego, ale powinna być środkiem o charakterze mieszanym to jest dyscyplinująco – restrykcyjnym.
W dalszej części uzasadnienia wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że nie domaga się jednak żadnych działań dyscyplinujących ani tym bardziej restrykcyjnych ale w związku z tym, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe Sąd powinien wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. W sprawie doszło do błędnego oddalenia skargi, to jest naruszenia art. 151 § 1 pkt 3 ppsa zamiast umorzenia postępowania sądowego, to jest zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.
Gdyby organ administracji właściwie informował stronę, nie podejmowałaby ona żadnych czynności dyscyplinujących. Do wniesienia skargi przyczynił się organ administracji, a konsekwencje, w tym finansowe poniosła skarżąca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione były zasadne.
Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa poprzez nie wzięcie pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie niezależnie od żądań i zarzutów zawartych w skardze.
Wniesienie skargi rzeczywiście nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Nie można jednak wymagać od organów administracji podejmowania działań nieracjonalnych. Jak wynika z akt sprawy, wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła do sądu administracyjnego rozstrzygnięcie organu odwoławczego uchylające rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Racjonalne było w tej sytuacji wstrzymywanie się organu pierwszej instancji z rozstrzygnięciem do czasu wydania wyroku przez sąd administracyjny. Gdyby organ pierwszej instancji rozpatrzył sprawę, a po wydaniu tego rozstrzygnięcia, sąd administracyjny uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, spowodowałoby to przedłużenie postępowania. Zaistniałaby bowiem konieczność wszczęcia postępowania w celu wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
Organ pierwszej instancji mógłby oczywiście zawiesić postępowanie do czasu wydania wyroku przez sąd administracyjny. Spowodowałoby to jednak również przedłużenie postępowania. Po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny zaistniałaby konieczność podjęcia zawieszonego postępowania. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania podlega bowiem doręczeniu stronom postępowania, które mogą złożyć na nie zażalenie.
Twierdzenie, iż skarżąca dopiero po sześciu latach otrzymała oczekiwane orzeczenie jest nieuzasadnione. Stwierdzenie to sugeruje bowiem, że organ administracji pozostawał w bezczynności przez sześć lat co nie jest prawdą.
Na skutek skargi na przewlekłość działania organu egzekucyjnego wydanych zostało szereg rozstrzygnięć, które zostały szczegółowo przytoczone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku.
Zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Już sam fakt wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia jest, w świetle tego przepisu, załatwieniem sprawy. Brak jest podstaw prawnych do wydawania przez sąd administracyjny orzeczenia zobowiązującego organ administracji do doręczenia rozstrzygnięcia.
Twierdzenie, iż skarga na bezczynność powinna być również środkiem restrykcyjnym nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Jak to zostało wyżej wskazane jedynym uprawnieniem sądu administracyjnego w przypadku zaistnienia bezczynności organu administracji jest zobowiązanie go do wydania rozstrzygnięcia.
Skarżąca rzeczywiście poniosła konsekwencje finansowe w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej. Skarżąca jednak już od dnia 13 lutego 2008 roku, to jest od dnia doręczenia jej postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wiedziała, że jej żądanie wydania rozstrzygnięcia zostało spełnione i dalsze podtrzymywanie skargi jest bezcelowe. Mogła więc wycofać wniesioną skargę. Wówczas Sąd zwróciłby jej wpłacony wpis. Podtrzymując skargę, która nie mogła być już uwzględniona skarżąca godziła się na konsekwencje takiego stanu rzeczy, w tym także związane z tym faktem konsekwencje finansowe.
Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę na bezczynność organu administracji. Przedmiotem postępowania sądowego jest w takiej sytuacji postępowanie administracyjne, w którym nie zostało wydane rozstrzygnięcie. Tylko wówczas sąd administracyjny może dokonywać oceny prawidłowości zachowania organu administracji i w zależności od tej oceny skargę oddalić lub zobowiązać organ administracji do wydania rozstrzygnięcia. Jeśli przed wydaniem wyroku przez sąd administracyjny organ administracji wyda rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe. Nie ma bowiem wówczas zachowania organu administracji, które sąd administracyjny mógłby oceniać. Postępowanie sądowe powinno być w takim przypadku umorzone.
Taka sytuacja zaistniała w sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Z akt sprawy wynika, że organ administracji wydał rozstrzygnięcie w dniu 6 lutego 2008 roku. Skarga do sądu administracyjnego wniesiona została w dniu 11 lutego 2008 roku. W dacie wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, to jest w dniu 28 maja 2008 roku, nie istniał już przedmiot postępowania sądowego. Postępowanie toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym powinno więc zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 p.p.s.a. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i umorzył postępowanie przed tym Sądem.
Organ administracji wydał żądane przez wnoszącą skargę kasacyjną rozstrzygnięcie jeszcze przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Okoliczność ta była znana wnoszącej skargę kasacyjną. W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w odniesieniu do kosztów postępowania, zastosowanie winien mieć art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którym to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.