Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 roku (sygn. akt IV SA/Wa 22/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2012 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku Burmistrz Miasta P. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz wnioskodawców J.J. i D. D. dla planowanej na części działki nr ewid. [...] położonej w obrębie [...] miasta P. inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego. Powyższa decyzja została doręczona uczestnikowi postępowania [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. w dniu 11 sierpnia 2012 roku. Przesyłkę odebrał pracownik spółki S. B. W dniu 28 sierpnia 2013 roku [...] sp. z o.o. w P. nadała w urzędzie pocztowym odwołanie od powyższej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] września 2012 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że odwołanie Spółki [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a., do wniesienia tego środka odwoławczego. Powyższe postanowienie doręczono spółce w dniu 26 września 2013 roku.
W dniu 1 października 2012 roku [...] sp. z o.o. w P. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2012 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu prośby wskazano, że decyzję w przedmiocie warunków zabudowy odebrała osoba nie posiadająca upoważnienia do odbioru korespondencji. Została ona przekazana władzom spółki w dniu 14 sierpnia 2012 roku i taka data jej odbioru była uwidoczniona na potwierdzeniu odbioru korespondencji. Spółka uznała powyższą datę za wiarygodną i od tego terminu liczyła termin 14 dni do wniesienia odwołania.
Tym samym wniesienie odwołania od decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nastąpiło z uchybieniem 14 dniowego terminu bez winy spółki. Skoro o fakcie złożenia odwołania od decyzji z uchybieniem terminu Spółka dowiedziała się dopiero z treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2012 roku, które jej doręczono jak wyżej wskazano w dniu 26 września 2012 roku, termin 7 dniowy do wniesienia prośby o przywrócenie terminu biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu spółka złożyła odwołanie, które w swej treści jest identyczne z treścią odwołania złożonego w dniu 28 sierpnia 2012 roku.
Postanowieniem z dnia [...] października 2012 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Odnosząc się do argumentacji wniosku SKO stwierdziło, że skoro spółka wniosła odwołanie od decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w dniu 28 sierpnia 2012 roku, to najpóźniej właśnie tego dnia ustała ewentualna przeszkoda do wniesienia środka odwoławczego, a po kolejnych 7 dniach upłynął termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu. Złożony zatem wniosek spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero w dniu 1 października 2012 roku był spóźniony.
Odnosząc się jednocześnie do argumentacji wniosku SKO stwierdziło, że podnoszona kwestia odebrania korespondencji przez osobę nieuprawnioną nie uprawdopodobniła braku winy spółki. Powzięcie przez spółkę informacji o odbiorze decyzji przez osobę przez nią nieuprawnioną powinno skutkować niezwłocznym podjęciem stosownych kroków, w celu wyeliminowania niepożądanych skutków prawnych z tego wynikających. Brak ich podjęcia nie pozwala na stwierdzenie, że strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia nastąpiło bez jej winy.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie spółka [...] podniosła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 58 k.p.a. poprzez błędne określenie terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji, a co skutkowało odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z treścią art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy wnieść w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. W istocie zatem rozpoczęcie biegu terminu zależy od tego, z jakiej przyczyny nastąpiło uchybienie terminowi. Skoro skarżący w niniejszej sprawie powziął wiadomość, że dokonał czynności po terminie dopiero z treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2012 roku w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, które mu doręczono 26 września 2012 roku, to termin 7 dniowy do złożenia prośby o przywrócenie terminu biegnie od tego dnia.
Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji został złożony w ustawowym terminie. Odnosząc się do stanowiska Kolegium dotyczącego, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy spółki podniesiono, że władze spółki dowiedziały się o nie zachowaniu terminu dopiero po doręczeniu postanowienia SKO w C. z dnia [...] września 2012 roku. Do tego dnia skarżący był przekonany, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków i kierunków zabudowy została doręczona w dniu 14 sierpnia 2012 roku, albowiem taką adnotację na niej umieściła osoba odbierająca, nie posiadająca do tego upoważnienia. Fakt, iż była to informacja niezgodna z prawdą nie jest okolicznością zawinioną.
Wobec powyższego wniesienie przez spółkę środka odwoławczego od decyzji z uchybieniem terminu 14 dniowego do jego wniesienia nastąpiło bez jej winy, a prośba o przywrócenie terminu do jego wniesienia została złożona z zachowaniem terminu 7 dniowego o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Powyższe winno skutkować uchyleniem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2012 roku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i przywróceniem terminu do jego wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 roku powyższą skargę wskazał, że zgodnie z art. 58 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin do wniesienia odwołania w przypadku spełnienia łącznie trzech przesłanek; a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winny zainteresowanego i brak winy został uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, c) zainteresowany, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, dopełnił czynności, dla której określony był termin. Ustalone okoliczności w niniejszej sprawie uzasadniały przyjęcie przez organ, że najpóźniej w dniu 28 sierpnia 2012 roku tj. w dniu nadania w urzędzie pocztowym odwołania od decyzji ustała ewentualna przeszkoda do wniesienia środka odwoławczego, a po kolejnych 7 dniach upłynął nieprzywracalny termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu.
Wniesienie zatem przez spółkę wniosku o przywrócenie terminu dopiero 1 października 2012 roku było spóźnione. Uchybiła ona wskazanemu 7 dniowemu terminowi, który nie podlega przywróceniu. Nadto Sąd stwierdził, że nawet w sytuacji zaprezentowania odmiennego stanowiska zgodnego z twierdzeniami spółki – zgodzić należy się z organem, że kwestia odebrania decyzji przez osobę nieuprawnioną nie uprawdopodabnia braku winy spółki. Fakt doręczenia decyzji osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji, będącej jednocześnie pracownikiem spółki, już wówczas mógł być zakwestionowany, jeśli strona dopatrzyła się w tym uchybienia. Fakt odbioru korespondencji adresowanej do spółki przez osobę nieuprawnioną był powszechną praktyką. Nie budziło to zastrzeżeń ze strony spółki.
W tym stanie rzeczy uprawnione było stanowisko Kolegium, że powzięcie przez spółkę informacji o odbiorze decyzji przez osobę przez nią nieuprawnioną, powinno skutkować niezwłocznym podjęciem stosownych kroków, w celu wyeliminowania niepożądanych skutków prawnych z tego wynikających.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła spółka [...] zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na:
- a) naruszeniu art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej wobec zaskarżonego orzeczenia, polegające na nieuwzględnieniu skargi w sytuacji, gdy organy administracji obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym uprawdopodobnienia zachowania terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.,
- b) naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika aby sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organ w postępowaniu administracyjnym, w szczególności w kwestii uprawdopodobnienia zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a także nie wskazano w nim podstawy prawnej rozstrzygnięcia co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- c) naruszenia art. 200 p.p.s.a. poprzez wadliwe nie zasądzenie od organu administracyjnego kosztów postępowania, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi,
- 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu art. 58 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że strona nie dopełniła wraz z wnioskiem tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, a w konsekwencji nie rozpoznanie sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż w toku postępowania administracyjnego organ naruszył spoczywający na nim obowiązek zebrania całego materiału dowodowego. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów z urzędu lub wskazanych przez stronę. Termin 7 dniowy do złożenia prośby o przywrócenie terminu zgodnie z art. 58 k.p.a. biegnie od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie nastąpiło to dopiero w momencie otrzymania przez spółkę postanowienia SKO z dnia [...] września 2012 roku, a nie jak to przyjął arbitralnie organ administracyjny, a Sąd ten pogląd podzielił od dnia złożenia odwołania tj. od 28 sierpnia 2012 roku. Za pozbawioną podstaw prawnych w realiach niniejszej sprawy należało uznać również odmowę przywrócenia terminu z uwagi na niezłożenie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w analizowanym stanie faktycznym nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do zbadania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
Przypomnieć należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Takiego zaś naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny się nie dopatrzył.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a sprowadza się do stwierdzenia, że poprzez wadliwie wykonanie przez sąd pierwszej instancji funkcji kontrolnej wobec zaskarżonego orzeczenia, polegające na nieuwzględnieniu skargi w sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym uprawdopodobnienia zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Na samym wstępie należy wskazać, że Kolegium wydało w niniejszej sprawie zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. orzeczenie w formie postanowienia. Wbrew twierdzeniu zawartemu w punkcie 1a skargi kasacyjnej, sąd I instancji dokonał prawidłowej w tym zakresie kontroli objętego skargą postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Trafnie uznał, że podjęto wszelki kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały zgromadzony materiał dowodowy, a w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy dokonano właściwej jego oceny. Należy więc podzielić i uznać za prawidłowe stanowisko sądu I instancji, że organ administracji publicznej w zakresie ustalania stanu faktycznego w niniejszej sprawie zachował i zrealizował wymogi określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazać należy, iż w skardze kasacyjnej podniesiono tylko wyżej powołany zarzut, nie wykazano na czym polegała wadliwa kontrola sądu I instancji objętego skargą orzeczenia organu administracji publicznej. Stwierdzić należy, że okoliczności faktyczne istotne do rozstrzygnięcia sprawy na które powołuje się strona wnosząca skargę kasacyjną, a dotyczące w szczególności daty doręczenie decyzji o warunkach zabudowy, faktu odbioru korespondencji przez osobę nieupoważnioną i jej przekazania osobie zarządzającej spółką, daty złożenia skargi, oraz następujące później zdarzenia związane z wydawaniem przez organ orzeczeniami w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu i odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania są tożsame (identyczne) z ustaleniami przyjętymi przez organ administracji publicznej, a następnie zaakceptowanymi jako ustalenia dokonane zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez sąd I instancji.
Wnosząca skargę spółka nie przytoczyła innych konkretnych okoliczności, nie objętych kontrolą sądu I instancji, których pominięcie mogło mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. W skardze kasacyjnej w części dotyczącej tego zarzutu dokonano jedynie ogólnych rozważań odnośnie obowiązku przeprowadzania dowodów w postępowaniu administracyjnym przez organy je prowadzące, bez wykazania w jaki konkretny sposób ten obowiązek w niniejszej sprawie został naruszony i jaki to miało wpływ na ostateczny wynik sprawy. Rozważania strony skarżącej dotyczą faktycznie znaczenia, jakie należy nadać poszczególnym ustaleniom faktycznym poczynionym w toku postępowania przy ocenie przesłanek z art. 58 k.p.a. Dotyczy to w szczególności jakie znaczenie należy nadać faktowi złożenia odwołania w dniu 28 sierpnia 2012 roku, a jakie otrzymania przez stronę skarżącą postanowienia SKO z dnia [...] września 2012 roku, odnośnie zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Nie zasługuje również na uwzględnienie drugi zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organ w postępowaniu administracyjnym, w szczególności w kwestii uprawdopodobnienia zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz brak wskazania podstawy prawnej nie uwzględnienia skargi. Tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej jej autor w żaden sposób nie uzasadnił, powtarzając go jedynie w uzasadnieniu skargi.
W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. W szczególności w uzasadnieniu wyroku wskazano podstawę prawną braku uwzględnienia skargi.
Sąd wojewódzki jako podstawę oddalenia skargi wskazał art. 151 p.p.s.a. Nadto w uzasadnieniu powołał się na art. 58 k.p.a. określający przesłanki przywrócenia terminu do dokonania danej czynności – w niniejszej sprawie odwołania od decyzji. Wyjaśnił treść tego przepisu przytaczając przesłanki, jakie łącznie muszą zostać spełnione aby uwzględnić wniosek o przywrócenie terminu. Przedstawił również wykładnię istotnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy takich pojęć jak "ustanie przyczyny uchybienia terminu" i "uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego wniosek o przywrócenie terminu".
Sąd przedstawił również zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wyczerpujący swoją ocenę w zakresie poczynionych przez organ ustaleń, w szczególności w kwestii zachowania przez stronę skarżącą terminu 7 dniowego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz braku uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnoszącej odwołanie spółki. Jest rzeczą oczywistą, że w przypadku gdy nie wystąpiły łącznie wszystkie trzy przesłanki określone w art. 58 k.p.a. stanowiące podstawę przywrócenia terminu, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu należało w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalić jako bezzasadną.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym stronie wnoszącej skargę przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała wobec oddalenia skargi.
Brak jest podstaw do uwzględnienia ostatniego z zarzutów zagłoszonego w skardze na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. a opartego na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na naruszeniu art. 58 k.p.a.
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1-3 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę tę jednak zainteresowany musi wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wspomniany siedmiodniowy termin ma przy tym charakter terminu zawitego, co oznacza, że nie może być on przywrócony. Ponadto, wnosząc prośbę o przywrócenie terminu zainteresowany musi dopełnić czynności, dla której termin ten był określony.
Powyższa regulacja winna być zatem rozumiana w ten sposób, że aby można było uwzględnić prośbę o przywrócenie terminu dla dokonania danej czynności procesowej, muszą być spełnione kumulatywnie wszystkie wymienione wyżej przesłanki. Brak zaś spełnienia jednej z nich, wyklucza możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku.
W motywach zaskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienia o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało na niedochowanie przez stronę terminu siedmiu dni, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. a dodatkowo niejako organ stwierdził, że we wniosku swym strona skarżąca również nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu, obowiązującego przy wnoszeniu środka odwoławczego nastąpiło bez winy zainteresowanego. Dokonując w zaskarżonym wyroku oceny legalności zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższe stanowisko w całości podzielił, przedstawiając swoją argumentację w uzasadnieniu.
Wskazać trzeba, że wprawdzie to ostatnie stwierdzenie (dotyczące braku uprawdopodobnienia winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania) było dla analizowanej sprawy całkowicie zbędne, bowiem fakt niedochowania przez wnosząca skargę kasacyjną spółkę wspomnianego wyżej terminu siedmiodniowego, czyni zbędnym badanie dalszej przesłanki jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Powyższe rozważania sądu I instancji miały jedynie na celu wykazanie, że nawet w przypadku teoretycznego przyjęcia, że spółka zachowała termin 7 dniowy do złożenia wniosku z art. 58 k.p.a. to nie została spełniona kolejna przesłanka warunkująca przywrócenie terminu.
W analizowanej sprawie było rzeczą bezsporną, że skarżący wniósł pierwsze odwołanie z uchybieniem terminu. Wniosek o jego przywrócenie nie został złożony równocześnie z wniesieniem pierwszego środka odwoławczego w dniu 28 sierpnia 2012 roku, ale dopiero po otrzymaniu postanowienia w przedmiocie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu a więc już upływie siedmiu dni od dnia, w którym wniesiono pierwsze odwołanie. Nadto co najmniej od dnia 14 sierpnia 2012 roku skarżący był świadomy, że decyzję odebrała osoba będąca jej pracownikiem, ale nie posiadająca upoważnienia do odbioru korespondencji. W tych warunkach wydaje się rzeczą oczywistą, że skoro strona mogła w danym momencie dopełnić czynności procesowej (tj. w dniu 18 sierpnia 2012 roku), dla której dokonania uchybiła terminowi ustawowemu, to tym samym zasadnym jest twierdzenie, że najpóźniej w dacie dokonania wspomnianej czynności procesowej ustała już przyczyna uchybienia terminu.
Konstatacja ta prowadzi zatem do wniosku, że niezrozumiałym w sprawie było stanowisko strony skarżącej, iż nie została wyjaśniona przez Kolegium, a następnie przez sąd I instancji okoliczność, czy wniosek o przywrócenie terminu złożony został przez skarżących w terminie 7 dni od ustania przyczyny uniemożliwiającej dochowanie terminu do złożenia wniosku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, iż art. 58 § 2 k.p.a. odnosi się wyłącznie do momentu ustania przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. Przepis ten stanowi bowiem, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (m.in. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., I OSK 885/11, Lex nr 1068543). Okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały zatem przyjęcie przez sąd I instancji, że przeszkoda do wniesienia środka odwoławczego przez spółkę ustała najpóźniej w dniu jego wniesienia tj. 28 sierpnia 2012 roku.
Spółka co najmniej od dnia 14 sierpnia 2012 roku posiadała informację, że decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy odebrała osobą będąca jej pracownikiem, nie posiadająca stosownego do tych czynności upoważnienia. Okres 14 dni jaki upłynął od tej daty do dnia złożenia odwołania był wystarczającym do ustalenia, czy pracownik ten prawidłowo oznaczył datę jej odbioru na zwrotnym potwierdzeniu pozostającym w dyspozycji spółki, czy to poprzez dokładne rozpytanie w tej kwestii pracownika, czy też potwierdzenie daty faktycznego doręczenia decyzji poprzez zasięgnięcie informacji w siedzibie organu.
Tym samym wniesienie odwołania od decyzji w dniu 28 sierpnia 2012 roku świadczy o ustaniu najpóźniej w tym dniu przyczyny uchybienia terminu i od tego dnia rozpoczął bieg w odniesieniu do spółki termin 7-dniowy do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego. Nie można tak jak twierdzi skarżący, w każdym przypadku uzależniać rozpoczęcie biegu terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a. tylko od uzyskania przez zainteresowanego świadomości, że dokonał czynności z uchybieniem terminu (w niniejszej sprawie od dnia otrzymania postanowienia wydanego przez SKO w przedmiocie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu). Do takiej wykładni nie upoważnia wykładnia przepisu art. 58 § 2 k.p.a.
Nie znajduje potwierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenie, że jedną z okoliczności uzasadniających odmowę przywrócenia terminu było nie złożenie wraz z prośbą o przywrócenie terminu odwołania. Zarówno w uzasadnieniu postanowienia SKO jak i zaskarżonego wyroku brak jest takich stwierdzeń.
Na marginesie należy stwierdzić, że rozważania sądu I instancji dotyczące uprawdopodobnienia braku winy spółki w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania należy uznać trafne. Sąd dokonując w tym zakresie rozważań powołał się na dokonane ustalenia przez organ administracji publicznej znajdujące potwierdzenie w materiałach znajdujących się w aktach sprawy. Braki w organizacji pracy spółki i niedopełnienie obowiązków przez pracownika co miało miejsce w niniejszej sprawie nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Brak podjęcia przez spółkę stosownych kroków w celu wyeliminowania niepożądanych skutków prawnych mogących wynikać z odbioru korespondencji przez pracownia nie posiadającego stosownego upoważnienia nie pozwala na stwierdzenie, że strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Jak słusznie zauważył sąd I instancji, przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tylko gdy niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody – w danych warunkach – nie do przezwyciężenia uzasadnia przywrócenie terminu.
Wobec powyższego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.