Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1688/18 oddalił skargę kasacyjną L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 545/17 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...], [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków.
W piśmie z dnia 8 lipca 2021 r. skarżąca L. K. wniosła o dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni wyroku w zakresie stwierdzenia, że nałożone na skarżącą kasacyjnie obowiązki w związku z wpisem jej nieruchomości do rejestru nie są nadmiernie uciążliwe.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że NSA stwierdził, iż skarżąca może nadal wykonywać prawa z tytułu własności tej nieruchomości podczas, gdy z pisma Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia 18 sierpnia 2018 r. wynika, że wprowadzenie zabudowy na przedmiotowych nieruchomościach, stoi w sprzeczności z zasadami ochrony konserwatorskiej polegającymi na utrzymaniu charakteru zabytkowego parku. W ww. wymienionym piśmie wskazano, że ze względu na ochronę założenia parkowego, z punktu widzenia konserwatorskiego brak jest możliwości przeznaczenia parceli na cele budowlane. Dopuszczenie do lokalizacji obiektu kubaturowego na tej działce wpłynie negatywnie na substancję zabytkową parku poprzez ingerencję w jego przestrzeń, która powinna stanowić element wyłącznie parkowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie ukształtowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni wyroku (sentencji i uzasadnienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest niejasna i z tego powodu może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, sposobu jego wykonania oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 22/15, LEX nr 1628848). Wykładnia wyroku nie może prowadzić ani do nowego rozstrzygnięcia, ani do uzupełnienia rozstrzygnięcia poprzez przytoczenie nowej dodatkowej argumentacji, poszerzenia dotychczasowych motywów lub modyfikacji pierwotnego poglądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09, LEX nr 1461312).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść uzasadnienia wyroku z dnia 27 kwietnia 2021 r., a zatem także jego przedostatni akapit, jest jasna, nie nastręcza trudności w prawidłowym odczytaniu stanowiska i poglądu sądu w omawianych tam kwestiach, stąd wbrew twierdzeniu zawartym we wniosku, nie zachodzi potrzeba rozstrzygania wątpliwości co do treści uzasadnienia.
W przedmiotowym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się co do proporcjonalności podjętych przez organy administracji publicznej działań związanych z wpisem nieruchomości skarżącej do rejestru zabytków, uznając, że działania te nie naruszają konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
Mając powyższe na uwadze, skoro nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zgłoszonych wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.