Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej odpadów.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2001 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji Wojewody G. z dnia [...] czerwca 1983 r.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w dniu [...] czerwca 2002 r. powyższa decyzja została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że argumenty zawarte we wniosku nie wnoszą do sprawy żadnych nowych okoliczności mogących być podstawą do zmiany stanowiska zajętego przez organ w decyzji z dnia [...] września 2001 r.
Minister Środowiska zarówno pierwszą jak i drugą decyzję uzasadnił tym, że T. Z. nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. Organ wskazał, że skarżący żądając uznania go za stronę postępowania, powinien na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wnieść o wznowienie postępowania administracyjnego. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przysługuje bowiem wyłącznie podmiotowi uznanemu za stronę postępowania poprzedzającego jej wydanie.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze T. Z. domagał się uchylenia decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. W ocenie skarżącego Wojewoda G., wskutek popełnionych błędów i zaniechań, uniemożliwił mu udział w postępowaniu administracyjnym, które dotyczyło jego interesu prawnego.
W dniu [...] stycznia 2006 r. wpłynęło do sprawy pismo uczestnika postępowania - [...] Zakładów [...], z którego wynikało, że obie zaskarżone przez T. Z. decyzje zostały uchylone decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2002 r. Decyzja ta została zaskarżona przez T. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie skarżący skutecznie cofną skargę, a na postanowienie Sądu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z dnia 23 kwietnia 2004 r. złożył skargę kasacyjną, która została oddalona postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. (II OSK 727/05).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 1 lutego 2006 r. oddalił skargę T. Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r..
W uzasadnieniu Sąd wykazał, że w konsekwencji kolejnych odwołań skarżącego Minister Środowiska, decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., uczynił zadość jego żądaniom i uchylił własne decyzje z dnia [...] września 2001 r. i [...] czerwca 2002 r. Sąd podkreślił, że T. Z., wyczerpał przysługującą mu procedurę odwoławczą, a ponowne składanie środków odwoławczych od rozstrzygnięć prawomocnie zakończonych nie może być prawnie skuteczne i tym samym uznał, że skarga w niniejszej sprawie stała się bezprzedmiotowa.
Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik T. Z., zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzucając mu obrazę prawa materialnego i procesowego.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa procesowego skarżący wskazał na nieprawidłowe zastosowanie art. 56 i 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie intencją skarżącego było od samego początku stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody G. z dnia [...] czerwca 1983 r. Minister Środowiska, w żadnej z trzech wydanych przez siebie decyzji nie ustosunkował się do żądania T. Z., co stanowiło rażące naruszenie prawa i uzasadnia zmianę zaskarżonego wyroku z dnia 1 lutego 2006 r. na podstawie art. 38 § 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącego wskazał, że rażące naruszenie prawa przez Wojewodę G. wyrażało się bezpodstawnym pozbawieniem skarżącego udziału w postępowaniu przed tym organem i obrony swoich praw. Nadto został przedstawiony przebieg postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia wodnoprawnego, zakończonego decyzją Wojewody G. z dnia [...] czerwca 1983 r.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie powinien powoływać się na pismo [...] Zakładów [...], gdyż pozostaje to w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, przepisami i powołanymi decyzjami. Sąd nie powinien się również odnosić do cofnięcia skargi przez skarżącego w innym postępowaniu (sygn. akt IV SA/Wa 316/03), gdyż wspomniane postępowanie nie może wywierać ujemnych skutków dla skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika strony skarżącej nie wskazuje żadnych przepisów prawa materialnego ani też procesowego, którym uchybił Sąd I instancji. Konstrukcja skargi jest zatem wadliwa.
Mając jednakże na uwadze, że w motywach wniesionego środka zaskarżenia jego autor zarzuca Sądowi meriti pogwałcenie regulacji zawartej w art. 56 i 58 § 1 pkt 4 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną jako opartą o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ppsa, tj. naruszeniu przepisów postępowania.
Art. 56 ppsa stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu I instancji była decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1983 r. Jak wynika z prawidłowo przyjętego przez WSA w Warszawie do podstawy rozstrzygnięcia stanu faktycznego, przed datą wniesienia skargi do Sądu, tj. przed dniem 30 lipca 2002 r., nie zostało wszczęte żadne postępowanie nadzwyczajne w celu wzruszenia zaskarżonego do Sądu aktu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika wystarczająco jasno na czym polegało w konkretnym przypadku naruszenie przez WSA art. 56 ppsa. Z tych względów zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za usprawiedliwiony
Skarga kasacyjna nie wykazuje również na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art.58 § 1 pkt 4 ppsa odnoszącego się do stanu powagi rzeczy osądzonej i stanu sprawy w toku. Zgodnie z regulacją zawartą w tym przepisie sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Chodzi o to, że wcześniejsza zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym lub zawisłość sprawy przed sądem powszechnym, następnie przekazanej sądowi administracyjnemu, stwarza stan sprawy w toku (lis pendens) i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami, bądź też o to, że skarga dotyczy sprawy już prawomocnie osądzonej dotyczącej tych samych stron postępowania, identycznego przedmiotu rozstrzygnięcia w związku z podstawami obu skarg.
Skarga kasacyjna nie wskazuje jednak na czym jej autor opiera twierdzenie zaistnienia w sprawie przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 pkt 4 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, czego dotyczy podstawa kasacji i jej uzasadnienie. Ponadto dla uznania za usprawiedliwioną drugiej z wymienionych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawy kasacyjnej nie wystarcza nawet ewentualne wykazanie naruszenia przepisów postępowania (co w rozpoznawanej sprawie i tak nie miało miejsca), ale nadto wymagane jest, aby strona wykazała, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w skardze kasacyjnej orzeczenia.
Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, działając na podstawie art. 184 ppsa, skargę kasacyjną należało oddalić.