Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...]0 sierpnia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim cofnął W.P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W.P., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słubicach z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II K 692/11, skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości. Zdaniem organu powyższe skazanie wyczerpuje dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz uzasadnia cofniecie pozwolenie na broń. Od posiadacza broni wymaga się bowiem nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona, dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której stanowi art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.
W sytuacji tej nie ma znaczenia pozytywna opinia o stronie. Zdaniem organu nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości skarżący nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.P., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niepełny i niekompletny materiał dowodowy, w szczególności poprzez zaniechania przeprowadzenia dowodu z akt sprawy w przedmiocie ułaskawienia skarżącego oraz naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo jej wydania z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów oraz z naruszeniem przepisów art. 78 § 1 i art. 81 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji uznał, że organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie skarżącego obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a k.k. jest w niniejszej sprawie oczywisty. Zaś od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i to pod wpływem alkoholu, takiej gwarancji nie daje i istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Sąd zaznaczył, że nie ma znaczenia, iż przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany, nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pozytywne opinie w kole łowieckim oraz w miejscu zamieszkania nie podważają powyższych ustaleń wynikających z prawomocnego wyroku sądu karnego i nie eliminują wyroku skazującego z obrotu prawnego, a zatem nie eliminują najistotniejszej przesłanki zapadłego rozstrzygnięcia administracyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W.P., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.), gdyż decyzje w sprawie wydane zostały z rażącym naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego. W skardze zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 18 ust. 1 pkt 2 w z związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż popełnienie przestępstwa będącego przestępstwem przeciwko mieniu może być okolicznością wystarczającą do zastosowania powołanych przepisów bez konieczności zbadania całokształtu postępowania strony poprzedzającego decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, w sytuacji gdy podstawą do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na broń, jest uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a nie skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w tej sprawie trafny wyrok, mimo iż nie dostrzegł zmiany stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zmiana ta została wprowadzona przepisem art. 1 pkt 10 lit. a/ ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. zmieniającej ustawę o broni i amunicji (Dz.U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195) i obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 wymienionej ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:
- a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
- b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:
- – przeciwko życiu i zdrowiu,
- – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
W obecnie obowiązującym stanie prawnym skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości stanowi więc samodzielną przesłankę pozbawienia prawa do posiadania broni (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b/ u.b.i a.). Ustawodawca wskazał bowiem, iż osoby, którym nie wydaje się pozwolenia na broń, gdyż stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, wskazane są w punktach a/ i b/ art. 15 pkt 6 wymienionej ustawy.
Z załączonych do sprawy akt administracyjnych wynika, że skarżący W.P. w dniu 10 marca 2011 r. kierował samochodem w stanie nietrzeźwym, za co prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słubicach został skazany na podstawie art. 178a § 1 k.k. Wyrok ten jest prawomocny. Skarżący został więc skazany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwym. Fakt ten sam w sobie stanowił wystarczającą podstawę do cofnięcia wydanego mu pozwolenia na posiadanie broni. W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadnione. W szczególności Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, iż uzasadnione było zastosowanie tych przepisów w stosunku do skarżącego. wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył też podanych w skardze kasacyjnej przepisów proceduralnych (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7 i 77 k.p.a.), gdyż strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła tego zarzutu a wydany wyrok został poprzedzony dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i rozważeniem wszystkich jej istotnych okoliczności.
Z tych względów skarga kasacyjna jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.