Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 2811/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 października 2014r., nr... w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 października 2015r. nr 1618/14, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, ze zm.), dalej k.p.a., i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409, ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. M. z dnia 18 sierpnia 2014r. nr... nakazującą inwestorowi - T. S. rozbiórkę altany ogrodowej na działce nr ew.... obręb... w S. Organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli w dniu 22 kwietnia 2011r. organ powiatowy ustalił, iż na ww. działce znajduje się m. in. altana ogrodowa konstrukcji drewnianej, posadowiona na betonowym fundamencie, o nieregularnym kształcie, dającym się wpisać w prostokąt o wymiarach boków 3,83 m x 4,30 m. z dachem wielospadowym krytym papą. Do protokołu - pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - T. S. oświadczył, że jest inwestorem altany, którą wybudował w 2010r. bez zgłoszenia i nie została do końca wykończona.
Organ powiatowy postanowieniem z dnia 13 maja 2014r. wstrzymał roboty budowlane i nałożył na T. S. obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wymienionych dokumentów, w celu legalizacji obiektu.
Wobec nieprzedłożenia dokumentacji organ powiatowy wydał dnia 18 sierpnia 2014r. decyzję nakazującą rozbiórkę.
Rozpoznając odwołanie T. S. organ odwoławczy podzielił stanowisko przedstawione w decyzji organu I instancji. Nie podzielił stanowiska wyrażonego w odwołaniu, że obiekt ten jest obiektem małej architektury. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2009r., sygn. akt II SA/Lu 126/09, podniósł, iż definicja obiektu małej architektury w żaden sposób nie nawiązuje do obiektu budowlanego, jakim jest altana. Na podstawie zebranej dokumentacji organ stwierdził, że inwestycja jest altaną, w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, której powierzchnia zabudowy nie przekracza 25 m2, w związku z czym jej budowa wymagała zgłoszenia w myśl art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego.
W ocenie organu odwoławczego postępowanie pierwszoinstancyjne było prawidłowe i znajdowało oparcie w przepisach Prawa budowlanego, zaś nakazanie całkowitej rozbiórki altany było zasadne, z uwagi na nieprzedłożenie określonych dokumentów, tym samym organ zobowiązany został, regulacją art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, do zastosowania art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego i orzeczenia rozbiórki. Organ dodał, iż względy społeczne i zdrowotne nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od procedury legalizacyjnej.
Skargę na powyższą decyzję wniósł T. S. zarzucając naruszenie: (1) art. 2 i 32 i 64 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że budowa altany na stanowiącej własność prywatną działce podlega obowiązkowi zgłoszenia, (2) art. 8 k.p.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyjaśnienia dlaczego organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania skarżącego i zupełne zignorowanie zawartych w nim argumentów, (3) art. 10 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy bez umożliwienia ustosunkowania się skarżącemu do materiałów zgromadzonych w sprawie, (4) art. 8, 11 i 12 k.p.a., poprzez zakreślenie - bez żadnego uzasadnienia - w decyzji terminu jej wykonania w sposób niemożliwy do spełnienia a przez to narażenie mnie na dalsze problemy prawne i finansowe związane z możliwą natychmiastową egzekucją administracyjną wykonania decyzji bądź też lawinowy wzrost kosztów rozbiórki przez odpowiednią firmę, (5) art. 107 k.p.a., poprzez pominięcie istotnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał przedstawione stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując zaskarżoną decyzję wywiódł, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej altany. Należało zatem posiłkowo odwołać się do znaczenia tego terminu używanego w języku potocznym. I tak za altanę, w powszechnym rozumieniu, uważa się lekką budowlę ogrodową, często ażurową i ozdobną, służącą do wypoczynku, ochrony przed słońcem i deszczem (por. Słownik Języka Polskiego - pod red. prof. dr M. Szymczaka, Wyd. PWN, Warszawa 1982, t-1). Altana jest zatem obiektem innego rodzaju niż wiata, czy obiekt małej architektury, co wynika już z samej treści art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten wyodrębnia bowiem ww. obiekty wskazując, że pozwolenia na budowę nie wymagają wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe oranżerie (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), jak i obiekty małej architektury (art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego).
Natomiast w myśl art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Ustawodawca w przywołanej definicji podzielił zatem obiekty małej architektury na trzy grupy. Do żadnej z tych grup, nie można zaliczyć altany. Altana nie jest bowiem ani obiektem kultu religijnego, ani obiektem małej architektury ogrodowej, skoro do tej grupy zalicza się obiekty takie jak posągi i wodotryski, a więc ozdoby ogrodowe. Podobnie altany nie można utożsamiać z obiektem użytkowym służącym rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, skoro wśród nich ustawodawca wymienił piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Wprawdzie jest to wyliczenie przykładowe, niemniej do tej grupy obiektów można zaliczyć wyłącznie obiekty o cechach podobnych.
W ocenie Sądu I instancji należało podzielić argumentację organu odwoławczego, że altana nie mieści się w pojęciu obiektu małej architektury.
W konsekwencji, na budowę przedmiotowej altany wymagane było zgłoszenie, stosownie do art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, które to przepisy - wbrew zarzutom skargi - zostały powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnił że - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) - obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie. Może ono przybrać różne postacie. Organ odwoławczy może szeroko omówić sprawę, może jednak tylko zwięźle się do niej odnieść. Każdy ze sposobów jest zgodny z prawem, jeżeli z niego wynika, że organ odwoławczy sprawę rozważył i ocenił decyzję organu I instancji. Taka ocena została przeprowadzona przez organem odwoławczy z wyjaśnieniem przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, a w niepowołaniu których skarżący niesłusznie upatrywał wad skutkujących uchyleniem zaskarżonych rozstrzygnięć.
Sąd argumentował, że nie było sporne w niniejszej sprawie, iż skarżący nie dokonał wymaganego prawem zgłoszenia, co obligowało organ nadzoru budowlanego do wszczęcia procedury legalizacyjnej w trybie art. 49 b ust. 2 i nast. Prawa budowlanego. Prawidłowo organ powiatowy postanowieniem z dnia 13 maja 2014r. wezwał skarżącego do przedstawienia niezbędnej dokumentacji, a po jej nieprzedłożeniu wydał decyzję nakazującą rozbiórkę altany, stosownie do art. 49 b ust. 3 ww. ustawy.
Nadto, decyzja organu I instancji, nie określała terminu wykonania nakazu. Wskazanie w decyzji, iż "nałożony obowiązek podlega wykonaniu z dniem uprawomocnienia się niniejszej decyzji" ma na celu jedynie wyjaśnienie, że rozbiórka jest wymagalna wówczas, gdy skarga do sądu na powyższą decyzję zostanie rozstrzygnięta prawomocnym orzeczeniem sądu lub upłynął termin do jej złożenia.
Sąd nie znalazł również podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w celu poddania badaniu zgodności z Konstytucją RP art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego, bowiem - po pierwsze - to wyłącznie wątpliwości Sądu, a nie strony skarżącej, mogą uzasadniać przedstawienie pytania prawnego w oparciu o art. 193 Konstytucji RP, pod drugie - w sytuacji, w której odpowiedź na to pytanie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2014r. sygn. akt I GSK 814/13). Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, skoro treść art. 30 ust. 1 pkt 1 w zakresie, w jakim nakłada na inwestora obowiązek dokonania zgłoszenia nie budzi wątpliwości.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 217 ze zm.), dalej p.p.s.a., oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a) naruszenie art. 3 § 1, art. 124 pkt 5, art. 134 ust. 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - w związku z art. 193 Konstytucji RP poprzez niewłaściwą, niepełną kontrolę działalności administracji publicznej oraz niewykorzystanie środków określonych w ustawie, w tym w ustawie zasadniczej, a w szczególności:
- - oddalenie skargi bez pełnego rozpoznania zawartych w niej zarzutów konstytucyjnych i nader lakoniczne uzasadnienie ich nieuwzględnienia,
- - nieprzekazanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w kwestii konstytucyjności wskazanych w skardze przepisów prawa budowlanego,
- - niezawieszenie postępowania, mimo iż okoliczności sprawy dawały ku temu podstawę;
- b) naruszenie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 16 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez oddalenie zarzutów skargi w drodze błędnej interpretacji pojęcia wykonalności decyzji administracyjnej;
- c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, pomimo iż ustalenie terminu jej wykonania czyniło ją od początku niewykonalną;
- d) naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a i art. 107 k.p.a., poprzez nieodniesienie się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ art. 10 k.p.a oraz zarzutu dotyczącego wskazania przez organ niewłaściwej podstawy prawnej decyzji.
Wskazując na powyższe zarzuty:
- 1) na podstawie art. 176 p.p.s.a w związku z art. 189 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie
- 2) na podstawie art. 176 p.p.s.a w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie
- 3) na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a i art. 193 Konstytucji RP o zawieszenie postępowania i przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii zgodności z Konstytucją art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49b ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego z art. 2, 32 i 64 Konstytucji RP w zakresie w jakim w istotny i nieuzasadniony sposób różnicuje sytuację prawną podmiotów spełniających te same cechy relewantne a tym samym ogranicza prawa właściciela nieruchomości do swobody gospodarowania swoją własnością;
- 4) o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
T. S. zmarł dnia 12 listopada 2016r. Jego następca prawny (córka) A. W. oświadczyła, iż wstępuje w czynności procesowe zmarłego T. S. Poparła skargę kasacyjną oraz wnioski w niej zawarte.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny, związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i dotyczą naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Naruszenia art. 3 § 1, art. 124 pkt 5, art. 134 ust. 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - w związku z art. 193 Konstytucji RP autor skargi kasacyjnej upatruje w niewłaściwej i niepełnej kontroli działalności administracji publicznej oraz niewykorzystaniu środków określonych w ustawie, w tym w ustawie zasadniczej, a w szczególności oddalenie skargi bez pełnego rozpoznania zawartych w niej zarzutów konstytucyjnych i nader lakoniczne uzasadnienie ich nieuwzględnienia, nieprzekazanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w kwestii konstytucyjności wskazanych w skardze przepisów prawa budowlanego, niezawieszenie postępowania, mimo iż okoliczności sprawy dawały ku temu podstawę.
W uzasadnieniu tego zarzuty wskazano na wątpliwości co do konstytucyjności zróżnicowania sytuacji prawnej inwestorów budujących altany na działkach stanowiących ich własność względem użytkowników rodzinnych ogrodów działkowych, wznoszących identyczne obiekty budowlane. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409, z późn. zm.) w dacie wydania zaskarżonej decyzji budowa altan o powierzchni zabudowy do 25 m² nie wymagała pozwolenia na budowę, ale zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. W sprawie niniejszej bezspornym jest, że inwestor T. S. takiego zgłoszenia nie uzyskał przed przystąpieniem w 2010r. do realizacji przedmiotowej altany ogrodowej o konstrukcji drewnianej, posadowionej na betonowym fundamencie, o wymiarach boków 3,83 m x 4,30 m, z dachem wielospadowym krytym papą. Nie zastosował się także do nałożonych przez organ obowiązków mających na celu legalizację obiektu. Te okoliczności nie są kwestionowane w skardze kasacyjnej.
W istocie ten zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ale oceny, z punktu widzenia zgodności z Konstytucją RP, przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49b ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej podnosi się, że w tym samym czasie obowiązujący art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego stanowił, że budowa altan w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m² w miastach i do 35 m² poza granicami miast oraz wysokości do 5m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich nie wymagała pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia.
Należy zatem zauważyć, że ustawa z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych, zw. dalej ustawą, reguluje zasady zakładania, funkcjonowania i likwidacji rodzinnych ogrodów działkowych, prawa i obowiązki działkowców, zasady ich zrzeszania się oraz zadania organizacji działkowców. Rodzinny ogród działkowy to wydzielony obszar lub obszary przeznaczone na cele rodzinnych ogrodów działkowych, składające się z działek i terenu ogólnego, służące do wspólnego korzystania przez działkowców, wyposażony w infrastrukturę ogrodową (art. 2 pkt 5 ustawy); nie są to działki budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego. Ustanowienie prawa do działki następuje na podstawie umowy dzierżawy działkowej (art. 27 ustawy), przez którą stowarzyszenie ogrodowe zobowiązuje się oddać dzierżawcy działkę na czas nieoznaczony do używania i pobierania z niej pożytków, a działkowiec zobowiązuje się używać działkę zgodnie z jej przeznaczeniem, przestrzegać regulaminu oraz uiszczać opłaty ogrodowe (art. 28 ustawy).
Altana działkowa to wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, która służy zaspokajaniu potrzeb działkowca i jego rodziny w zakresie prowadzenia upraw ogrodniczych, wypoczynku i rekreacji (art. 2 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 13 ustawy (w brzmieniu w dacie wydania decyzji) na terenie działki nie może znajdować się altana, której powierzchnia zabudowy przekracza powierzchnię określoną w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 oraz z 2014r. poz. 40); w przypadku powzięcia informacji, że na terenie działki wybudowano, nadbudowano lub rozbudowano altanę lub inny obiekt z naruszeniem przepisów prawa, stowarzyszenie ogrodowe zgłasza naruszenie do właściwego organu administracji publicznej; naruszenie stwierdzone przez właściwy organ administracji publicznej stanowi podstawę do rozwiązania umowy w trybie określonym w art. 36 ust. 3.
Odmienne są zatem warunki realizacji altany działkowej w rodzinnych ogrodach działkowych (art. 29 ust. 2 pkt 4) i altany na działce, którą inwestor dysponuje na cele budowlane (art. 29 ust. 1 pkt 2), na co wpływ ma nie tyle sam obiekt, ile odmienny stan prawny nieruchomości, na której ma ona być zrealizowana. Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że stanowi to "o ograniczeniu prawa właściciela nieruchomości do swobody gospodarowania swoją własnością, naruszając art. 2, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP".
Wskazany w skardze kasacyjnej artykuł 193 Konstytucji wyraża normę kompetencyjną wskazującą podmiot uprawniony do zainicjowania hierarchicznej kontroli norm sprawowanej przez Trybunał Konstytucyjny. Obowiązkiem tego podmiotu jest zainicjowanie tej kontroli, o ile zajdą przewidziane prawem przesłanki: sąd uznaje, iż przepisy ustawy, na których ma oprzeć swe rozstrzygnięcie, są niekonstytucyjne, lub gdy nabiera w tej materii takich wątpliwości, których nie jest w stanie usunąć w procesie wykładni prawa. Z powyższego wynika, że sąd powinien rozważyć, czy w konkretnej sprawie w ogóle występują wątpliwości dotyczące konstytucyjności ustawy.
W sprawie niniejszej Sąd I instancji nie miał wątpliwości co do konstytucyjności przepisu mającego w sprawie zastosowanie - art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakazującego inwestorowi dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy altany. Sąd I instancji nie stosował przepisu art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, dotyczącego budowy altany w rodzinnych ogrodach działkowych. Sąd uznał zatem, że brak było podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności z Konstytucją RP art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego.
Również skład orzekający w tej sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie uznał za uzasadniony wniosek pełnomocnika skarżącego kasacyjnie postawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu odnośnie konstytucyjności art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49b ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego.
Nie są usprawiedliwione także zarzuty naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 16 ust. 1 k.p.a. poprzez oddalenie zarzutów skargi w drodze błędnej interpretacji pojęcia wykonalności decyzji administracyjnej i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, pomimo iż ustalenie terminu jej wykonania czyniło ją od początku niewykonalną.
Sąd I instancji słusznie uznał, że decyzja organu I instancji nie określała terminu wykonania nakazu rozbiórki altany. Wskazanie w decyzji, iż "nałożony obowiązek podlega wykonaniu z dniem uprawomocnienia się niniejszej decyzji" miał na celu jedynie wyjaśnienie, że do czasu uprawomocnienia się decyzji rozbiórka altany nie może być wykonana.
Zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a i art. 107 k.p.a., poprzez nieodniesienie się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ art. 10 k.p.a oraz zarzutu dotyczącego wskazania przez organ niewłaściwej podstawy prawnej decyzji jest całkowicie bezpodstawny, gdyż w decyzji wskazana została prawidłowo podstawa prawna nakazu rozbiórki, tj. art. 49 ust. 1 i art. 52 Prawa budowlanego, a skarżący kasacyjnie nie wykazał naruszenia art. 10 k.p.a., które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
- - ---------------------- 9