Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 marca 2012 r. sygn. II SA/Wa 2770/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Wnioskiem z 28 listopada 2012 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, składając skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wystąpił jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji objętej skargą, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi wyjątek od przyjętej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że wniosek, z którym strona występuje, zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie wzruszony.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r., jednakże w żaden sposób żądania tego nie uzasadnił, ograniczając się do przywołania dyspozycji art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Działanie takie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w związku z tym, że okoliczności faktyczne sprawy, w ramach których Sąd podejmuje rozstrzygnięcie, nie dają podstaw, by przyjąć, że wykonanie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń wywoła skutki, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za jednolity uznaje się pogląd, zgodnie z którym brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czyni niemożliwym dokonanie oceny zaistnienia podstaw uwzględnienia tego rodzaju wniosku (por. postanowienie NSA z 6 czerwca 2012 r., I GZ 97/12; postanowienie NSA z 30 maja 2012 r., II FSK 853/12; postanowienie NSA z 26 października 2011 r., I OZ 792/11; postanowienie NSA z 25 stycznia 2011 r., I OZ 36/11; postanowienie NSA z 1 października 2008 r., I OZ 738/08; postanowienie NSA z 16 listopada 2007 r., II OZ 1155/07).
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać jakie przyczyny skarżący uznaje za równoznaczne z wykazaniem, że cofnięcie pozwolenia na broń wyrządzi znaczną szkodę albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nawet jeżeli brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był wynikiem uznania przez skarżącego, że uzasadnienie takie wynika z treści wniosku złożonego przed Sądem I instancji, trudno przyjąć, by argumenty w tym wniosku przedstawione mogły prowadzić do uwzględnienia żądania wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] października 2011 r. na etapie postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Nie jest to spowodowane przy tym jedynie ustaleniem, że skarżący nie wniósł zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2012 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co mogłoby sugerować, że przywołane przez Sąd powody nieuwzględnienia wniosku skarżący uznał za zgodne z prawem.
Oceny takiej upatrywać bowiem należy przede wszystkim w tym, że przedstawionych przez skarżącego następstw wykonania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń w żaden sposób nie można wiązać z warunkami, w jakich możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdanie posiadanej broni palnej bądź konieczność wystąpienia z koła łowieckiego, nawet jeżeli, jak subiektywnie ocenia to skarżący, odbędzie się ze szkodą dla tego koła, nie są zdarzeniami tego rodzaju, by upatrywać w nich szkody znacznych rozmiarów lub by działań tych nie można było bez znacznych trudności cofnąć.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.