Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 777/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], nakazującą B. K. prowadzącej Przedszkole Prywatne "M." przy ul. [...] w L. dostosować liczbę dzieci w przedszkolu do aktualnych warunków przestrzennych placówki.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku, a następnie złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że organ wystawił tytuł wykonawczy i nałożył na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji. Ponadto wykonanie decyzji narazi dzieci na stres przed końcem roku przedszkolnego, a w ogóle w sprawie nie wynika stan zagrożenia dla dzieci.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ skarżący w trakcie postępowania przed Sądem I instancji nie wnioskował o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przepis ten, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że przedmiotowy wniosek prócz ogólnego powołania się na wszczęcie i prowadzenie przeciwko skarżącej postępowania egzekucyjnego nie zawiera praktycznie żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za takowe nie można uznać narażenia dzieci na stres, tym bardziej, że ta argumentacja dotyczyła roku przedszkolnego 2013/2014; aktualnie zaś skarżąca mogła temu przeciwdziałać.
Ponadto ewentualna prawidłowość wydanej zaskarżonej decyzji, tj. podnoszona przez skarżącą okoliczność braku zagrożenia dla zdrowia dzieci, mogłaby być jako kwestia merytoryczna ewentualnie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, a nie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie. W innym wypadku przed rozprawą mogłoby dojść do przedsądu, co w świetle obowiązujących przepisów byłoby niedopuszczalne.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.