Uzasadnienie
1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 23 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Po 803/16, oddalił skargę I. L. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z (...) lipca 2016 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr (...) z (...) maja 2013 r. ustalającą, po rozpoznaniu wniosku skarżącej, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na mieszkalny i przebudowie elewacji, przewidzianej do realizacji na działce nr (...), obręb P., położonej w P. przy ul. (...).
1.2 Jak wskazał Sąd I instancji, postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy dotyczy dwukondygnacyjnego budynku gospodarczego, który jak wynika z ustaleń organów nadzoru budowlanego został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nadto zdaniem organu w budynku tym wykonano roboty budowlane polegające na wzniesieniu ścianek działowych, zatem dokonano przebudowy budynku, która ostatecznie doprowadziła do zmiany sposobu jego użytkowania z gospodarczego na mieszkalny. Toczą się zatem dwa odrębne postępowania jedno prowadzone przez organy nadzoru budowanego oraz drugie - w niniejszej sprawie - zainicjowane wnioskiem skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. Podnoszone przez skarżącą okoliczności wskazujące, że nie dokonała ona żadnych robót budowlanych stanowiących przebudowę wymagającą pozwolenia na budowę stanowią przedmiot zainteresowania organów nadzoru budowanego prowadzących postępowanie w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego budynku.
Zasadność zastosowania art. 71 ustawy z 4 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm.; dalej Pb) jest przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego i po jego zakończeniu może być przedmiotem odrębnej kontroli przez sąd administracyjny. W ocenienie Sądu I instancji wydana decyzja o warunkach zabudowy w istocie jest korzystna dla skarżącej, gdyż prowadzi do zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, co jest ostatecznym celem skarżącej, jak to podkreślała na rozprawie przed Sądem.
- 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
- a) art. 71 ust. 6 pkt 1 Pb w zw. z art. 28 ust. 1 Pb, polegające na niezasadnym przyjęciu, iż w ramach zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego skarżąca zamierzała przeprowadzić prace, dla których koniecznym byłoby wydanie pozwolenia na budowę, a to poprzez postawienie ścianek działowych;
- b) art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073), poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w realiach przedmiotowej sprawy organ winien ze względu na treść oraz zakres wniosku skarżącej wydać decyzję o warunkach zabudowy;
- c) art.2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) w zw. z art. 71 ust. 3 Pb, w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, która została wszczęta 29 maja 2006 r., a zatem- po ponad dwóch latach od wejścia w życie przepisów znowelizowanych:
- d) art. 71 Pb - poprzez jego bezzasadne niezastosowanie oraz brak rozpatrzenia pisma skarżącej jako wniosku o zmianę sposobu uży tkowania obiektu.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wydanie skarżącej zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi wojewódzkiej nr (...) (działka o nr ewidencyjnym [...]) na działkę o nr ewidencyjnym (...), położonej w miejscowości R. przy ul. (...), w zakresie wskazanym w pierwotnym wniosku skarżącej,ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
- 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. oraz uczestnik postępowania R. G. w odpowiedziach na skargę kasacyjną, wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy kasacyjne, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania - ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
4.2 W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów Prawa budowlanego skarga kasacyjna wymyka się spod kontroli instancyjnej, ponieważ przepisy, w szczególności art. 71 Pb nie miały w ogóle zastosowania w sprawie. Jak wyjaśnił to Sąd I instancji, podnoszone przez skarżącą okoliczności wskazujące, że nie dokonała ona żadnych robót budowlanych stanowiących przebudowę wymagającą pozwolenia na budowę stanowią przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowanego i wykraczają poza granice niniejszej sprawy.
4.3 Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 59 upzp, skoro bowiem skarżąca złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, to wydanie takiej decyzji zgodnie z treścią żądania nie stanowi naruszenia tego przepisu. Dopuszczona zmiana sposobu użytkowania budynku z gospodarczego na mieszkalny kontynuuje dotychczasową funkcję, a jej parametry odpowiadają parametrom istniejącej zabudowy mieszkalnej. Ponadto decyzja ta jest w sposób oczywisty korzystna dla skarżącej, nie wywołując jakichkolwiek negatywnych skutków.
- 4.4. Natomiast zawarte w skardze kasacyjnej żądanie dotyczące lokalizacji zjazdu nie mają jakiegokolwiek związku z niniejszą sprawą i jego ocena jest bezprzedmiotowa.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną.