Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., II SA/Wr 76/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę P.W. (inwestor) na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (DWINB) we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z przytoczonego uzasadnienia powyższego wyroku decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) dla miasta Wrocławia, działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej uPb) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.), nakazał P.W. – inwestorowi robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem o wymiarach w rzucie 2 m na 2,5 m na terenie działki nr [...], AM-6, obręb Strachowice przy ul. [...] we Wrocławiu – rozbiórkę tego obiektu wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W toku postępowania dokonano oględzin obiektu, opisano szczegółowo jego konstrukcję. Do protokołu oględzin P.W. wniósł oświadczenie, że jest inwestorem obiektu, który wykonał w 2011 r., a wcześniej nie uzyskał pozwolenia na budowę, ani też nie dokonywał zgłoszenia jego budowy. Ustalono w trakcie czynności kontrolnych, że obiekt wykorzystywany jest na portiernię przy parkingu usytuowanym na terenie działki nr [...] i działek sąsiednich. Obiekt ten nie jest trwale połączony z gruntem.
W ocenie PINB dla miasta Wrocławia przedmiotowy obiekt jest budowlą, a inwestor nie był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, obiekt podlega ogólnej zasadzie wyrażonej w art. 28 uPb, w szczególności nie podlega zgłoszeniu na podstawie art. 30 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb, bowiem nie jest wolnostojącym budynkiem gospodarczym.
PINB dla miasta Wrocławia postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 uPb.
W wyroku sądu pierwszej instancji dalej wskazano, że mimo upływu terminu określonego w w/w postanowieniu inwestor nie przedłożył żądanych dokumentów, a to skutkowało koniecznością wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu.
Opisana powyżej decyzja została zaskarżona odwołaniem przez P.W., który zarzucił jej wydanie z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 84 w zw. z art. 75 § 1, art. 77, art. 80, art. 7 oraz art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., oraz naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 3 pkt 5 i art. 48 ust. 1 uPb. Odwołujący się wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako nieprawidłowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania DWINB we Wrocławiu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego przez organ I instancji, warunkujących legalizację przedmiotowego obiektu, co skutkować musiało nakazem rozbiórki obiektu. W ocenie organu odwoławczego budowa wymagała uzyskania pozwolenia i nie może budzić wątpliwości, że PINB dla miasta Wrocławia zastosował w sprawie prawidłową procedurę umożliwiając legalizację obiektu, z której inwestor nie skorzystał.
Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował P.W. poprzez skargę skierowaną do WSA we Wrocławiu. W jej petitum działający imieniem skarżącego pełnomocnik – powołując się na przepis art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:
- I. przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 84 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a.; art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a.; podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz niewystarczającym uzasadnieniem faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji (art. 7 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a.), przejawiającym się m. in. w braku należytego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się DWINB we Wrocławiu wydając rozstrzygnięcie w sprawie; art. 15 K.p.a., poprzez dokonanie przez organ odwoławczy wyłącznie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, bez ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy;
- II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 i art. 48 ust. 1 uPb.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Ponadto pełnomocnik skarżącego zwrócił się do organu odwoławczego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości w trybie art. 61 § 2 pkt 1 Ppsa, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ o wydanie postanowienia o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości przez sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa.
W odpowiedzi na skargę DWINB we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ponadto postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. podjętym na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 Ppsa, organ odwoławczy orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu oddalił skargę, w jego motywach stwierdzając, że inwestor zignorował możliwość doprowadzenia samowolnie zrealizowanego obiektu do stanu zgodności z prawem. W przypadku ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 uPb, a następnie nie wywiązania się inwestora z obowiązku przedłożenia wskazanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił właściwemu organowi wyboru, co do treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki w każdym przypadku niewykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 48 ust. 3 uPb – co zdaniem sądu pierwszej instancji – zasadnie uczyniły organy orzekające w niniejszej sprawie.
Skargą kasacyjną – reprezentowany przez fachowego pełnomocnika – P.W. zaskarżył ww. wyrok w całości i temu orzeczeniu zarzucił:
- I. na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, że zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na oddalenie skargi przez sąd, mimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów K.p.a., tj. z uwagi na błędne uznanie przez sąd wojewódzki, że zaskarżona decyzja organu II instancji odpowiada wymogom ww. ustawy, w sytuacji gdy organ naruszył:
art. 84 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z 78 § 1 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy w stanie faktycznym sprawy − wymagającym dla prawidłowej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych wiadomości specjalnych (w zakresie określenia, czy wykonany obiekt jest trwale połączony z gruntem oraz czy posiada fundamenty) − organy zobligowane były do zwrócenia się do biegłego z zakresu budownictwa o wydanie stosownej opinii, art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji, wskutek czego doszło do wydania rozstrzygnięcia:
bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (m. in. wobec zarzutu z pkt 1.1 powyżej), bez oceny (rozpatrzenia) całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o ustalenia nie znajdujące potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, bez wypowiedzenia się organu odnośnie poszczególnych dowodów stanowiących materiał dowodowy sprawy, w tym bez wskazania stopnia wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów, co z kolei skutkowało nieprawidłowym i dowolnym uznaniem przez organ odwoławczy, że w zaistniałym stanie faktycznym sprawy zachodzą przesłanki do:
- - uznania wykonanych robót budowlanych za budowlę, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowlę, która:
- a. "w szczególności nie podlega zgłoszeniu na podstawie art. 30 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb, bowiem nie jest wolnostojącym budynkiem gospodarczym",
- b. nie jest w sposób trwały związana z gruntem, nie posiada również fundamentów,
- c. stanowi obiekt budowlany nie będący "budynkiem", o wymiarach w rzucie 2 m x 2,5 m,
- - prowadzenia postępowania w trybie art. 48 ust. 1 i n. uPb;
w sytuacji gdy należyta i wszechstronna ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzić powinna do wniosku, że taka kwalifikacja była nieuprawniona, a co najmniej przedwczesna;
3) podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz wydał decyzję "niezawierającą nienależytego" uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 7 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 10 K.p.a. i art. 11 K.p.a.), a to z uwagi na brak należytego wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie w sprawie, uznając, że:
wykonane roboty budowlane należy kwalifikować jako obiekt budowlany – budowlę, która nie jest w sposób trwały związana z gruntem oraz nie posiada fundamentów, na wykonanie której niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę, obiekt budowlany "o wymiarach w rzucie 2 m na 2,5 m", mimo pełnionej funkcji portierni, jest samodzielnym obiektem i nie stanowi w istocie elementu większej całości techniczno-użytkowej (np. jedynie części większego obiektu budowlanego, jak parkingu, czy placu postojowego),
- c) w stanie faktycznym zachodziły podstawy do zastosowania trybu określonego w przepisach art. 48 uPb;
- 4) art. 15 K.p.a., poprzez dokonanie przez organ II instancji wyłącznie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, bez ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy;
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, że wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 Ppsa, poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy oraz brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów skargi (m. in. zarzutu z pkt 1.1. dotyczącego braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz z pkt 1.2. w zakresie dowolności ustaleń co do braku trwałego połączenia obiektu z gruntem oraz posiadania przez obiekt fundamentów), w sytuacji gdy sąd powinien był rozpatrzyć sprawę w świetle zaistniałych okoliczności faktycznych i prawnych (w granicach sprawy), dokonując oceny zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego w zakresie wystąpienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu;
- III. na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, że wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 uPb, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez sąd wojewódzki (za organem II instancji), że roboty budowlane wykonane przez stronę w stanie faktycznym sprawy należy kwalifikować jako obiekt budowlany - budowlę "o wymiarach w rzucie 2 m na 2,5 m", która nie jest w sposób trwały związana z gruntem oraz nie posiada fundamentów, na wykonanie której niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę, podczas gdy charakter wykonanych robót budowlanych oraz zgromadzony materiał dowodowy, nie pozwalały na przyjęcie powyższych wniosków oraz na zastosowanie ww. przepisu, art. 48 ust. 1 uPb, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym – a co najmniej przedwczesnym – przyjęciu przez sąd wojewódzki (za organem II instancji), że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do zastosowania trybu określonego w ww. przepisie.
Na podstawie art. 185 § 1 Ppsa skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Jednocześnie na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa wnosi o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z poniesioną opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
Skarżący kasacyjnie wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wbrew stanowisku sądu wojewódzkiego niewystarczające dla uznania dokonanych ustaleń za prawidłowe było poprzestanie przez organy na dowolnym (bo nie popartym żadnymi dowodami) przyjęciu, że wykonany obiekt budowlany nie jest w sposób trwały związany z gruntem oraz nie posiada fundamentów. W stanie faktycznym sprawy ustalenia te stanowiły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Organy powinny w związku z tym dokonać nie budzących wątpliwości i wszechstronnych ustaleń w zakresie określenia, czy wykonany obiekt jest trwale połączony z gruntem i posiada fundamenty. Zdaniem strony skarżącej organy uchybiły tymczasem przepisom postępowania, co skutkowało wadliwością wydanych w sprawie decyzji, a − wobec niezakwestionowania takiego postępowania przez sąd pierwszej instancji − również wadliwością zaskarżonego wyroku.
W ocenie strony skarżącej sąd wojewódzki, podobnie jak i organ odwoławczy, w sposób nieuprawniony przyjął, że obiekt stanowiący przedmiot postępowania należy traktować jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 uPb. Konsekwencją przyjętej kwalifikacji było z kolei nieuprawnione – a co najmniej przedwczesne – uznanie za prawidłowe stanowiska organów, że przedmiotowy obiekt budowlany jest budowlą, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlega ogólnej zasadzie wyrażonej w art. 28 uPb.
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r., II OSK 1653/15 Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 Ppsa (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych nie dostrzeżono), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw.
A. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzające się do tego, że sąd wojewódzki nie stosując przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wadliwie oddalił skargę, mimo, że organ odwoławczy miał dopuścić się naruszenia szeregu przepisów K.p.a. wskazanych w pkt. I skargi kasacyjnej, a dotyczących obowiązków organu administracji publicznych odnośnie reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz prawidłowego uzasadnienia podjętej decyzji. Nie są zasadne zarzuty w aspekcie braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego odnośnie charakteru przedmiotu postępowania – obiektu budowlanego użytkowanego w charakterze portierni przy parkingu. Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej prawidłowo sąd wojewódzki uznał, że organy nadzoru budowlanego poprawnie ustaliły w sposób niesporny stan faktyczny sprawy, dokonując niesprzecznie z obowiązującymi przepisami jego udokumentowania w aktach sprawy, także w formie dokumentacji fotograficznej.
Z akt administracyjnych wynika niewątpliwie, że dokonano oględzin przedmiotowego obiektu z udziałem inwestora, który składał w tej sprawie stosowne wyjaśnienia. Z ustaleń organu I instancji wynika bezspornie, że obiekt ten o konstrukcji blaszanej nie posiada fundamentów, nie jest trwale związany z gruntem, posiada otwór drzwiowy, doświetlany jest dwoma witrynami, pełni funkcję portierni, zatem przypisać mu należy funkcję użytkową budynku. Nie jest sporne, że inwestor nie posiadał pozwolenia na jego wzniesienie, nie zgłaszał ponadto właściwemu organowi zamiaru jego wykonania.
B. Chybione jest wywodzenie, że konieczne było w postępowaniu odwoławczym przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego odnośnie charakteru przedmiotowego obiektu. Taki dowód przeprowadza się w postępowaniu administracyjnym, gdy wymagane są wiadomości tzw. specjalne. W przedmiotowej sprawie nie było takiego wymogu, sposób wykonania obiektu został wystarczająco na potrzeby zakwalifikowania go w rozumieniu przepisów uPb udokumentowany, w czynnościach dowodowych uczestniczył inwestor, który miał możliwość składania wyjaśnień. Trafnie organ odwoławczy wywodził, że – w aspekcie zatrudniania w inspektoracie nadzoru budowlanego osób posiadających uprawnienia budowlane – ocena posadowienia obiektu na betonowych podkładkach, nie wymagała wiadomości specjalnych. Wywodzenie w tej sytuacji o braku dostatecznego wyjaśnienia charakteru "podkładek" betonowych, na których spoczywa blaszany obiekt nie ma znaczenia.
Przeciętna wiedza życiowa przekonuje, że tego typu elementy nie połączone z obiektem pełniącym funkcję portierni dowodzą, iż obiekt ten nie posiada trwałych fundamentów. Nie mogły zatem mieć znaczenia stawiane w skardze kasacyjnej pytania odnośnie chociażby głębokości posadowienia podkładek. Tym samym nie naruszono przepisów K.p.a. odnośnie zbierania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
C. Nie naruszył także WSA we Wrocławiu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez oddalenie skargi, wobec zarzutu uchybienia przez DWINB we Wrocławiu tych przepisów Kodeksu, które wskazano w pkt. I 3) skargi kasacyjnej, a odnoszących się do przepisów art. 7-11 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi się kierował organ wydający zaskarżoną decyzję. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej zaskarżona decyzja zawierała zgodne w wymogami art. 107 § 1 i 3 K.p.a. uzasadnienie, to że skarżący nie zgadza się z motywami rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie dowodzi jeszcze naruszenia wskazanych przepisów, w szczególności zasad ogólnych Kodeksu. Wskazano w nim ponadto powody, dla których wydzielono do odrębnego postępowania sprawę tymczasowego obiektu wykorzystywanego na portiernię (s. 7-8 uzasadnienia decyzji DWINB we Wrocławiu). Kwestia ta zresztą znalazła swe miejsce w motywach zaskarżonego wyroku (s. 11 uzasadnienia wyroku II SA/Wr 76/15).
D. Zdaniem Sądu nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 Ppsa. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny oddala wszak skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa).
Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa.
Sąd wojewódzki wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Stwierdzić przy tym trzeba, że zawarty w tym przepisie wymóg dotyczący zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze nie nakłada na sąd I instancji obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Zasadnie przy tym w motywach zaskarżonego wyroku wskazano, że inwestor nie przedłożył projektu budowlanego, w którym przedstawiono by sposób posadowienia spornego obiektu.
E. W ocenie Sądu zatem tak skonstruowany zarzut wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Dodać wypadnie, że autor skargi kasacyjnej w istocie w obszerny sposób powiela argumentację zawartą w samej skardze do sądu wojewódzkiego. Gdy idzie o zarzut naruszenia art. 134 Ppsa to nie dostrzeżono, że składa się on z dwóch odrębnych jednostek – paragrafów, zaś w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono w sposób wymagany dla tego rodzaju środka zaskarżenia, którego z tych jednostek normatywnych dotyczy wskazana powyżej podstawa kasacyjna, to zaś uniemożliwia Sądowi rozważenie tego zarzutu.
F. W konsekwencji powyższych uwag nie mogły zostać uznane za trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego skonstruowanego w pkt. III skargi kasacyjnej. Zasadnie sąd wojewódzki podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego, co do kwalifikacji wykonanego w warunkach samowoli budowlanego obiektu objętego decyzją nakazową. Nie naruszono przeto przepisu art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 uPb uznając, że przedmiot postępowania organów nadzoru budowlanego był budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej organy nadzoru budowlanego zebrały wystarczający materiał dowodowy pozwalający na taką, uznaną następnie prawidłowo za poprawną, kwalifikację przedmiotu postępowania. Trafnie w zaskarżonej decyzji wskazano, a sąd wojewódzki to zaaprobował, że obiekt ten skoro istniał dłużej niż 120 dni od daty rozpoczęcia jego budowy, nie miał charakteru tymczasowego.
G. Z tych wszystkich powodów w efekcie nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 48 ust. 1 uPb wobec jego niewłaściwego zastosowania. Bezspornie skarżący kasacyjnie dopuścił się samowoli budowlanej, a mając okazję do jej zalegalizowania nie skorzystał z trybu przewidzianego w uPb. WSA we Wrocławiu prawidłowo ocenił, że brak było po stronie organów nadzoru budowlanego możliwości odstąpienia od wydania, w poprawnie ustalonych okolicznościach sprawy, decyzji nakazowej.
H. Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna jako nie mająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.