Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r. odrzucił skargę W.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 18 czerwca 2009 r. W.P. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Sąd wskazał, że przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - 500 zł. Skarżący reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc Sąd nie miał obowiązku wzywania strony skarżącej do uiszczania wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący, zarzucając naruszenie art. 221 i art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez błędne odrzucenie opłaconej skargi, bez wcześniejszego wezwania do uiszczenia opłaty, a także naruszenie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) poprzez przyjęcie, że skarga została opłacona w błędny sposób.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzja w sprawie nakazu rozbiórki jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie skargi kasacyjnej, przepis art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania w sytuacji, gdy pismo nie jest wnoszone bezpośrednio do sądu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy błędnego przyjęcia, że sprawa niniejsza jest sprawą z zakresu budownictwa i architektury objętą wpisem stałym w wysokości 500 złotych. W ocenie skargi kasacyjnej, zastosowanie w niniejszej sprawie winien mieć przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, wynosi w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - 200 zł. Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. Przepisów cytowanego rozporządzenia nie można odczytywać w oderwaniu od przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Stwierdzić zatem należy, że skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy wnieść można w przypadkach, kiedy zaskarżony akt jest aktem innym niż decyzje i postanowienia określone w pkt 1-3 ustawy. W tych też przypadkach wpis sądowy od skargi określany jest na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 roku. W sytuacji, gdy zaskarżony akt jest decyzją, a sprawa nie jest objęta wpisem stosunkowym, konieczne jest określenie i wpłacenie wpisu stosownie do właściwej regulacji § 2 ust. 2 - 6 rozporządzenia. W tym konkretnym przypadku, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, właściwą podstawą określenia wpisu był przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, dotyczący spraw z zakresu budownictwa i architektury, do której to kategorii spraw niewątpliwie należą decyzje rozbiórkowe wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Z tych też względów niezasadnym okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 221 ustawy, bowiem w sytuacji uiszczenia przez profesjonalnego pełnomocnika wpisu w wysokości niższej niż należna, Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie był zobowiązany do wzywania strony do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Powołane przez stronę orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku w sprawie OSK 1289/04 straciło swoją aktualność w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt: SK 11/05 (Dz. U z dnia 17 marca 2006 r. Nr 4, poz. 322), który orzekł o niezgodności § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z art. 221 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W obecnym stanie prawnym, brak jest podstaw do różnicowania pism objętych wpisem stałym, wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika, a w konsekwencji stwierdzenia, że tylko pisma wnoszone bezpośrednio do sądu administracyjnego, muszą zostać opłacone wraz z wniesieniem pisma.
Z tych względów, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.