Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2477/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego oddalił skargę.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nałożył na O. i M. K., H. i A. C., K. i M. G. i S. K. obowiązek wykonania w terminie trzech miesięcy ekspertyzy stanu technicznego całości budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, zlokalizowanego przy ulicy S. [...],[...], [...] w miejscowości S..
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej: u.p.b.) po rozpatrzeniu zażalenia S. K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...].
Organ wyjaśnił, że w związku z pożarem całego budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...],[...], [...] w miejscowości S., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. w dniu 24 kwietnia 2012 r. przeprowadził oględziny stanu technicznego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej segmentu A i C. Podczas kontroli ustalił wystąpienie w obu segmentach licznych nieprawidłowości. Ponadto przeprowadzone w dniu 15 maja 2012 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. oględziny segmentu D w/w budynku mieszkalnego oraz w dniu 8 czerwca 2012 r. oględziny segmentu B również wykazały szereg nieprawidłowości.
W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nałożył na O. i M. K., H. i A. C., K. i M. G. i S. K. obowiązek wykonania w terminie trzech miesięcy ekspertyzy stanu technicznego całości budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, zlokalizowanego przy ulicy S. [...],[...], [...] w miejscowości S. uznając, że wykonana przez osobę uprawnioną ekspertyza techniczna, pozwoli organowi na obiektywne i jednoznaczne zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie. Ekspertyza techniczna powinna między innymi określić stan faktyczny elementów konstrukcyjnych, a w przypadku stwierdzenia zagrożeń wskazać jakie roboty należy wykonać w celu bezpiecznego użytkowania w/w budynku.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielając stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. zauważył, że zgodnie z art. 81c u.p.b. organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego mają prawo żądania od uczestników procesu budowlanego, inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego udzielania informacji oraz udostępnienia dokumentów związanych m.in. ze stanem technicznym obiektu.
W ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na gruncie niniejszej sprawy organ powiatowy w sposób wyraźny wykazał istnienie uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego przedmiotowego budynku, w tym poszczególnych segmentów tego obiektu oraz zasadnie wydał postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia stosownej ekspertyzy technicznej.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że wydanie postanowienia na podstawie art. 81c ust. 2 u.p.b. wymaga uprzedniego "powstania" uzasadnionych wątpliwości, które wynikać powinny z przeprowadzonych przez organ czynności procesowych, np. oględzin obiektu budowlanego. Uzasadnione wątpliwości determinujące konieczność nałożenia na właściwe podmioty opinii bądź ekspertyz technicznych są związane z wystąpieniem stanów faktycznych stanowiących przesłankę do ich nałożenia, które to stany mogą wystąpić z przyczyn leżących po stronie osób trzecich lub z powodu siły wyższej. Pożar przedmiotowego budynku mieszkalnego składającego się z poszczególnych segmentów, który miał miejsce w dniu 10 marca 2012 r. niewątpliwie jest taką siłą wyższą, która to spowodowała konieczność nałożenia w drodze art. 81c u.p.b. obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej obiektu objętego pożarem.
Niewłaściwy stan techniczny wszystkich segmentów budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej został opisany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w protokołach z oględzin z dnia [...] kwietnia 2012 r., z dnia [...] maja 2012 r. i z dnia [...] czerwca 2012 r. Mając na uwadze dokładnie opisany w w/w protokołach stan faktyczny ustalony podczas oględzin, w ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wystąpiły przesłanki do nałożenia oceny technicznej na podstawie art. 81c u.p.b.
Zdaniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na uwagę zasługuje także fakt, że strony niniejszego postępowania podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 15 czerwca 2012 r. zobowiązały się do dostarczenia wspólnej ekspertyzy technicznej całego przedmiotowego budynku mieszkalnego, o czym świadczy treść protokołu oraz podpisy uczestników rozprawy, w tym S. K. i jego pełnomocnika.
Odnosząc się do zarzutu i argumentacji skarżącego dotyczącego możliwości nałożenia określonych robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego w/w budynku mieszkalnego bez konieczności nakładania ekspertyzy technicznej Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. W celu realizacji w/w kompetencji służy m. in. postanowienie wydane na podstawie art. 81 c ust. 2 u.p.b. To właśnie wykonanie obowiązków nałożonych w trybie art. 81c ust. 2 wyżej omawianej ustawy pozwoli na zgromadzenie materiału dowodowego, stanowiącego podstawę merytorycznego zakończenia postępowania.
W związku z powyższym Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. podjął czynności mające na celu pełne zobrazowanie stanu technicznego przedmiotowego budynku, by w konsekwencji móc wydać właściwe rozstrzygnięcie odnoszące się co do istoty sprawy. Wskazane w żądanej ekspertyzie technicznej ustalenia będą stanowiły podstawę do stwierdzenia jakie roboty należy wykonać w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. jest wydawane w celu uzupełnienia posiadanego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego zakończenia postępowania.
W skardze skierowanej do Sądu, S. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. i utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sytuacji, gdy została ona wydana z istotnym naruszeniem przepisów, w szczególności art. 81 c ustęp 2 u.p.b. poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu, a także art. 107 § 1, art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r., oddalił powyższą skargę. Sąd uznał, że skarga S. K. nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dającego podstawę do jego uchylenia.
Sąd w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia jest przepis art. 81 c ust. 2 u.p.b., z którego to przepisu wynika, że przesłanką zastosowania przez właściwy organ art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego jest powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych bądź też stanu technicznego obiektu budowlanego.
W ocenie Sądu prawidłowo ustalony stan faktyczny niniejszej sprawy i zgromadzony materiał dowodowy w pełni wyjaśnia, dlaczego organy I jak i II instancji powzięły uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego całego budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...],[...], [...] w miejscowości S..
W rozpatrywanej sprawie ustalono, że w wyniku pożaru doszło do licznych uszkodzeń całego budynku również segmentu D należącego do skarżącego. Biorąc pod uwagę również uszkodzenia pozostałych segmentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. zasadnie uznał, że wykonana przez osobę uprawnioną ekspertyza techniczna, pozwoli organowi na obiektywne i jednoznaczne zajęcie stanowiska w sprawie. Ekspertyza techniczna powinna między innymi określić stan faktyczny elementów konstrukcyjnych, a w przypadku stwierdzenia zagrożeń wskazać jakie roboty należy wykonać w celu bezpiecznego użytkowania w/w budynku.
Wojewódzki Inspektor słusznie zaznaczył, że obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. W celu realizacji w/w kompetencji służy m. in. postanowienie wydane na podstawie art. 81 c ust. 2 u.p.b. To właśnie wykonanie obowiązków nałożonych w trybie art. 81c ust. 2 wyżej omawianej ustawy pozwoli na zgromadzenie materiału dowodowego, stanowiącego podstawę merytorycznego zakończenia postępowania.
W opisanym przez organy nadzoru budowlanego stanie faktycznym mogły one mieć uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego całego budynku mieszkalnego przy ulicy S. [...],[...], [...] w miejscowości S..
W celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości zasadnie więc organ nadzoru budowlanego nałożył na m. innymi na stronę skarżącą obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej w zakresie wskazanym w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] czerwca 2012 r.
Przedstawienie ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia pozwoli wyjaśnić wszystkie wątpliwości oraz ustalić jakie roboty należy wykonać w celu bezpiecznego użytkowania w/w budynku.
Sąd w świetle powyższych rozważań uznał zarzuty podnoszone w skardze za nieuzasadnione oraz stwierdził, że organy nie przekroczyły uprawnień określonych w art. 81 c ust. 2 u.p.b. Nie naruszono również przepisów proceduralnych powoływanych w skardze tj. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy w toku postępowania zażaleniowego zbadał i ustosunkował się do zarzutów podniesionych w zażaleniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. K. zaskarżając wyrok w całości, a zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez pominięcie przy uzasadnieniu wyroku:
- - materiałów złożonych do akt sprawy w toku rozprawy administracyjnej potwierdzających dobry stan techniczny budynku,
- - materiałów złożonych do akt sprawy w toku rozprawy administracyjnej potwierdzających brak podstaw dla żądania organów administracyjnych do dostarczenia ekspertyzy technicznej,
- - zarzutów skarżącego sprowadzających się do tego, że organy administracyjne obu instancji dokonały błędnej oceny stanowiska skarżącego co do sporządzenia ekspertyzy technicznej wyrażonego zarówno w trakcie rozprawy administracyjnej jak i w piśmie z dnia 28 czerwca 2012 r., co powoduje, że skarżący nie zna motywów Sądu i nie może polemizować ze stanowiskiem Sądu, który tychże zarzutów nieuwzględnił przy orzekaniu,
- - "dlaczego w niniejszej sprawie zasadne jest przeprowadzenie dowodu ze skomplikowanej i kosztownej ekspertyzy technicznej, a nie prostszej oraz tańszej oceny technicznej, o których to opracowaniach stanowi art. 81 c ustęp 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz. U. z 2010 roku Nr 243 poz. 1623)".
Skarżący wniósł na podstawie art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Równocześnie złożono wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego S. K. kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie doprowadziło do usankcjonowania nieprawidłowego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nieprawidłowo uznał, że organy administracyjne zasadnie zastosowały art. 81 c ustęp 2 u.p.b., bowiem z powyższego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że organ wydający postanowienie o nałożeniu takiego obowiązku musi wykazać, że istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące jakości wyrobów budowlanych, jakości wykonanych robót budowlanych, bądź stanu technicznego wykonanych robót budowlanych. Są to trzy różne przesłanki dotyczące obowiązku przedłożenia ocen lub ekspertyz, jednak każda z nich musi być poprzedzona uzasadnionymi wątpliwościami, a w niniejszej sprawie nie wiadomo jakie wątpliwości posiadał organ pierwszej instancji wydając postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz jakie wątpliwości posiadał organ drugiej instancji utrzymując w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L..
W dalszej kolejności skarżący podniósł, że przepis art. 81 c ustęp 2 u.p.b. przewiduje możliwość dopuszczenia oceny technicznej lub ekspertyzy. W każdym przypadku organy, które uznają za zasadne zastosowanie w.w. przepisu winny wyjaśnić dlaczego w konkretnym przypadku zobowiązują stronę do dostarczenia oceny technicznej lub ekspertyzy i dlaczego dla oceny stanu faktycznego konieczna jest ekspertyza, a nie jest wystarczająca ocena techniczna i na odwrót. To na organach administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie ciążył obowiązek wykazania dlaczego zobowiązuje strony do dostarczenia ekspertyzy technicznej oraz dlaczego w ich ocenie nie jest wystarczająca ocena techniczna. Organy administracyjne mając bowiem wybór winny uzasadnić dlaczego zdecydowały o wyborze opracowania o bardziej zaawansowanym charakterze, a dlaczego nie wybrały tańszego i zarazem mniej skomplikowanego wariantu — oceny technicznej.
Powyższe winno odbyć się poprzez szczegółowe wykazanie jakie badania należy przeprowadzić i w jakim celu. Organ, który ma wątpliwości co do stanu technicznego danego elementu powinien w pierwszej kolejności szczegółowo wyjaśnić jakie ma wątpliwości - zarzuty co do stanu technicznego, wybrać i uzasadnić metodę weryfikacji tych wątpliwości biorąc pod uwagę koszty związane z tą weryfikacją. W obecnym stanie sprawy organy wybrały droższy i bardziej zaawansowany wariant nie podając przy tym żadnego uzasadnienia dla takiego stanowiska. Tym samym błędny jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznaje, że poprawne jest orzeczenie pozbawione uzasadnienia w powyższym zakresie.
Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne jest to, że w poszczególnych segmentach budynku wystąpił różny stopień uszkodzeń, a zatem w kontekście niniejszej sprawy koniecznym jest by organy administracyjne dokonały dla każdego segmentu z osobna, uzasadnienia jakie elementy budzą wątpliwości, a następnie po wyrażeniu tychże wątpliwości winny podjąć decyzję co do tego, czy należy w tym stanie przeprowadzić tańszy wariant — ocenę techniczną, czy też bardziej skomplikowany i droższy - ekspertyzę techniczną oraz określić zakres wybranego opracowania. Należy przykładowo wskazać, że do segmentu A pożar w ogóle nie dotarł. Zatem trzeba kategorycznie zakwestionować wykonanie ekspertyzy w tym segmencie jako bezzasadnej.
Skarżący stoi na stanowisku, że w budynku nie ma uszkodzonych elementów, które miałyby pozostać po jego naprawie, a których skomplikowanie uzasadniałoby wydatki na badania i ekspertyzy. Wszystkie uszkodzone elementy podlegają wymianie w trybie remontu, co jest do stwierdzenia w oparciu o podstawową wiedzę z zakresu budownictwa.
Skarżący wskazał także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, iż organy administracyjne zupełnie pominęły stanowisko skarżącego zawarte w piśmie z dnia 28 czerwca 2012 r., w którym skarżący wniósł o zaniechanie dopuszczania dowodu z ekspertyzy, a zamiast tego wniósł o wydanie orzeczenia zobowiązującego każdego z poszczególnych właścicieli segmentów do wykonania na własny koszt koniecznego remontu części budynku będących w wyłącznym posiadaniu każdego z właścicieli oraz zobowiązującego wszystkich właścicieli do wspólnego wykonania remontu dachu, na koszt wszystkich właścicieli przy uwzględnieniu proporcji uszkodzeń dachu pokrywającego dany segment budynku.
Skarżący dodał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zupełnie nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów co do zalegalizowania przez organ drugiej instancji działania organu pierwszej instancji, który w protokole rozprawy administracyjnej zawarł zapisy niezgodne z rzeczywistym przebiegiem rozprawy, a to w szczególności zapis dotyczący rzekomej zgody wszystkich współwłaścicieli budynku (w tym skarżącego) co do potrzeby i jednocześnie zgody na wykonania ekspertyzy technicznej budynku.
Skarżący podniósł także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaniechał ustosunkowania się i przeprowadzenia dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżącego w toku rozprawy sądowej, a to: zdjęć potwierdzających niewielkie uszkodzenia obiektu, opinii technicznej wskazującej jedynie na potrzebę remontu jak również części cennika laboratorium badawczego betonów CEBET oraz faktury wstępnej remontu dachu, które to dokumenty wskazywały, że przeprowadzenie badań nieuszkodzonych w wyniku zdarzenia pożarowego ścian kosztowałoby więcej niż wymiana uszkodzonych fragmentów dachu. Analiza tych materiałów pozwoliłaby wykazać niewielkie zniszczenia budynku, które można naprawić poprzez wdrożenie remontu oraz całkowity brak ekonomicznego uzasadnienia dla wykonywania ekspertyzy w tym przypadku. Sąd pominął te dowody oraz wskazywane przez skarżącego okoliczności, co należy traktować jako istotne naruszenie przepisów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim częściowo wadliwie jest sformułowany zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego, w którym Skarżący podnosi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a.
Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Naruszenie przepisów pozostających względem siebie w związku może mieć miejsce gdy jeden z nich stanowi w jakimś zakresie dopełnienie czy też rozwinięcie drugiego. Skarżący kasacyjnie nie wskazał jak powołane przepisy uzupełniają się na kanwie rozpoznawanej sprawy. Niezależnie od powyższego wadliwego sformułowania zarzutu stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszania do art. 141 § 4 p.p.s.a., w stopniu który mógłby mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, ani do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podkreślenia wymaga, że za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia.
W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze.
Nie doszło także do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenie tego przepisu może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie, albo rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 12.03.2014 r., I GSK 593/12). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekł w granicach sprawy. Ponadto skarżący kasacyjnie nie wykazał by Sąd I instancji nie zauważył naruszenia prawa, które nie został wskazane w skardze do tego Sądu.
Chybiony jest także zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przesłanką zastosowania przez właściwy organ art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego jest powstanie "uzasadnionych wątpliwości" co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych bądź też stanu technicznego obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 865/10 sformułował pogląd, że z uwagi na użycie w art. 81c ust. 2 p.b. nieostrych pojęć " uzasadnione wątpliwości" oraz " odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej, czy ekspertyzy, jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie ww. przepisu musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia." Dlatego też, aby skorzystać z rozwiązania zawartego w art. 81c ust. 2 muszą zatem przemawiać nie jakiekolwiek wątpliwości, ale uzasadnione wątpliwości, a nadto organ powinien precyzyjnie wskazać jaką ekspertyzę i w jakim zakresie strona ma przedłożyć.
W niniejszej sprawie wykazane zostało przez organy, że po pożarze, który objął w w większym lub mniejszym zakresie wszystkie segmenty ocenianego obiektu, biorąc pod uwagę, że segmenty tego obiektu zawierają wspólne elementy zasadne było nałożenie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej.
Odnosząc się do argumentu skargi kasacyjnej o zobowiązaniu do przedłożenia ekspertyzy zamiast oceny technicznej, zwrócić należy uwagę, że prawodawca w powołanym przepisie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego używa pojęć "ocena techniczna" i "ekspertyza" nie definiując ich. Brak definicji legalnej zobowiązuje interpretatora do odwołania się do definicji języka potocznego pojęć użytych w akcie normatywnym. Wydaje się, że ekspertyza w rozumieniu potocznym jest opracowaniem bardziej złożonym niż ocena stanu technicznego. Brak rozważań co nazwy dokumentu zawierającego ocenę stanu technicznego i wnioski w zakresie ewentualnej możliwości przeprowadzenia prac naprawczych nie miał jednak wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, bowiem z uzasadnień postanowień organów wynika, że mają one uzasadnione wątpliwości co do stanu obiektu i w związku z tym potrzebna jest wiedza specjalistyczna celem ewentualnego podjęcia kolejnych procedur przewidzianych przepisami Prawa budowlanego, co także wynika z uzasadnień postanowień organów nadzoru budowlanego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.