Uzasadnienie
UZASADNINIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 247/11, oddalił skargę J.M. i E.M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie w dniu [...] kwietnia 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej na terenie działki nr 1 położonej w R. gmina Kościerzyna. Postępowanie zostało wszczęte w wyniku przeprowadzonej w dniu 29 kwietnia 2010 r. kontroli planowanej, podczas której ustalono, że na działce wybudowano:
- - parterowy obiekt budowlany pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, o konstrukcji drewnianej szkieletowej z poszyciem ścian zewnętrznych, z paneli z tworzywa sztucznego, obiekt nietrwale związany z gruntem, z dachem dwuspadowym krytym papodachówką, o wymiarach 7,5 m na 7.05 m w tym taras zadaszony o wymiarach 2,52 m na 7,05 m,
- - wiatę o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym symetrycznym, krytym papą, obiekt trwale związany z gruntem,
- - suchy ustęp o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym, nietrwale związany z gruntem o wymiarach 0,95 m na 0,97 m,
- - studnię wraz z obudową,
- - zbiornik dwukomorowy z kręgów betonowych z nakrywą nastudzienną na ścieki sanitarne.
Zgodnie z oświadczeniami właścicieli działki i jednocześnie inwestorów, wszystkie obiekty zostały wybudowane w 1997 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia (obiekty zgłoszone były tylko do opodatkowania).
W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., działając na podstawie przepisów art. 48 ust. 2 i ust. 3, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na J. i E.M. obowiązek przedstawienia w terminie 90 dni od dnia otrzymania przedmiotowego postanowienia:
- - zaświadczenia Wójta Gminy Kościerzyna o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia:
- - 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie przedmiotowych obiektów budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienie budowlane do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego,
- - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Pismem z dnia 8 września 2010 r. J. i E.M. wystąpili do organu o przedłużenie wyznaczonego terminu do złożenia dokumentów, do końca kwietnia 2011 r. z uwagi na wystąpienie do Wójta "o dokonanie zmiany zagospodarowania przestrzennego". Do pisma inwestorzy załączyli skierowany do organu wykonawczego gminy wniosek o zmianę przeznaczenia ich nieruchomości w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kościerzyna".
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie, z uwagi na niespełnienie przez J. i E.M. nałożonych obowiązków, decyzją z dnia [...] września 2010 r. powołując art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr 1 zlokalizowanej w R. gmina Kościerzyna następujących obiektów budowlanych:
- - parterowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, nietrwale związanego z gruntem, o wymiarach 7,50 m na 7.05 m, w tym taras zadaszony o wymiarach 2,52 m na 7,05 m,
- - suchego ustępu o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem o wymiarach 0,95 m na 0,97 m,
- - zbiornika dwukomorowego na ścieki sanitarne.
W uzasadnieniu organ wskazał, że budowa istniejącego na działce skarżących obiektu budowlanego, nie będącego obiektem wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.
Z kolei w odniesieniu do objętych nakazem rozbiórki suchego ustępu i dwukomorowego zbiornika na ścieki sanitarne, organ uznał, że są one urządzeniami budowlanymi, czyli urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym, zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem i również wymagały pozwolenia na budowę. Wobec ich wybudowania bez pozwolenia na budowę i niedopełnieniem nałożonych postanowieniem z [...] maja 2010 r. obowiązków należało w ocenie organu nałożyć na skarżących nakaz rozbiórki. Rozpoznając wniosek skarżących o przedłużenie terminu do przedłożenia wymaganego kompletu dokumentów z uwagi na złożenie wniosku o dokonanie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się ich działka, organ rozpoznał go negatywnie wskazując, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia, ponieważ dla przedmiotowej działki istnieje już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a organ nie może opierać się na zdarzeniach przyszłych i niepewnych, do jakich należy ewentualna zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji Wójt Gminy Kościerzyna postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił J. i E.M. wydania zaświadczenia o zgodności budowy domku letniskowego na przedmiotowej działce z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego R. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 16 stycznia 2007 r. Nr I/27/2007.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść przepisu art. 28 ust. 1 oraz art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego organ odwoławczy wskazał, że wybudowany w 1997 r. obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, nietrwale związany z gruntem wraz ze zbiornikiem dwukomorowym na ścieki sanitarne oraz obiekt budowlany pełniący funkcję suchego ustępu, czyli tymczasowe obiekty budowlane, wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę.
W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego i nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia w określonym terminie dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia z dnia [...] maja 2010 r. Inwestorzy przesłali do organu jedynie odpis wniosku z dnia 16 czerwca 2010 r. o zmianę zagospodarowania terenu działki nr 1, nie przedkładając jednocześnie żadnego z żądanych dokumentów. Te okoliczności, jak również ustalenia dokonane przez organ odwoławczy w zakresie stwierdzenia ostateczności postanowienia Wójta Gminy Kościerzyna w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy obiektu pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej uzasadniają zdaniem PWINB zasadność wydania decyzji o nakazie rozbiórki.
Organ wyjaśnił również, że wniosek stron o przedłużenie terminu do skompletowania wymaganej dokumentacji mógł zostać uznany za bezprzedmiotowy z uwagi na postanowienie Wójta Gminy Kościerzyna z dnia [...] lipca 2010 r. Dodatkowo wskazał, że fakt złożenia przez strony wniosku o zmianę zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, by przedmiotowe obiekty powstały na działce, która jest siedliskiem rolniczym lub rodzinnym ogrodem działkowym, stąd w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a, jak również art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. i E.M. wnieśli o uchylenie w całości decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżących organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 29 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez pominięcie faktu, że powierzchnia przedmiotowego obiektu budowlanego po odliczeniu powierzchni zadaszonego tarasu wynosi 35 m2, co przy uwzględnieniu faktu, że obiekt powstał na działce położonej poza granicami miasta stanowi podstawę do wybudowania bez pozwolenia na budowę.
Skarżący zarzucili także, że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, przez co naruszył art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. W ocenie skarżących organ odwoławczy powinien był zawiesić postępowanie administracyjne w sytuacji, gdy wystąpili oni z wnioskiem o zmianę zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnieśli ponadto, że organ nie rozważył wszechstronnie zebranego w sprawie materiału, w szczególności przyjął błędne wymiary przedmiotowej budowli, przez co naruszył przepisy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarzucono również organowi, że nieprawidłowo określił datę, w której uprawomocniło się postanowienie Wójta Gminy Kościerzyna z dnia [...] lipca 2010 r., mylnie wskazano datę 6 lipca 2010r.,a zatem datę sprzed wydania postanowienia, co skutkuje naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 9 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.
W ocenie Sądu I instancji skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią obowiązującą w dniu orzekania przez organ drugiej instancji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie, albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że organy prawidłowo ustaliły stan zagospodarowania działki skarżących. Właściwie przyjęły, że wybudowany w 1997 roku obiekt pełniący funkcję rekreacji indywidualnej nie związany trwale z gruntem oraz związane z nim urządzenia budowlane (suchy ustęp i zbiornik na ścieki sanitarne) wymagały uzyskania pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji, wbrew wywodom skargi, nie było podstaw do przyjęcia, że wzniesiony przez skarżących domek letniskowy korzystał ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis ten w 1997 r. zwalniał z uzyskania pozwolenia na budowę obiekty małej architektury. Po zmianach stanu prawnego odnosi się do altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich.
W ocenie Sądu wobec tego, iż wzniesiony przez skarżących obiekt nie jest "obiektem małej architektury", a działka nie jest położona na terenie pracowniczego ogrodu działkowego zarzut skargi w tym przedmiocie nie jest zasadny. Tym samym również i zarzut dotyczący wadliwego ustalenia powierzchni obiektu tj. doliczenia doń powierzchni zadaszonego tarasu nie ma znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się również ze stanowiskiem organów obu instancji, że nie było podstaw do przedłużenia skarżącym terminu do złożenia dokumentów i wykonania nałożonych postanowieniem obowiązków. Wystąpienie z wnioskiem do organu gminy o zmianę uregulowań prawnych odnoszących się do zagospodarowania działki nie mogło skutkować, ani przedłużeniem wyznaczonego terminu ani też zawieszeniem prowadzonego postępowania administracyjnego.
Sąd podkreślił, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż skarżący nie uzyskali zaświadczenia o zgodności zrealizowanej samowolnie inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie Wójta Gminy Kościerzyna z [...] lipca 2010 r. odmawiające wydania zaświadczenia stało się ostateczne wobec braku wniesienia przez skarżących zażalenia. Błędne podanie daty "ustatecznienia" się tego postanowienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Znaczenie ma jedynie fakt, iż skarżącym odmówiono potwierdzenia faktu co do zgodności zrealizowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie Sądu okoliczność ta oraz upływ wyznaczonego terminu do złożenia dokumentacji uprawniała i obligowała organ nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazu rozbiórki stosownie do art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 Prawa budowlanego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. i E.M. zaskarżając powyższy wyrok w całości.
Skarżący kasacyjnie zarzucili wyrokowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności:
- - art. 7 w zw. z art. 8 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkującego wydaniem krzywdzącego dla skarżących kasacyjnie rozstrzygnięcia,
- - art. 6 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt. 4 kpa poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy skarżący wystąpili z wnioskiem o zmianę zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w trakcie trwania przedmiotowego postępowania,
- - art. 107 § 3 w zw. z art. 9 kpa poprzez sprzeczność w treści decyzji, tj. wskazanie, iż termin do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] z dnia [...] lipca 2010 r. upłynął dnia 6 lipca 2010 r. tj. przed wydaniem postanowienia.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania,w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Skarżący kasacyjnie stwierdzili, że celem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego jest doprowadzenie do sytuacji zgodności z prawem. Cel ten powinien zostać osiągnięty przy użyciu środków jak najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji powinien w ocenie skarżących, sprawdzić czy okoliczności sprawy zostały wszechstronnie wyjaśnione, zgodnie z art. 77 k.p.a.
Podkreślili, że zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 prawo budowlane istnieje możliwość legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów w przypadku spełnienia opisanych w ust. 2 tego przepisu przesłanek, to jest zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami techniczno-budowlanymi.
Skarżący kasacyjnie motywowali, że postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia m.in. zaświadczenia Wójta Gminy Kościerzyna o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podjęli starania o uzyskanie tych dokumentów i w dniu 17 czerwca 2010 r. skarżący kasacyjnie złożyli wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania terenu obejmującego między innymi teren ich działki, co w ocenie skarżących bez wątpienia było działaniem zmierzającym do zalegalizowania istniejącej na ich działce zabudowy.
Skarżący kasacyjnie wskazali, że w dniu 19 sierpnia 2010 r. złożyli wniosek o odroczenie terminu wykonania obowiązku przedłożenia stosowanej dokumentacji do czasu rozpoznania wniosku o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto stwierdzili, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt. 4 kpa postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Skarżący kasacyjnie motywowali, że rozbiórka obiektu budowlanego jest najdalej idącym środkiem administracyjnym zmierzającym do zapewnienia stanu zgodnego z prawem. Konstrukcja przesłanek wydania decyzji o rozbiórce wskazuje na to, że jest to środek ostateczny, stosowany dopiero wówczas, gdy nie istnieje żadna inna możliwość zapewnienia stanu zgodnego z prawem. Celem tej instytucji, zgodnym z ogólną zasadą stosowania przez organy administracji publicznej środków najmniej uciążliwych dla obywateli jest wyeliminowanie takiego rodzaju zabudowy, która albo zagraża zdrowiu i życiu ludzi lub środowiska albo też w sposób rażący narusza ład przestrzenny danego miejsca.
Zdaniem skarżących kasacyjnie w przedmiotowej sprawie nie sposób stwierdzić, aby sporna nieruchomość spełniała te przesłanki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Skarga kasacyjna wniesiona przez J.M. i E.M. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkujący wydaniem dla skarżących krzywdzącego ich zdaniem rozstrzygnięcia. Zarzut ten nie został jednak doprecyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił na czym, konkretnie w realiach rozpatrywanej sprawy uchybienie to miałoby polegać.
Dodać jedynie należy, że w rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzeć się jakichkolwiek uchybień w dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenie odnoszącej się do prawidłowości ustaleń faktycznych podjętych w sprawie przez organ administracji.
Drugi z zarzutów sformułowanych przez autora kasacji jako pozbawiony uzasadnionych podstaw także nie może odnieść pożądanego przez skarżących skutku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność, że skarżący wystąpili z wnioskiem o zmianę zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje zawieszeniem postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest rozbiórka obiektu budowlanego. Okoliczność ta bowiem nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Zgodnie z powołanym powyżej przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wystąpienie w sprawie tego rodzaju sytuacji obliguje organ do zawieszenia postępowania. Pojęcie "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w powołanym przepisie rozumiane jest jako okoliczność warunkująca merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Do czasu jego rozstrzygnięcia istnieje materialnoprawna przeszkoda w rozstrzygnięciu sprawy. Przeszkoda ta musi mieć bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną, jej usunięcie jest konieczne dla umożliwienia dalszego biegu sprawy i jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Jednym z najistotniejszych elementów konstrukcji zagadnienia wstępnego jest istnienie zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, rozumianej jako przyczynowe uwarunkowanie rozstrzygnięcia kwestii głównej od oceny kwestii wstępnej, przy czym chodzi o bezpośredni związek przyczynowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011r., II OSK 1655/10, LEX 1151976). Zawieszenie postępowania z przyczyny prejudycjalności uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek:
- 1) postępowanie jest w toku,
- 2) rozstrzygniecie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd,
- 3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte (tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2011, s. 377-378).
W rozpoznawanej sprawie powołane wyżej przesłanki nie wystąpiły.
Zauważyć należy, że w chwili prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego na terenie na którym usytuowany został ten obiekt obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy ustalający m.in. przeznaczenie tego terenu oraz określający dopuszczalny sposób jego zagospodarowania jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). W postępowaniu prowadzonym na podstawie 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego istotne jest przedstawienie między innymi zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wystąpienie przez skarżących z wnioskiem o zmianę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie musi bowiem pociągać za sobą wszczęcia procedury planistycznej. Nawet zaś w przypadku wszczęcia procedury zmierzającej do zmiany zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, okoliczność ta nie stanowi zagadnienia wstępnego pociągającego za sobą konieczność zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego w przedmiocie rozbiórki obiektu.
Wszczęcie procedury planistycznej w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi bowiem kwestii prejudycjalnej, uniemożliwiającej rozpatrzenie tej sprawy i wydanie decyzji kończącej postępowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1987 r., sygn. akt IV SA 502/87 ONSA 1988 r. nr 1, poz. 10).
Dodać ponadto należy, że art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012r. poz. 647) stwarza możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tylko wtedy gdy postępowanie to dotyczy ustalenia warunków zabudowy.
Przede wszystkim jednak, zwrócić należy uwagę, że art. 48 Prawa budowlanego mówi o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doprowadziłaby do korzystnego zakończenia sprawy dla skarżących nie może przesądzać o możliwości zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 par. 1 pkt. 4 k.p.a.
Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle nie zaś wydanie pozytywnej dla skarżących decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., II OSK 995/10, LEX nr 1083730).
Także trzeci z przytoczonych zarzutów kasacyjnych również nie jest zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie przyjął, że błędne podanie przez organ w uzasadnieniu decyzji daty z jaką postanowienie Wójta Gminy Kościerzyna z [...] lipca 2010 r. odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stało się ostateczne nie ma znaczenia dla prawidłowości podjętej w sprawie decyzji. Elementem istotnym było to, że skarżącym odmówiono potwierdzenia zgodności zrealizowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku, stosowanie do art. 184 p.p.s.a.