Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 817/09 oddalił skargę M. K. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie obiektu.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu na podstawie art. 57 ust. 7, art. 59 f ust. 1 i art. 59 g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wymierzył M. K. karę w wysokości 10.000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...], położonej w Łowiczu przy ul. [...] nr [...].
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. wniosła o jego uchylenie i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu strona zarzuciła naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. podnosząc, że nie wiedziała o możliwości nałożenia kary finansowej za "zamieszkanie we własnym domu". Była bowiem przekonana, że obiekt nadaje się do użytkowania, bowiem tak powiedział jej fachowiec. Poza tym sądziła, że jeśli w późniejszym terminie złoży zawiadomienie o zakończeniu budowy, to organ nie zgłosi sprzeciwu. Jej zdaniem organ bezpodstawnie uznał, że przystąpiła do użytkowania budynku, kierując się wyłącznie oświadczeniem sąsiadki.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2007 r. M. K. zawiadomiła organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w Łowiczu przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego, gdyż inwestor nie przedłożył kompletnej dokumentacji i podczas procesu budowlanego dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W dniu [...] października 2007 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowego obiektu i ustalono, że w przedmiotowym budynku nie są prowadzone roboty budowlane i jest on użytkowany.
Według oświadczenia M. K. budynek użytkowany jest od początku października 2007 r. Zdaniem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny. Niespornym jest, że M. K. przystąpiła do użytkowania budynku mieszkalnego z naruszeniem przepisów art. 54 Prawa budowlanego, a więc organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 57 ust. 7 w związku z art. 59 f ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, iż powoływanie się w zażaleniu na nieznajomość przepisów nie stanowi podstawy do odstąpienia od określenia nałożonej kary.
Nadto jak wynika z notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy skarżąca w dniu [...] sierpnia 2007 r. poinformowana została przez pracownika organu I instancji o konsekwencjach przystąpienia do użytkowania pomimo wniesionego sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 67 i art. 68 k.p.a. oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i w rezultacie błędne ustalenie, że doszło do nielegalnego użytkowania lokalu mieszkalnego. Skarżąca wyjaśniła, że po zbyciu działki przy ul. [...] rozpoczęła przygotowania do zamieszkania w lokalu przy ul. [...]. Przygotowania do zamieszkania trwające od października 2007 r. nie wyczerpują - w jej przekonaniu - definicji faktycznego użytkowania lokalu mieszkalnego. Dodała również, że nadal jest zameldowana w mieszkaniu przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. K. jako niezasadną.
Sąd przywołał przepisy art. 57 ust. 7, art. 59 f ust. 1 i art. 59 g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którymi w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i art. 55 właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Następnie podkreślił, iż w rozumieniu art. 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Jeżeli jednak inwestor przystąpi do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wbrew tak określonym zasadom, czyli zanim poinformuje organ o zakończeniu budowy, organ administracji publicznej zobligowany jest do wymierzenia inwestorowi kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.
Sąd zaznaczył, że postępowanie zostało zainicjowane pismem G. M. z dnia [...] października 2007 r., która zażądała sprawdzenia dokumentacji niewykończonego budynku mieszkalnego, znajdującego się przy ul. [...], zamieszkałego przez skarżącą M. K. od lipca 2007 r. Oględziny spornego budynku mieszkalnego, przeprowadzone w dniu [...] października 2007 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Łowiczu, potwierdziły fakt jego samowolnego użytkowania. Jak wynika z protokołu oględzin w budynku nie są już prowadzone roboty budowlane, jest on użytkowany, pokoje, kuchnia oraz łazienki są umeblowane. M. K. oświadczyła, że w budynku przy ul. [...] mieszka od początku października 2007 r.; musiała się przeprowadzić, gdyż sprzedała budynek, w którym dotychczas mieszkała. Obecnie uprawniona osoba przygotowuje jej dokumenty do obioru budynku i w najbliższym czasie zamierza zgłosić budynek do użytkowania. Powyższe okoliczności skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem na egzemplarzu protokołu.
W ocenie Sądu, wobec tak ustalonego stanu faktycznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był do wymierzenia stronie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego i w motywach wydanego postanowienia prawidłowo wyjaśnił stronie przesłanki i podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia spornej kary.
Sąd podkreślił, że zasady ustalania kar ustawodawca określił w sposób sztywny, nie przewidując od nich żadnych wyjątków. Dlatego podniesione przez skarżącą argumenty o konieczności przeprowadzenia się do przedmiotowego budynku z powodu sprzedaży budynku, w którym dotychczas mieszkała, czy też fakt, że nie wiedziała o możliwości nałożenia kary i wobec tego nie można przypisać jej winy, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Dodatkowo Sąd stwierdził, że kwestia konstytucyjności przepisów Prawa budowlanego, stanowiących podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, była już niejednokrotnie przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Sąd przytoczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 2007 r. sygn. akt P 19/06, wyrok z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt P 64/07 i wyrok z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt SK 3/08.
W ocenie Sądu chybiony jest też zarzut naruszenia przepisów art. 67 i art. 68 k.p.a. Załączony do akt sprawy protokół został sporządzony na okoliczność przeprowadzonych na nieruchomości skarżącej oględzin budynku i odpowiada on przepisom prawa. Wynika z niego kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Także zarzuty, iż skarżąca jest nadal zameldowana w sprzedanym budynku, czy też, że zaczęła użytkować budynek od października 2007 r., a nie jak twierdzi G. M. od lipca 2007 r., nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, skoro organ ma obowiązek wymierzyć karę w każdym przypadku, gdy stwierdzi samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K., reprezentowana przez adw. M. S. M. K. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 67 i art. 68 k.p.a. oraz art. 59 e ustawy Prawo budowlane polegające na niedostatecznej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. i bezzasadnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w postępowaniu administracyjnym w sposób właściwy zebrano i oceniono materiał dowodowy, w szczególności nietrafnym uznaniu przez WSA, że czynność kontroli na miejscu została przeprowadzona prawidłowo przez osoby do tego uprawnione i w konsekwencji nie uchyleniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., podczas gdy zaskarżone orzeczenie obarczone jest istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 67 i art. 68 k.p.a. oraz art. 59 e ustawy Prawo budowlane, poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o wadliwą czynność w postaci kontroli (oględzin) użytkowania lokalu.
- 2) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do uchybień podnoszonych w skardze na zaskarżone postanowienie.
W oparciu o powyższe zarzuty M. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że z treści sentencji oraz uzasadnienia wyroku nie wynika, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w jakikolwiek sposób do postawionych w skardze zarzutów, przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 67 i art. 68 k.p.a. – dokonania oględzin przez osobę nie posiadającą uprawnień budowlanych. Sąd nie rozstrzygnął kwestii uprawnień osoby kontrolującej. Dowiedzenie, że budynek mieszkalny użytkowany był niezgodnie z przepisami prawa budowlanego wymaga stwierdzenia, że w budynku istnieją konkretne działające prawidłowo instalacje. Aby to stwierdzić, osoba kontrolująca musiała wykazać się odpowiednimi uprawnieniami. Skarżąca powołała się na przepis art. 59 e w związku z art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i stwierdziła, że kontrola dokonana przez pracowników właściwego organu nadzoru budowlanego, którzy nie posiadają uprawnień budowlanych, będzie prawnie bezskuteczna.
Nawet późniejsze uzyskanie, po przeprowadzeniu kontroli, przez tych pracowników stosownych uprawnień budowlanych nie szanuje dokonanych przez nich czynności kontrolnych. Sąd pierwszej instancji kontrolując działalność administracji publicznej powinien ustalić czy osoba dokonującą kontroli miała do tego prawo, tym bardziej, że w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego posiadane przez kontrolującą K. G. uprawnień budowlanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zwiera usprawiedliwionych podstaw.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 67 i art. 68 k.p.a. oraz art. 59 e ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Rację ma skarżąca, że zgodnie z art. 59 e ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) obowiązkową kontrolę budowy lub obiektu budowlanego może przeprowadzać, z upoważnienia właściwego organu nadzoru budowlanego, wyłącznie osoba zatrudniona w tym organie i posiadająca uprawnienia budowlane. Przyznanie M. K. racji w tym zakresie nie jest jednak równoznaczne z podzieleniem stanowiska skarżącej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji wskazanych wyżej przepisów.
Skoro organem właściwym do przeprowadzenia kontroli budowy lub obiektu budowlanego jest organ nadzoru budowlanego, to tym samym osoba przeprowadzająca kontrolę musi być zatrudniona w inspektoracie nadzoru budowlanego właściwym miejscowo i rzeczowo w danej sprawie. Osoba ta winna legitymować się uprawnieniami budowlanymi (niezależnie od specjalności i zakresu tych uprawnień) i działać z upoważnienia właściwego organu.
Artykuł 59 e ustawy - Prawo budowlane jednoznacznie określa jakie wymogi winna spełniać osoba dokonująca kontroli budowy lub obiektu budowlanego. Jednocześnie przepis ten nie stawia wymogu co do liczby osób mających przeprowadzić kontrolę obiektu.
Z tego względu należy przyjąć, że jeśli kontrolę przeprowadza kilka osób to wystarczającym jest, aby jedna z tych osób posiadała uprawnienia budowlane.
Konkludując, wymóg o jakim mowa w art. 59 e ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) jest spełniony, jeśli przynajmniej jedna osoba przeprowadzająca z upoważnienia właściwego organu nadzoru budowlanego kontrolę budowy lub obiektu budowlanego jest w tym organie zatrudniona i posiada uprawnienia budowlane.
W niniejszej sprawie kontrolę w dniu [...] października 2007 r. przeprowadzili pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Łowiczu, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu mgr inż. Z. W. i Inspektor ds. Administracyjno – Kadrowych PINB w Łowiczu mgr K. G. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu mgr inż. Z. W. wydała też postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] wymierzające M. K. karę w wysokości 10.000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...], położonej w Łowiczu przy ul. [...]. Niewątpliwie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu jest organem nie tylko uprawnionym do wydawania decyzji i postanowień w sprawach należących do kompetencji tego organu, ale i uprawnionym do przeprowadzania kontroli budowy lub obiektu budowlanego, o której mowa w art. 59 e ustawy - Prawo budowlane.
W tym stanie rzeczy, przyjmując hipotetycznie, że druga z osób biorących udział w kontroli przedmiotowego budynku z upoważnienia PINB w Łowiczu mogła nie posiadać uprawnień budowlanych to i tak należałoby uznać, że okoliczność ta nie mogłaby wpłynąć na prawidłowość i skuteczność przeprowadzonej kontroli.
Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, iż nie jest trafny zarzut dotyczący naruszenia przez organ przepisów art. 67 i art. 68 k.p.a. Załączony do akt sprawy protokół został bowiem sporządzony na okoliczność przeprowadzonych na nieruchomości skarżącej oględzin budynku i odpowiada wymogom art. 67 i art. 68 k.p.a. Wynika z niego kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół odczytano osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej i osoby te – w tym M. K. – podpisały protokół. W protokole tym zawarte też są oświadczenia M. K. i G. M. To zaś oznacza, że protokół z dnia [...] maja 2002 r. stanowi dowód w sprawie na okoliczność przeprowadzonych zgodnie z przepisami k.p.a. i ustawy – Prawo budowlane oględzin budynku i mógł stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można też skutecznie przypisać zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym przypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 337). A zatem, aby Sąd pierwszej instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skarżącej, prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p. p. s. a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, LEX nr 187709). Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku Sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu nie tylko przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, ale także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy.
Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji (por. A. Kabat [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia i ocenił zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w świetle przepisów prawa materialnego jak i postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.