Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Stowarzyszenia A. w M. (dalej jako "Stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 24 czerwca 2010 r. B. Sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej jako "inwestor") wystąpiła do Burmistrza Grodkowa o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanej w gminie Grodków.
Opinią z 13 grudnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Brzegu uzgodnił realizację przedsięwzięcia. Zaznaczył, że na żadnym z etapów realizacji oraz eksploatacji inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania w zakresie standardów jakości środowiska. Postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu pozytywnie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia.
Decyzją z [...] marca 2012 r. Burmistrz Grodkowa ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie, a także inne uprawnione podmioty.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podkreślił między innymi, że sam tylko sprzeciw wobec realizacji inwestycji, wniesiony przez strony lub społeczeństwo, nie może być podstawą wydania decyzji odmownej. W ocenie organu odwoławczego, zamierzenie jest zgodne z planem miejscowym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Grodkowie z 27 września 2006 r., Nr XXXV/376/2006 (Dz. Urz. Woj. Opolskiego nr 92, poz. 2727 ze zm.). Znajdujące się w aktach wyrysy i wypisy z planu świadczą o usytuowaniu działek na obszarach o ogólnym symbolu R, oznaczającym tereny rolnicze - uprawy polowe (przeznaczenie podstawowe), gdzie dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych i elektrowni wiatrowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi (§ 5).
Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, kwestionowana decyzja odpowiada wszystkim wymogom formalnym określonym w art. 82 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa").
Organ odwoławczy wyjaśnił, że raport oddziaływania na środowisko wskazuje, że przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczne i technologiczne zapewnią bezpieczne funkcjonowanie farmy wiatrowej, bez szkody dla środowiska. Eksploatacja farmy nie będzie wywierała znaczącego negatywnego wpływu na warunki życia i zdrowie ludzi. Najbardziej uciążliwe oddziaływanie przedsięwzięcia to emisja hałasu, lecz w wariancie wybranym do realizacji nie przekroczy norm określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Zachowane też zostaną standardy w zakresie promieniowania elektromagnetycznego, jakie ustanawia rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883).
Wpływ inwestycji na odbiór programów RTV oraz na jakość transmisji telefonicznych i teleinformatycznych będzie minimalny. Odpowiednia odległość elektrowni od zabudowań zminimalizuje efekt migotania cienia. Ponadto autorzy raportu wzięli pod uwagę kumulowanie się oddziaływań przedmiotowej inwestycji i innych planowanych farm wiatrowych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, uznały, że po spełnieniu ściśle określonych warunków planowane przedsięwzięcie może zostać zrealizowane. Warunki te uwzględnione zostały w decyzji i dotyczą w szczególności obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. W decyzji określono, że jeżeli analiza wykaże znaczący negatywny wpływ przedsięwzięcia na miejscowe i migrujące populacje ptaków, inwestor będzie obligowany wyłączać turbiny na czas, kiedy zachodzi najwyższe ryzyko kolizji zagrożonych gatunków z turbinami. Analogiczne rygory wprowadzono też w związku z ewentualnymi zagrożeniami dla chiropterofauny.
W ocenie organu odwoławczego, w postępowaniu został prawidłowo zapewniony udział społeczeństwa. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ustosunkował się do złożonych uwag i wniosków. Zdaniem organu odwoławczego, raport zawiera obligatoryjne elementy, wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, przy czym załączono do niego szczegółowy raport z monitoringu ornitologicznego, który dowodzi, że przy zastosowaniu odpowiednich działań zabezpieczających, negatywny wpływ farmy na awifaunę nie będzie znaczący. W ocenie organu odwoławczego, opracowania przyrodnicze, uzupełniające odwołanie, nie podważają zasadniczych tez raportu. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, określa się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie.
Oddalając skargę Sąd I instancji podkreślił, że decyzja środowiskowa zawiera szczegółowe wskazania dotyczące zasad monitoringu i innych powykonawczych obowiązków inwestora w zakresie wpływu przedsięwzięcia na awifaunę, chiropterofaunę oraz szeroko rozumiany klimat akustyczny. Z treści raportu wynika, że przedmiotem badania były istniejące uwarunkowania geologiczne, sozologiczne (przyrodnicze) i istniejące w okolicy stosunki wodne.
Sąd I instancji wyjaśnił kwestie związane z udziałem stron w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w tym zawiadomieniem stron w trybie art. 49 k.p.a. Sąd I instancji podkreślił, że regulacja ta zwalnia organ prowadzący postępowanie z obowiązku ustalenia kręgu stron, którym należy doręczyć decyzje oraz inne pisma w sprawie. Nie jest przy tym wykluczone doręczenie jednej ze stron (inwestorowi) decyzji w sposób zwykły, tj. na piśmie zgodnie z art. 39 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, zgłoszenie przez konkretny podmiot swojego udziału w charakterze strony i aktywne uczestniczenie w rozpoznawaniu sprawy niczym nie zmienia jego pozycji prawnej, a organ administracji nie ma obowiązku informowania takich stron w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a.
Sąd I instancji podkreślił, że zarzut pominięcia przez organ odwoławczy w rozdzielniku decyzji osób posiadających status strony nie został w uzasadnieniu skargi rozwinięty. W szczególności nie wskazano, jakie osoby zostały pominięte. Tego rodzaju uchybienie procesowe stanowi przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jednak wznowienie postępowania z tej przyczyny możliwe jest jedynie na wniosek strony, czyli osoby pominiętej w postępowaniu.
W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji w wyczerpujący sposób wziął pod uwagę wszelkie okoliczności faktyczne związane z realizacją inwestycji, w tym także okoliczność, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w niewielkiej odległości od innych farm wiatrowych, znajdujących się na pobliskim terenie. Zdaniem Sądu I instancji, organ I instancji, opierając się na przeprowadzonych obserwacjach przyrodniczych i treści raportu, trafnie stwierdził, że planowana farma wiatrowa nie powinna powodować istotnego skumulowanego negatywnego oddziaływania na zasoby przyrodnicze, w tym obszary Natura 2000.
W ocenie Sądu I instancji, zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 a i b ustawy środowiskowej jest bezzasadny, ponieważ decyzja środowiskowa jest wstępnym etapem realizacji inwestycji. Nie przesądza o szczegółowym posadowieniu poszczególnych budowli (wiatraków) i nie zastępuje pozwolenia na budowę, w którym wszelkie kwestie związane z budową obiektów budowlanych rozstrzygać będzie organ architektoniczno-budowlany. Sąd I instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniom skargi nie ma rozbieżności pomiędzy decyzją środowiskową a postanowieniem uzgodnieniowym organu ochrony środowiska w zakresie mocy pojedynczej turbiny wiatrowej, a także w zakresie mocy dopuszczalnego oddziaływania akustycznego.
W ocenie Sądu I instancji, w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisu art. 135 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm. – dalej jako "p.o.ś."). Przepis ten ma zastosowanie tylko do obiektów w nim wymienionych i to pod warunkiem, że z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy środowiskowej wynika, że pomimo dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych lub organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu. Zdaniem Sądu I instancji, przypadek taki w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca, a przynajmniej nie wynika to z rodzaju inwestycji i treści ustaleń raportu oddziaływania na środowisko, w którym nie stwierdzono potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zgodnie natomiast z art. 135 ust. 3 p.o.ś. obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały, w związku z czym utworzenie obszaru nie mogło stanowić elementu decyzji środowiskowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie
W pierwszej kolejności zarzuciło naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) oraz art. 25 § 1 i art. 26 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) przez brak zawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu sądowoadmimstracyjnym i umożliwienie zajęcia stanowiska w sprawie
Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 141 ust. 1 i 2, art. 144 ust. 1 i 2 p.o.ś. przez pominięcie przez Sąd I instancji przy rozstrzygnięciu, czy brak ustawowych standardów emisyjnych z instalacji dla hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe oraz brak ustawowej ochrony obszarów wiejskich przed "zanieczyszczeniem hałasem" nie stanowi wystarczającej podstawy do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 66 ust. 1 pkt 12 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 135 ust. 2 i 3 ustawy p.o.ś., przez brak ustalenia, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania oraz ewentualne określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich z uwagi na kumulację negatywnego oddziaływania na środowisko związane z budową czterech innych farm wiatrowych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej farmy "Bąków 2A".
Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku w całości, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z podatkiem od towarów i usług w obowiązującej wysokości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie jako opartej na wadliwych, a zarazem nieusprawiedliwionych zarzutach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały sformułowane w sposób właściwy.
Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) oraz art. 25 § 1 i art. 26 § 1 p.p.s.a., przez brak zawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu sądowoadmimstracyjnym i umożliwienie zajęcia stanowiska w sprawie. Przede wszystkim zarzut ten został błędnie sformułowany, ponieważ zarzut naruszenia art. 25 § 1 i 26 § 1 p.p.s.a. definiujących zdolność sądową i zdolność procesową w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie został w żaden sposób powiązany z treścią zarzutu, tj. niezawiadomieniem stron o postępowaniu. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej stawiającego zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest wykazanie, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, inaczej mówiąc, wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza zaś prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie.
Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto autor skargi kasacyjnej powinien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, przez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty w tym zakresie nie wykazał, że uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów, a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi.
Ponadto zarzut związany z ograniczeniem prawa do udziału w postępowaniu może skutecznie podnosić tylko osoba, której prawo do uczestniczenia w tym postępowaniu zostało ograniczone. W postępowaniu przed sądem administracyjnym uwzględniona musi być wola podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu zostało naruszone. W związku z tym sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi z powodu naruszenia prawa do udziału osoby nie wnoszącej skargi (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 października 2009 r., II OSK 1628/08; z 16 maja 2012 r., II OSK 361/11; z 8 listopada 2013 r., II OSK 1308/12).
Tym samym skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu związanego z brakiem udziału w postępowaniu innych podmiotów, również Sąd z urzędu, pomimo treści art. 134 § 1 p.p.s.a., nie może uwzględnić takiego naruszenia prawa, które pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które jego zdaniem powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroki: z 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07; z 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, z 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, z 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z 09 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 990/10).
Stawiając powyższy zarzut podniesiono równocześnie, że niezawiadomienie przez Sąd I instancji stron postępowania powinno skutkować nieważnością postępowania sądowego. Badające tę kwestię z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji zgodnie z art. 91 § 2 p.p.s.a. powiadomił wszystkie strony biorące udział w postępowaniu administracyjnym o terminie wyznaczonej rozprawy. W niniejszej sprawie nie zachodzi zatem przesłanka nieważności, o której stanowi art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.
Po drugie, błędnie zostały również sformułowane zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego stanowi podstawę kasacyjną, jeżeli nastąpiło przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. W przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię ważne jest, aby autor skargi kasacyjnej wykazał po pierwsze, na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez Sąd I instancji, w szczególności czy dotyczył on przebiegu procesu wykładni (kolejności odwołania się do jej reguł), czy sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni, czy też samego rezultatu wykładni (treści zrekonstruowanej normy) oraz po drugie, jak w ocenie autora skargi kasacyjnej, w kontekście wykazanych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa.
Natomiast w przypadku związania naruszenia prawa materialnego z niewłaściwym zastosowaniem przepisu istotne jest wykazanie, czy jest to nieprawidłowe zastosowanie, czy też niezastosowanie, a także czy nieprawidłowe zastosowanie wiąże się z niewłaściwą sądową kontrolą podstawy orzekania przez organ, czy też z zaakceptowaniem w toku kontroli sądowej błędnej kwalifikacji faktów lub ustalenia jej konsekwencji przez organ administracji (błąd subsumcji) lub z błędem sądu, co do kwalifikacji kontrolowanej decyzji administracji z punktu widzenia treści zrekonstruowanej normy prawnej, a także czy uchybienie to polega na niezastosowaniu, czy na zastosowaniu przepisu prawnego. Towarzyszyć temu powinna argumentacja wskazująca na sposób, w jaki przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy lub, w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, wyjaśnienie, dlaczego wskazany w skardze kasacyjnej przepis powinien być zastosowany. Powyższych warunków zarzuty skargi kasacyjnej nie spełniają.
Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 141 ust. 1 i 2, art. 144 ust. 1 i 2 p.o.ś. nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie można bowiem wyprowadzić normy prawnej zobowiązującej organy do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, z zasady przezorności przy podejmowaniu działalności, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, nawet w powiązaniu z zasadą, że eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych, przy – co należy podkreślić - nieokreśleniu przez ustawodawcę tych standardów emisyjnych.
Również wojewódzki sąd administracyjny nie jest upoważniony do przyjęcia, że brak ustawowych standardów emisyjnych z instalacji dla hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe oraz brak ustawowej ochrony obszarów wiejskich przed zanieczyszczeniem hałasem stanowi wystarczającą podstawę prawną do przyjęcia, że organ administracji naruszył prawo.
Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 12 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 135 ust. 2 i 3 p.o.ś., przez brak ustalenia, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Z treści tak sformułowanego zarzutu wynika, że jego podstawą nie jest ani błędna interpretacja, ani niewłaściwe zastosowanie art. 135 ust. 2 i 3 p.o.ś, a jedynie wady polegające na nieprzeprowadzeniu czynności dowodowych przez organy administracji. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ponadto stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, ponieważ obowiązek taki nie wynika zarówno z rodzaju inwestycji jak i treści ustaleń raportu oddziaływania na środowisko, w którym nie stwierdzono potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zgodnie z art. 135 ust. 3 p.o.ś. obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały, w związku z czym utworzenie obszaru nie mogło stanowić elementu decyzji środowiskowej.
Ponadto nie wynika ze skargi kasacyjnej, jaką postać miało przybrać naruszenie art. 135 ust. 2 i 3 p.o.ś., ponieważ nie wskazano, czy chodzi o błąd interpretacyjny czy też błąd subsumcji.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak sentencji wyroku.