Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 września 2021 r., sygn. akt II OSK 181/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1381/19, oddalił skargę M. S. M. (dalej jako skarżący) na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2019 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Komendant Placówki Straży Granicznej w K. w piśmie z dnia [...] października 2017 r. zawiadomił obywatela Ludowej Republiki B., M. S. M. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zobowiązania go do powrotu. W trakcie tego postępowania Cudzoziemiec został przesłuchany w charakterze strony. Czynność ta została dokonana z udziałem tłumacza języka hindi, na co zgodę wyraził skarżący. Cudzoziemcowi doręczono również pouczenie o zasadach i trybie postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, które zostało przetłumaczone na język hindi (akta administracyjne organu I instancji, k. 29 - 31). Cudzoziemiec pokwitował jego odbiór (k. 32). Następnie Cudzoziemcowi umożliwiono zapoznanie się z materiałami postępowania, którą to czynność zaprotokołowano (k. 33).

Komendant Placówki Straży Granicznej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017 r. zobowiązał skarżącego do powrotu, określając termin dobrowolnego powrotu na 20 dni od dnia doręczenia decyzji, jak również orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek jeżeli Cudzoziemiec w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

W pouczeniu do tej decyzji zawarto następujący fragment: "W trakcie biegu terminu na wniesienie odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia dowołania decyzja staje się ostateczna i prawomocna". Z odręcznej adnotacji wynika, że treść dokumentu została przetłumaczona na język hindi.

Na ostatniej stronie decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. znajduje się również odręczna adnotacja. Wynika z niej, że Cudzoziemiec otrzymał przedmiotową decyzję w dniu [...] października 2017 r. (została ona uczyniona przez samego Cudzoziemca). Cudzoziemcowi decyzja została doręczona w lokalu organu, a odbiór został potwierdzony przez Cudzoziemca poprzez podpisanie odbioru (k. 37), które również zostało przetłumaczone na język hindi.

W dniu [...] października 2017 r. Cudzoziemiec złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. Oświadczenie, sporządzone komputerowo w języku polskim, zostało przetłumaczone dla potrzeb Cudzoziemca na język hindi, co potwierdza odręczna adnotacja na dole dokumentu będącego tym oświadczeniem (k. 38). Oświadczenie to ma następującą treść: "Na podstawie art. 127a§ 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) - Kodeks postępowania administracyjnego oświadczam, iż zrzekam się prawa do wniesienia odwołania od decyzji nr [...]". Cudzoziemiec podpisał to wcześniej przygotowane oświadczenie.

W dniu 16 listopada 2017 r. pełnomocnik Cudzoziemca wniósł za pośrednictwem organu I instancji odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. stwierdził niedopuszczalność tego odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że w dniu [...] października 2017 r. decyzja organu I instancji została doręczona Cudzoziemcowi i tego samego dnia, już po doręczeniu mu decyzji podpisał on oświadczenie pisemne zrzekając się prawa do wniesienia odwołania na podstawie art. 127a § 1 K.p.a. Jednocześnie w dniu [...] listopada 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) pełnomocnik Cudzoziemca wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K., kierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, iż zgodnie z art. 127a § 1 i 2 K.p.a., w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna.

W związku z tym, że Cudzoziemiec w dniu [...] października 2017 r. złożył takie oświadczenie wobec Komendanta Placówki Straży Granicznej w K., decyzja tego organu z tego dnia stała się ostateczna i prawomocna. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż o ile oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania zostało złożone prawidłowo, to jest ono niewzruszalne, albowiem należy mieć na względzie skutki w zakresie pewności obrotu prawnego. Organ ocenił, że oświadczenie złożone przez Cudzoziemca o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia [...] października 2017 r. zostało złożone prawidłowo, a więc w momencie doręczenia organowi wydającemu decyzję wywołuje skutek prawny. Ze względu na fakt, że odwołanie Cudzoziemca dotyczy decyzji wydanej przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w K., która jest już decyzją ostateczną i prawomocną, w myśl art. 134 K.p.a. organ stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 134 K.p.a. poprzez błędne stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołania, podczas gdy brak jest podstaw do tego. Skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia.

W uzasadnieniu wskazano, że nie jest dopuszczalne zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania w dniu doręczenia rozstrzygnięcia. Zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania jest bezskuteczne (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV SA/GL 24/18 i WSA w Białymstoku II SA/Bk 409/18). Zawieszający charakter prawomocności i ostateczności decyzji względem, której strona zrzekła się odwołania wyraża się zaś w fakcie możliwości odwołania oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, o ile cofnięcie tego oświadczenia dotrze do organu przed upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji.

Skarżący podkreślił, że wniesienie odwołania od rozstrzygnięcia względem którego strona zrzekła się odwołania, skutkować będzie bezskutecznością oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania. Podniesiono, że pełnomocnik cudzoziemca złożył skutecznie odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, a zrzeczenie się prawa do złożenia odwołania było bezskuteczne albowiem nastąpiło w dniu doręczenia skarżącemu decyzji. Ponadto oświadczenie zostało przetłumaczone na język hindi, który nie jest językiem ojczystym Strony, gdyż jest nim język bengalski. W związku z powyższym trudno uznać, że zrozumiała dla skarżącego była treść tej czynności, a dodatkowo w tym czasie był zatrzymany przez Straż Graniczną, co także powinno wpływać na ocenę skuteczności składanych przez niego oświadczeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie (z uwagi na brak formalny skargi w postaci podpisu), ewentualnie jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie datowanym na 13 marca 2020 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił, że organ, wydając zaskarżone postanowienie naruszył także art. 327 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w zw. z art. 127a § 1 oraz 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że ustne tłumaczenie w zakresie pouczeń o środkach odwoławczych od decyzji oraz pisemnego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, sporządzonego w języku polskim, spełniło wymogi zapewnienia tłumaczenia w języku zrozumiałym dla cudzoziemca, podczas gdy, w sytuacji wniesienia przez niego odwołania od decyzji zobowiązaniowej, brak jest podstaw do stwierdzenia, że świadomie zrzekł się on uprawnienia do wniesienia odwołania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia od kosztów postępowania.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), oddalił skargę skarżącego, uznając, że jest ona bezzasadna.

Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Natomiast zgodnie z art. 127a § 1 K.p.a. w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję.

Stosownie zaś do art. 127a § 2 K.p.a. z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna.

Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej;

1. 2) datę wydania;
2. 3) oznaczenie strony lub stron;
3. 4) powołanie podstawy prawnej;
4. 5) rozstrzygnięcie;
5. 6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
6. 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia sic odwołania;
7. 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny; (...).

Ponadto stosownie do treści art. 327 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu zapewnia cudzoziemcowi, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim, możliwość korzystania z pomocy tłumacza. Zgodnie z art. 327 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, dokonuje w języku zrozumiałym dla cudzoziemca ustnego lub pisemnego tłumaczenia podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy odwołanie od decyzji.

Mając na uwadze wyżej powołane przepisy Sąd I instancji stwierdził, że zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu, a organ rozpoznając sprawę uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z akt prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców prawidłowo ocenił, że złożenie przez Cudzoziemca oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta, skutkowało tym, że z mocy art. 127a § 2 K.p.a. decyzja organu I instancji z dniem złożenia wobec organu tego oświadczenia (czyli z dniem [...] października 2017 r.) stała się ostateczna i prawomocna. Tak więc niedopuszczalne było wniesienie w dniu [...] listopada 2017 r. przez pełnomocnika Cudzoziemca odwołania od decyzji mającej już przymiot ostatecznej i prawomocnej.

Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1, 2, 3 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne.

Sąd uznał, że z akt sprawy wynika, że przesłuchanie cudzoziemca miało miejsce w obecności tłumacza języka hindi, na co strona wyraziła zgodę. Skarżącemu doręczono również pouczenie o zasadach i trybie postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, które zostało przetłumaczone na język hindi i umożliwiono zapoznanie się z materiałami postępowania, którą to czynność zaprotokołowano. W pouczeniu wydanej przez Komendanta decyzji została zawarta informacja, że w trakcie biegu terminu na wniesienie odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję i z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Treść całej decyzji, wraz z pouczeniem o możliwości zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania oraz o skutkach takowego zrzeczenia się została przetłumaczona na język hindi, co wynika z odręcznej adnotacji.

Bezspornym jest, że decyzja została doręczona cudzoziemcowi po jej wydaniu, w dniu [...] października 2017 r., a fakt doręczenia został pokwitowany przez Cudzoziemca. Kolejno w tym samym dniu [...] października 2017 r. Cudzoziemiec złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie, sporządzone w formie komputerowej w języku polskim o następującej treści: "Na podstawie ort. 127a§ 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – Kodeks postępowania administracyjnego oświadczam, iż zrzekam się prawa do wniesienia odwołania od decyzji nr [...]". Oświadczenie to zostało skarżącemu przetłumaczone na język hindi, na co wskazuje odręczna adnotacja na dole dokumentu będącego tym oświadczeniem. Cudzoziemiec podpisał powyższe oświadczenie. Nie jest w sprawie sporne, że w dniu 16 listopada 2017 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie sporządzone przez pełnomocnika cudzoziemca (nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu [...] listopada 2017 r.).

Odnosząc się do zarzutu skargi, że zrzeczenie się prawa do odwołania było bezskuteczne, albowiem nastąpiło w dniu doręczenia decyzji, a nie pierwszego dnia po jej doręczeniu, Sąd w całości podzielił stanowisko organu w tym zakresie. Wyjaśnił, że pod sformułowaniem "w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania" użytym w art. 127a § 1 K.p.a. należy rozumieć okres czasu od chwili (momentu w danym dniu kalendarzowym) doręczenia decyzji do zakończenia ostatniego dnia kalendarzowego przypadającego w terminie dla wniesienia odwołania, nie zaś od rozpoczęcia pierwszego dnia kalendarzowego przypadającego po dniu, który dla potrzeb obliczania terminu zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a. powinien być pominięty.

W ocenie Sądu oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania może być złożone zatem nawet w tym samym dniu, w którym nastąpiło doręczenie decyzji organu I instancji, byleby nastąpiło to już po samym doręczeniu. Sąd w całości podzielił wywody organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że art. 57 § 1 K.p.a. jest przepisem regulującym jedynie techniczną kwestię obliczania terminu wyrażonego w dniach, a nie reguluje zaś kwestii momentu, w którym dany akt administracyjny wchodzi do obrotu prawnego i od którego istnieje już możliwość odwołania się od niego do organu wyższego stopnia, jak też od którego istnieje możliwość złożenia oświadczenia na podstawie art. 127a § 1 K.p.a. Sąd zauważył, że również w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że art. 127a § 1 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. powinien być rozumiany w ten sposób, że oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania może być złożone przez stronę w dniu doręczenia decyzji po doręczeniu jej decyzji (wyroki NSA z dnia 19.09.2019 r. II OSK 2335/19 i z dnia 19.09.2019 r. II OSK 1849/19 CBOSA).

Sąd wskazał, że w orzecznictwie ugruntowany jest również pogląd, że dopóki nie upłynie termin do złożenia odwołania przez pozostałe strony postępowania lub nie zrzekną się one przysługującego im prawa decyzja nie jest ostateczna i również podmiot, który wcześniej zrzekł się prawa do złożenia odwołania może oświadczenie to skutecznie cofnąć. Cofnięcie oświadczenia, o którym mowa w art. 127a § 1 K.p.a. mogłoby nastąpić w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji tej stronie. W tym terminie powinno być również złożone odwołanie. Natomiast jeżeli w postępowaniu występuje jedynie jedna strona, to skuteczne zrzeczenie się przez nią prawa do złożenia odwołania w oparciu o art. 127a § 1 K.p.a. rodzi ten skutek, że decyzja ta staje się natychmiast ostateczna i prawomocna. W konsekwencji strona ta nie ma możliwości cofnięcia złożonego przez nią wcześniej oświadczenia woli (tak np. w wyroku NSA z 29.08.2019 r. II OSK 873/19 CBOSA).

Sąd I instancji podkreślił, że w trakcie całego postępowania prowadzonego przez Komendanta Strona była informowana o swoich uprawnieniach i w tym celu zapewniono również obecność tłumacza hindi. Cudzoziemiec, co wynika z akt sprawy podał, że włada tym językiem, a z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek dla organu do zapewnienia udziału tłumacza języka ojczystego cudzoziemca. Zgodnie z art. 327 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, dokonuje w języku zrozumiałym dla cudzoziemca ustnego lub pisemnego tłumaczenia podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy odwołanie od decyzji.

Ponadto, skarżącemu przetłumaczono treść pouczenia znajdującego się na ostatniej stronie decyzji zobowiązującej do powrotu tj. pouczenia o możliwości zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania i jego skutków. Również zostało mu przetłumaczone podpisane przez niego oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Sąd uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby mogły istnieć jakiekolwiek wątpliwości czego dotyczyło podpisane przez Cudzoziemca oświadczenie. Sąd za oczywiste przyjął, że fakt zatrzymania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, wszczęcie postępowania w sprawie o zobowiązanie do powrotu, wydanie samej decyzji mogły być okolicznościami stresującymi, ale same przez się nie mogą przesądzać o wadliwości złożonego przez Cudzoziemca oświadczenia.

Wobec tego Sąd uznał, że obowiązek wynikający z art. 327 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, wdrażającego art. 12 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz. U UE L.348, s.

98) został przez organ spełniony. Niewątpliwie przygotowane wcześniej oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania - w języku polskim i przetłumaczone na zrozumiały język hindi - zostało skonstruowane w taki sposób, że umożliwiało mu zrozumienie tego, jakie oświadczenie składa i co będzie skutkiem tego oświadczenia. Sąd podzielił pogląd organu zawarty w odpowiedzi na skargę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że art. 9 K.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa, zaś zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej, (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014 r, sygn. akt II GSK 1507/12 CBOSA).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie była uzasadniona.

W okolicznościach sprawy decyzja Komendanta zgodnie z art. 127a § 2 K.p.a. stała się ostateczna i prawomocna, co uzasadniało wydanie przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od niej wniesionego. Skarga w żadnej mierze nie zdołała podważyć prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. a) art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 127a § 1, art. 129 § 2, art. 57 § 1 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej, K.p.a.) poprzez niezasadne oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na wadliwe uznanie przez organy administracji, że było dopuszczalne zrzeczenie się przez skarżącego prawa do wniesienia odwołania w dniu doręczenia mu decyzji i w konsekwencji niezasadne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, mimo że zgodnie z powyżej wskazanymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może się zrzec prawa do wniesienia odwołania dopiero następnego dnia po doręczeniu jej decyzji, a nie tego samego dnia, w którym doręczono jej decyzję,
2. b) art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 327 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach) oraz art. 8 § 1, 9, 127a § 1 i 134 K.p.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, pomimo zaistnienia podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na brak pouczenia skarżącego w języku zrozumiałym dla niego w sposób jasny i jednoznaczny o konsekwencjach zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania, a także o doniosłości takiego oświadczenia, co doprowadziło do braku zrozumienia przez skarżącego znaczenia tej czynności, w sytuacji, gdy nie znał treści uzasadnienia decyzji i nie mógł podjąć w pełni świadomie decyzji w zakresie zasadności jej zaskarżenia, co powoduje, że nie można uznać oświadczenia skarżącego o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania za skuteczne, a w związku z tym niezasadne było stwierdzenie przez Organy niedopuszczalności wniesienia odwołania.

Na podstawie tak postawionych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wniósł też o przeprowadzenie rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie mając na uwadze argumentację przedstawioną w zaskarżonym wyroku wskazał, że wyrażenie, którym ustawodawca posłużył się w art. 127a § 1 K.p.a. w postaci "w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania" nie może budzić żadnych wątpliwości co do swojego znaczenia. Bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji rozpoczyna się w dniu następnym po dniu doręczenia decyzji. Przepis art. 57 § 1 K.p.a. stanowi bowiem wyraźnie, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie (w przypadku odwołania, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dzień doręczenia decyzji), przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. W konsekwencji, należy uznać, że dopiero od dnia następnego po doręczeniu decyzji może zostać złożone skutecznie oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania.

Odnosząc się do stwierdzenia Sądu, że art. 57 § 1 K.p.a. jest przepisem regulującym jedynie techniczną kwestię obliczania terminu, pełnomocnik podnosi, że analizy treści art. 127a § 1 oraz art. 57 § 1 K.p.a. należy dokonywać z punktu widzenia gwarancji proceduralnych strony postępowania. Strona winna mieć czas na zapoznanie: się z treścią uzasadnienia decyzji, a nie tylko z jej rozstrzygnięciem, podstawą prawną oraz pouczeniem oraz czas na refleksję co do zasadności i racjonalności zrzeczenia się uprawnienia do wniesienia odwołania. Trudno oczekiwać, że w dniu doręczenia decyzji strona będzie w stanie dokonać takiej oceny, szczególnie w okolicznościach jakie zaistniały w realiach niniejszej sprawy, kiedy skarżący nie znał treści uzasadnienia decyzji, nie władał językiem polskim, praktycznie nie orientował w polskich realiach prawnych, a także był poddany środkowi przymusu w postaci zatrzymania, przez Straż Graniczną.

Biorąc pod uwagę powyższe w zakresie rozpoczęcia terminu do zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania na podstawie art. 127a § 1 oraz 57 § 1 K.p.a. należy uznać, że najwcześniej strona może się zrzec się tego uprawnienia, następnego dnia po doręczeniu jej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie przyznaje, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych strona może w dniu doręczenia jej decyzji wnieść skutecznie odwołanie, a więc przed terminem obliczonym zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a. Jednakże jest to sytuacja skorzystania z uprawnienia, z którego strona może później zrezygnować, przez wycofanie odwołania. Kompletnie inna sytuacja występuje gdy strona zrzeka się uprawnienia do wniesienia odwołania, co ma charakter nieodwołalny, gdy w sprawie występuje tylko jedna strona. Różna jest sytuacja gdy strona korzysta z przysługującego jej uprawnienia nawet przed terminem obliczonym zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a. od sytuacji gdy rezygnuje ona z uprawniania jej przysługującego, co powoduje dla niej doniosłe skutki prawne przez pozbawienie się prawa nie tylko do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ administracji publicznej, ale także przez sąd. Ma to szczególne znaczenie gdy decyzja nie przyznaje uprawnienia stronie, a rodzi negatywne dla niej konsekwencje prawne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślane jest, że w przypadku złożenia przez stronę odwołania w dniu doręczenia decyzji, istotne jest czy strona znała jej treść (por. np wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 w Bydgoszczy z dnia 20 kwietnia 2020 r. II SA/Bd 995/19, Legalis nr 2393298). Pełnomocnik zaznacza, że zgodnie z art. 327 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu do powrotu, dokonuje w języku zrozumiałym dla cudzoziemca ustnego lub pisemnego tłumaczenia podstawowy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz pouczenia w jakim trybie służy odwołanie od decyzji.

Zatem nie jest wymagane tłumaczenie treści uzasadnienia decyzji, a bez znajomości treści decyzji w tym zakresie trudno jest podjąć stronie świadomą decyzję odnośnie zasadności wniesienia odwołania od niej. Z adnotacji odnośnie tłumaczenia zawartej na decyzji zobowiązaniowej wydanej wobec skarżącego, nie wynika, aby zakres tłumaczenia był szerszy od powyżej wskazanych wymogów ustawowych. Zatem oświadczenie skarżącego o zrzeczeniu się uprawnienia do wniesienia odwołania należy także uznać za bezskuteczne z tego powodu, że skarżący nie znał treści uzasadnienia decyzji, które była sporządzone w języku polskim.

Oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania należy uznać również za bezskuteczne dlatego, że skarżący nie został pouczony w sposób jasny i zrozumiały o konsekwencjach prawnych takiego zrzeczenia. Co prawda, jak wskazuje Sąd pierwszej instancji, skarżący został pouczony w języku zrozumiałym dla niego o możliwości zrzeczenia się wniesienia odwołania i jego skutków, jednakże to ostatnie dotyczy tylko prawnych konsekwencji, a mianowicie tego, że decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Strona postępowania, szczególnie gdy jest cudzoziemcem, nie jest w stanie stwierdzić, że ostateczność i prawomocność decyzji, oznacza, że zrezygnowała ona z prawa do ponownego rozpatrzenia jej sprawy, a także z prawa do sądu. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w swoim wyroku z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 261/20 (Legalis, 2417892) "Wymaga jednak zaakcentowania, że niedopuszczalne jest nakłanianie strony do zrzeczenia się prawa do odwołania czy też sugerowanie podjęcia przez nią takiej czynności.

Z kolei organ administracji informując stronę o uprawnieniu proceduralnym, wynikającym z przepisu art. 127a § 1 i § 2 KPA, nie powinien ograniczyć się jedynie do przytoczenia treści tegoż przepisu, ale jednocześnie powinien w sposób wyczerpujący pouczyć stronę o doniosłości czynności zrzeczenia się oraz zaakcentowania jej nieodwracalności, co w praktyce powinno przełożyć się na wskazanie przez organ w sposób jasny i zrozumiały konkretnych skutków zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania, zwłaszcza o tym, że zrzeczenie się tego prawa ostatecznie pozbawia stronę prawa do sądu."

Waga jasnego i zrozumiałego pouczenia odnośnie skutków zrzeczenia się prawa do odwołania oraz jego doniosłości była w realiach niniejszej sprawy tym większa, iż skarżący od niedawna przebywał po raz pierwszy w Polsce, nie znał języka polskiego oraz polskich realiów prawnych, język hindi, na który dokonywano tłumaczeń nie był jego językiem ojczystym oraz ze względu na stosowany wobec niego w dniu złożenia przez niego oświadczenia środek przymusu w postaci zatrzymania.

Zastosowanie wobec skarżącego standardowego pouczenia o skutkach zrzeczenia się odwołania nie było wystarczające i nie spełniało wymogów z art. 9 K.p.a., który statuuje zasadę informowania stron oraz naruszało zasadę prowadzenia postępowania przez organy w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej z art. 8 § 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w cytowanym powyżej wyroku zauważył, że: "Stosownie do art. 9 KPA organy administracji są obowiązane nie tylko do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz również czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wsitazówek Takie obowiązki nałożone na organy odpowiadają również unijnym standardom udzielania szczegółowej informacji prawnej, co przewiduje art. 6 § 3 lit a Konwencji o ochronie praw człowiek i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.). Podobnie przyjmuje Europejski Kodeks Dobrej Administracji, którego art. 10 ust. 3 stanowi, że w razie potrzeby urzędnik służy jednostce poradą dotyczącą możliwego sposobu postępowania w sprawie wchodzącej w zakres jej działania oraz dotyczącą pożądanego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. "

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 zm.) dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstwie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywłać nadmierne zgrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. S. M. nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zdaniem NSA, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 127a § 1, art. 129 § 2, art. 57 § 1 oraz art. 134 K.p.a. poprzez oddalenie skargi gdy ziściły się podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na wadliwe uznanie przez organy, że było dopuszczalne zrzeczenie się przez skarżącego prawa do wniesienia odwołania w dniu doręczenia mu decyzji co doprowadziło do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, jest niezasadny. Skarżący stoi na stanowisku, że strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania dopiero dnia następnego po doręczeniu jej decyzji, a nie tego samego dnia, w którym doręczono decyzję.

W ocenie NSA taka wykładnia art. 127a § 1 K.p.a. jest nieuprawniona. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania" odnosi się do okresu, w którym możliwe jest wniesienie odwołania po jej wejściu do obrotu prawnego poprzez jej wcześniejsze doręczenie lub ogłoszenie. Skoro decyzję można doręczyć stronie osobiście w dniu jej wydania lub poprzez jej ogłoszenie stronie to dopuszczalne jest aby strona ta skorzystała z prawa do zrzeczenia się odwołania już po jej doręczeniu i ogłoszeniu nawet tego samego dnia. Warunkiem skutecznego zrzeczenia się jest zatem wcześniejsze zapoznanie się strony z treścią decyzji a nie rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania liczonego zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. oraz w zw. z art. 57 § 1 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2233/19, gdzie stwierdzono, że byt prawny zapadłego rozstrzygnięcia rozpoczyna się z chwilą ogłoszenia lub doręczenia stronie postępowania. Co do zasady decyzja organu I instancji, która weszła do obrotu prawnego, może być zaskarżona. Odwołanie jest zatem dopuszczalne od dnia wejścia decyzji do obrotu. NSA zauważył, że wejście decyzji do obrotu prawnego jest warunkiem dopuszczalności odwołania, nie zaś warunkiem terminowości jego wniesienia (vide: wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 161/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z bowiem z art. 57 § 1 K.p.a., który reguluje sposób liczenia terminów określonych w dniach, jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminów nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

Tym samym termin do wniesienia odwołania zaczyna biec od dnia następnego po otrzymaniu decyzji. Termin ten będzie zatem zachowany, gdy strona złoży odwołanie nie później niż czternastego dnia, licząc od dnia następnego po otrzymaniu decyzji. Zestawienie powyższych regulacji powoduje, że strona może wnieść odwołanie w dniu otrzymania decyzji, gdyż jest ono dopuszczalne i ma na tę czynność, oprócz dnia doręczenia, 14 pełnych dni. W tym przejawia się, wyrażona w art. 57 § 1 K.p.a., zasada niewliczania do biegu terminu dnia zdarzenia, które zapoczątkowuje ów termin. Termin bowiem liczy się w pełnych dniach, a dzień zdarzenia z istoty rzeczy nigdy nie byłby pełnym dniem (vide: wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 161/12, wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2734/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd stwierdził, że powyższe zapatrywanie akceptowane jest w doktrynie i uznawane za realistyczne, będące przejawem przyjaznej wobec strony postępowania wykładni przepisów (vide: W.Chróścielewski (red.), Z.Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2019, uwagi do art. 129). Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku zauważa, że to uzewnętrznienie decyzji przez jej doręczenie lub ogłoszenie powoduje zapoznanie się przez stronę z treścią decyzji i w konsekwencji otwiera dla strony możliwość jej zaskarżenia.

Wobec tego zwrot z art. 127a § 1 K.p.a. "w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania" nie oznacza okresu, który rozpoczyna się w dniu następnym po doręczeniu lub ogłoszeniu decyzji. Brak jest racjonalnych powodów aby początek biegu terminu, o którym mowa w art. 127a § 1 K.p.a. określać inaczej niż na gruncie art. 129 § 2 K.p.a. Wynikający z art. 127a § 1 K.p.a. warunek skutecznego zrzeczenia się przez stronę prawa do wniesienia odwołania, polegający na tym, że zrzeczenie ma mieć miejsce w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania, służy temu, aby strona podjęła decyzję o zrzeczeniu się prawa do odwołania po zapoznaniu się z decyzją, a więc po tym, kiedy decyzja zostanie jej doręczona lub ogłoszona. Wykładnia art. 127a § 1 K.p.a. polegająca na tym, że strona może się skutecznie zrzec prawa do wniesienia odwołania dopiero następnego dnia po dniu, w którym doręczono lub ogłoszono decyzję, nie służy żadnemu racjonalnemu celowi i nie jest możliwa do zaakceptowania na gruncie funkcjonalnych i systemowych dyrektyw wykładni prawa (vide: wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 873/19; wyrok NSA z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2335/19; wyrok NSA z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II OSK 1849/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że skoro treść całej decyzji organu I instancji o zobowiązaniu do powrotu, wraz pouczeniem o możliwości zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania oraz o skutkach takowego zrzeczenia się została przetłumaczona na język hindi (według wskazania skarżącego w protokole przesłuchania język ten jest językiem dla niego zrozumiałym i posługuje się nim, odpowiadał rzeczowo na zadawane w tym języku pytania), a potwierdzeniem tych zdarzeń są odręczne adnotacje na decyzji, oświadczeniu o zrzeczeniu się odwołania, to skarżący powinien mieć świadomość jakiego rodzaju decyzja została wydana, co było jej powodem i podstawą prawną oraz, że skorzystał z prawa do zrzeczenia się odwołania mając świadomość skutków procesowych takiego oświadczenia.

Zatem skarżący nie może zasadnie twierdzić, że nie znał motywów decyzji, nie miał świadomości skutków składanego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Efektem jego skutecznego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania złożonego organowi w dniu wydania decyzji po uprzednim zapoznaniu się z tą decyzją i jej pouczeniem jest skutek ostateczności i prawomocności tej decyzji zgodnie z art. 127a § 2 K.p.a. Wobec tego nie można czynić zarzutu organowi odwoławczemu a następnie Sądowi I instancji, że w takiej sytuacji organ ten uznał, że zachodzi niedopuszczalność odwołania z art. 134 K.p.a. i wydał w tym przedmiocie stosowne postanowienie, które z mocy prawa jest ostateczne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybiony jest też zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 327 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach) oraz art. 8 § 1, 9, 127a § 1 i 134 K.p.a. Skarżący uważa, że skarga powinna zostać uwzględniona z uwagi na brak pouczenia skarżącego w języku zrozumiałym dla niego w sposób jasny i jednoznaczny o konsekwencjach zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania. Skarżący nie został również pouczony o doniosłości takiego oświadczenia.

Wobec tego nie zrozumiał on znaczenia tej czynności. Wskazano, że nie znał treści uzasadnienia decyzji i nie mógł podjąć w pełni świadomie decyzji w zakresie zasadności jej zaskarżenia, zatem jego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania nie można było uznać za skuteczne. W związku z tym niezasadne było stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołania.

Odnosząc się do tego zarzutu NSA podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku. Sąd ten zauważył, że w trakcie całego postępowania prowadzonego przez Komendanta skarżący był informowany o swoich uprawnieniach i w tym celu zapewniono również obecność tłumacza hindi. Z akt sprawy wynika, że cudzoziemiec podał, że włada tym językiem, a z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek dla organu do zapewnienia udziału tłumacza języka ojczystego cudzoziemca.

Zgodnie z art. 327 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, dokonuje w języku zrozumiałym dla cudzoziemca ustnego lub pisemnego tłumaczenia podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy odwołanie od decyzji.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wskazane w tym przepisie elementy decyzji zostały przetłumaczone na zrozumiały dla skarżącego język hindi o czym świadczą odręczne adnotacje na tych dokumentach.

Sąd słusznie podkreślił, że skarżącemu przetłumaczono treść pouczenia znajdującego się na ostatniej stronie decyzji zobowiązującej do powrotu tj. pouczenia o możliwości zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania i jego skutków. Również zostało mu przetłumaczone podpisane przez niego oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Wobec tego stawianie zarzutu, że skarżący nie miał świadomości jaka jest treść dokumentów, które zostały mu przedstawione do podpisu i jakie są skutki prawne składanych przez niego oświadczeń jest bezpodstawne. Cudzoziemiec podpisał własnoręcznie przetłumaczone mu na język dla niego zrozumiały (język hindi) oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania a także przetłumaczono mu pouczenie zawarte na ostatniej stronie decyzji określające skutki złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania.

Wobec tego nawet biorąc pod uwagę okoliczności złożenia oświadczenia w warunkach zatrzymania nie można zasadnie podnosić, że skarżący nie mógł w pełni świadomie podjąć decyzji odnośnie zasadności zaskarżenia decyzji.

Warunek z art. 327 § 2 ustawy o cudzoziemcach w okolicznościach sprawy został przez organ spełniony. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że przygotowane wcześniej oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania - w języku polskim i przetłumaczone na zrozumiały język hindi - zostało skonstruowane w taki sposób, że umożliwiało mu zrozumienie tego, jakie oświadczenie składa i co będzie skutkiem tego oświadczenia.

W realiach sprawy oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania złożone przez skarżącego w dniu otrzymania przez niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu, przetłumaczone na język hindi (język dla niego zrozumiały według złożonego przez niego oświadczenia podczas przesłuchania a także potwierdzone faktem rzeczowego formułowania odpowiedzi na zadawane przez funkcjonariuszy pytania) było oświadczeniem skutecznym i wywoływało skutki prawne. Skutkiem takim jest uzyskanie przez decyzję, wobec której strona zrzekła się prawa do wniesienia odwołania, z dniem jej doręczenia organowi, waloru ostateczności i prawomocności (art. 127a § 2 K.p.a.) a w konsekwencji zgodnie z art. 134 K.p.a. niedopuszczalne było wniesienie przez skarżącego odwołania z 16 listopada 2017 r., co potwierdziły organy wydając zaskarżone postanowienie.

Wobec powyższego NSA stwierdza, że Sąd I instancji słusznie uznał, iż skarga podlegała oddaleniu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono motywy tego rozstrzygnięcia, które nie zostały podważone zarzutami skargi kasacyjnej z przytoczonych wyżej powodów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.