Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 października 2004 r. sygn. akt II S.A./Lu 4/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. i J. małżonków P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy:
Decyzją z dnia [...] Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nakazującą B. i J. P. rozbiórkę domu letniskowego o wymiarach 8,70 m x 6,10 wybudowanego samowolnie na działce nr 1167/5, położonej w K. gmina [...]. Przedmiotowy murowany domek letniskowy z dachem dwuspadowym krytym eternitem posiadający instalacje elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną usytuowany na działce o nr ew.1167/5 położonej w K. wybudowany został samowolnie bez wymaganego pozwolenia na budowę w II połowie 1994 r. Stąd też organ I instancji orzekł jego rozbiórkę na podstawie art. 37 ust. 1pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nie budzi wątpliwości fakt, iż budynek ten przeznaczony jest do okresowego wypoczynku rodzinnego a zatem w myśl § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – stanowi tzw. budynek rekreacji indywidualnej.
Również bezsporne jest, że dokonana w 1994 r. samowola budowlana narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy i Miasta w [...] z dnia 20 czerwca 1991 r. Nr XI /110/91) obowiązującego zarówno w okresie budowy obiektu jak i w dacie orzekania. Działka, na której wybudowany został przedmiotowy budynek letniskowy, położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem A4R, przeznaczonym pod uprawy polowe i ogrodnicze. Na tym terenie obowiązuje zakaz zmiany sposobu użytkowania i realizacji obiektów kubaturowych nie związanych z gospodarka rolna. Zgodnie z ustaleniami planu na terenach przewidzianych pod uprawy rolne dopuszcza się lokalizowanie w nowych siedlisk w powiązaniu z istniejącą zabudową siedliskową, realizację uzupełniającej zabudowy oraz drugiego domu mieszkalnego dla właściciela i jego rodziny bez wydzielenia odrębnej działki budowlanej.
Powyższe okoliczności nie miały jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prawidłowo zastosował przepis art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., zaś prowadząc postępowanie administracyjne nie naruszył przepisów proceduralnych.
W skardze na powyższą decyzję do Sądu administracyjnego B. i J. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 37, 39, 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z powodu niewłaściwego określenia charakteru budynku i celu dla jakiego był wybudowany i wykorzystywany a nadto pominięcia możliwości czasowego wykorzystania obiektu przy ewentualnym dokonaniu jego częściowej przebudowy. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 7, 10, 81 kpa i wydanie decyzji bez umożliwienia stronom i ich pełnomocnikowi zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tej kwestii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie uwzględniając skargi podniósł, że bezspornym w tej sprawie pozostaje okoliczność wybudowania w 1994 r. na działce nr 1167/5 w K. budynku murowanego o wymiarach 8,70 x 6,10, z dachem dwuspadowym krytym eternitem, wyposażonego w instalację wodna, kanalizacyjną i sanitarną, przy czym na budowę tę nie uzyskali pozwolenia. Z uwagi na datę powstania budynku, w tej sprawie zastosowanie ma przepis art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj Dz. U. Nr 106 z 2000r. poz. 1126 ze zm.) zgodnie z którym organ administracji zobowiązany jest wydać decyzje nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego, gdy obiekt wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.
Wykazano, że w czasie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania ustalono, że według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy z dnia 20 czerwca 1991 r. Nr XI /110 /91, zmienionego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 18 czerwca 1098 r. Nr XXXIII /279 /98 działka nr 1167/5 znajduje się na terenie oznaczonym na mapie symbolem A4R przeznaczonym pod uprawy polowe i ogrodowe. Plan ten nie przewiduje na tym terenie możliwości wybudowania budynku letniskowego. Taki właśnie charakter przedmiotowego obiektu budowlanego nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu I instancji, który w szczególności wskazał na wykonaną dokumentację fotograficzną oraz na oświadczenie skarżącego o tym, że samowolnie zrealizowany obiekt jest to domek letniskowy, złożone do protokołu oględzin. Nie uznano twierdzeń skarżących, że domek ten służy do suszenia i przechowywania ziół.
Oceniając zarzuty naruszenia prawa procesowego zgłoszone w skardze Sąd I instancji uznał je za chybione. Przypomniano, że po wcześniejszym uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w [...] z dnia 26 maja 2003 r. o wszystkich czynnościach powiadamiano skarżących i ich pełnomocnika, który zgłaszał wnioski dowodowe.
Podnoszona w skardze okoliczności, iż organy obu instancji nie rozważyły możliwości odroczenia terminu wykonania przymusowej rozbiórki to zdaniem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Możliwe jest wydanie jak zaznaczono stosownego rozstrzygnięcia na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, lecz po przeprowadzeniu odrębnego postępowania.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżących zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Wyrokowi temu zarzucono:
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 37 ust.1 pkt. 1, art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.22.ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z 2000 r. ze zm.) poprzez niewłaściwe określenie charakteru budynku i celu, dla którego został wybudowany i był wykorzystywany oraz nie uwzględnienia rozstrzygnięć miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym niniejszej sprawy a nadto nie rozważenia możliwości ewentualnego dokonania zmian i przeróbek obiektu oraz celowości gospodarczej i społecznej zaniechania nakazania jego rozbiórki.
- - naruszenie przepisów prawa procesowego a w szczególności nieuwzglęnienia obrazy naruszenia art. 7, art. 10 i art. 81 kpa co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przez uznanie w zaskarżonym wyroku za nieistotne, iż wydanie decyzji przez organy administracji obu instancji nastąpiło bez umożliwienia stronie i ich pełnomocnikowi zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i ewentualne wypowiedzenie się w tej kwestii.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przedmiotowy teren przeznaczono pod uprawy polowe, ogrodnicze z rozproszoną zabudową. Ponadto na gruntach objętych intensywną uprawą sadowniczą lub roślin przemysłowych o powierzchni powyżej 1 ha. plan zagospodarowania dopuszczał budowę specjalistycznych obiektów gospodarczych i składowych. Dopuszczono również możliwość odtworzenia zużytej i modernizacji przestarzałej zabudowy. Natomiast skarżący prowadzili i prowadzą gospodarstwo rolne położone w Gminie [...] o powierzchni ponad 1 ha. w którym zajmują się uprawami specjalistycznymi w zakresie upraw zielarskich co wykazali w toku postępowania administracyjnego. Organy administracji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zdaniem stron nie odniosły się co do twierdzeń skarżących co do specjalistycznego, rolniczego przeznaczenia budynku usytuowanego na działce nr 1167/5.
Sporną działkę skarżący nabyli w 1994 r. a w momencie kupna na działce tej znajdowało się będące w stanie zrujnowanym zabudowanie gospodarcze, które przed technicznym zużyciem służyło poprzedniemu właścicielowi za skład tytoniu i urządzeń rolniczych. Okoliczności związane z charakterem i sposobem wykorzystania przez skarżących przedmiotowego budynku nie zostały wyjaśnione co stanowi w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną podstawę przyjęcia stwierdzenia, że niewystarczającą zajmowano się występowaniem przesłanki z art. 37 ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Nadto należało w tej sprawie rozważyć jeszcze inne przepisy a mianowicie art. 39 i 40 w/w ustawy, szczególnie, że istnieją przesłanki natury społecznej i gospodarczej dla pozostawienia przedmiotowego budynku, dotyczące prowadzonej przez skarżących prac w gospodarstwie rolnym wymagającym stosownego zaplecza. W miejscu swego zamieszkania nie maja takiego zaplecza czego również w tej sprawie nie rozważono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących B. i J. P. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię jak i naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd (porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11).
Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12).
W sytuacji postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art.7, art. 10 i art. 81 kpa.
Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi administracyjnemu zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza powyższe stanowisko przyjmując, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej – porównaj wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK 1149/04 niepublikowany. A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie.
Skoro podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego to jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy należało ewentualnie zarzucić naruszenie art. 145 § 1 lit. b lub c ustawy procesowej przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego, bądź też naruszenia tego przepisu przez uwzględnienie skargi - takiego jednak zarzutu nie uczyniono w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze podnieść należy, iż brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowoadmininistracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.
Skarga kasacyjna zawiera także zarzut naruszenia prawa materialnego a to art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 39 i 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r poz. 1126 ze zm.). Przechodząc zatem to skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego zauważyć należy, iż ostatni z wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – statuuje, iż przepisu art. 48 (nakazu rozbiórki – przypomnienie Sądu) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zatem jeżeli realizacja obiektu budowlanego została zakończona przed wejściem w życie cytowanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – tj przed dniem 1 stycznia 1995 r. to wówczas do takiej sytuacji będą miały zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującej ustaw z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Jest okolicznością niesporna w rozpoznawanej sprawie, iż samowolna budowa przez skarżących domku letniskowego na działce nr 1167/5 położonej w K. została zakończona w II połowie 1994 r. a więc słusznie przyjął Sąd I instancji, że skutki tej samowoli budowlanej należy ocenić w oparciu o uregulowania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229). Przepisy tej ustawy jeżeli nie zachodziły przesłanki z art. 37 pozwalały na legalizację popełnionej samowoli budowlanej poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 42 ust. 3 tej ustawy) po uprzednim nakazaniu inwestorowi decyzją w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego (terenu nieruchomości) do stanu zgodnego z prawem (art. 40 cyt. ustawy). Zatem warunkiem podstawowym zalegalizowania samowoli budowlanej i odstąpienia od wydania decyzji nakazującej rozbiórkę był brak wystąpienia przesłanki z art. 37 tej ustawy.
Przepis art. 37 ust1 pkt 1 omawianej ustawy Prawo budowlane z 1974 r. stanowił podstawę orzeczenia przymusowej rozbiórki w sytuacji równoczesnego wystąpienia dwóch przesłanek to jest: 1) rozpoczęcia budowy lub wybudowania obiektu bez wymaganego zezwolenia 2) naruszenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie budowy.
Powyższy przepis prawidłowo został zastosowany w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z lektury akt sprawy domek letniskowy wybudowany samowolnie na działce nr 1167/5 w K. gmina [...] narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy w [...] z dnia 20 czerwca 1991 r. Nr XI /110 /91 zmienionego następnie uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. Nr XXXIII /279/ 98. Działka na której zlokalizowano przedmiotowy domek letniskowy Nr 1167/5 znajduje się na terenie oznaczonym na mapie symbolem A4R – który przewiduje przeznaczenie pod uprawy polowe i ogrodowe. W sposób jednoznaczny plan ten na tym terenie nie przewiduje możliwości zrealizowania domku letniskowego albowiem dalsze przepisy tego prawa miejscowego przewidują zakaz zmiany sposobu użytkowania oraz realizacji obiektów kubaturowych nie związanych z gospodarką rolna.
Sporny domek letniskowy jak ustalono w toku postępowania dowodowego przeznaczony jest do okresowego wypoczynku rodzinnego. Odmienne twierdzenia skarżących w tym zakresie zawarte w skardze kasacyjnej co do przeznaczenia i wykorzystania tego obiektu nie zasługują na uwzględnienie.
Tym samym w okolicznościach tej sprawy nie można skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, iż przeprowadził błędna wykładnię i wadliwie zastosował przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
Nie można podzielić także zarzutów skargi kasacyjnej błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 39 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zauważyć należy, iż wdrożenie postępowania legalizacyjnego i wydanie w oparciu o przepis art. 40 cytowanej wyżej ustawy decyzji nakazującej w właścicielowi wykonanie w określonym terminie zmian i przeróbek uzależnione jest od nie wystąpienia przesłanek z art. 37 omawianej ustawy. Skoro taka przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 zaistniała w tej sprawie i na podstawie tej normy wydano nakaz rozbiórki, zatem brak było podstaw do jednoczesnego zastosowania art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w postępowaniu dotyczącym nakazu przymusowej rozbiórki.
Natomiast przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. pozwala organom administracji jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydano nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 na odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i czasowe wykorzystanie obiektu w sposób określony w decyzji. Jednakże przepis ten nie mógł być przedmiotem rozważań organów jak słusznie zauważył to Sąd I instancji na obecnym etapie postępowania albowiem należy przede wszystkim przesądzić o tym czy istniały przesłanki do nakazania przymusowej rozbiórki z art. 37 ust.1 pkt 1 omawianej ustawy. Konsekwencja dopiero ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki w oparciu o ten przepis prawa może być przeprowadzenie przez organ odrębnego postępowania o odroczenie wykonania wcześniej nakazanej rozbiórki obiektu budowlanego.
Tym samym skoro przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie był zastosowany w tej sprawie przez Sąd I instancji to nie można czynić skutecznego zarzutu jego naruszenia a skoro tak uczyniono w skardze kasacyjnej to jest on nieusprawiedliwiony.
Podsumowując dotychczasowe rozważania, należy stwierdzić iż skarga kasacyjna pełnomocnika małżonków P. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do tego by wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.