Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z dnia 24 kwietnia 2015 r. I. G., zw. dalej skarżącym, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracji I i II instancji. Skarga wniesiona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyła decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Ochrony Środowiska z dnia 3 grudnia 2013 r. o nałożeniu na skarżącego, będącego odbiorcą odpadu nielegalnie przywiezionego na terytorium Polski, administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 50 000 zł. Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w postępowaniu wszczętym skargą kasacyjną możliwe jest wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jedynie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., w związku z art. 193 p.p.s.a. Sąd może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W treści skargi kasacyjnej skarżący poprzestał na wskazaniu, że występuje "z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracji I i II instancji". Złożonego wniosku nie uzasadnił w żadnym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Skarżący ani nie wykonał spoczywającego na nim obowiązku uzasadnienia wniosku, ani nie przedstawił materiału dowodowego, który można by oceniać pod kątem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd we własnym zakresie nie może doszukiwać się podstaw wstrzymania decyzji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżący swoim zaniechaniem uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności wniosku, tym samym wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem na zasadzie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., skarżącemu należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji.
- - ---------------------- 1