Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. II SA/Bk 592/18, po rozpoznaniu skargi K. H. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 29 października 2007 r. nr XVIII/174/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Bojary w Białymstoku - rejon ulic Towarowej, Skorupskiej, Świętojańskiej, Branickiego, Ogrodowej i Sienkiewicza (dalej: plan miejscowy), stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej to jest § 67 pkt 4 lit. "q" i "r" i części graficznej w zakresie dotyczącym linii rozgraniczających w odniesieniu do działki o numerze geodezyjnym 733 (punkt 1); stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały dotyczącej załącznika numer 2d to jest wzornika zabudowy bojarskiej TYP D w zakresie obowiązku zachowania kąta nachylenia połaci dachowych na działce o numerze geodezyjnym 733 (punkt 2), zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił (punkt 3) oraz zasądził od Rady Miejskiej Białegostoku na rzecz skarżącego zwrot części kosztów postępowania sądowego (punkt 4).
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1829/19, oddalił skargi kasacyjne Gminy Białystok i K. H. od powyższego wyroku i odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. K. H. złożył wniosek o wykładnię ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując, iż wyjaśnienia wymaga zawarte w uzasadnieniu stwierdzenie: "tym samym, z woli prawodawcy, cześć graficzna zawiera w sobie tylko elementy normatywne wymienione w § 7 pkt 9 rozporządzenia, (które są ustaleniami planu miejscowego), chyba że rada gminy postanowi zamieścić w niej również elementy czysto informacyjne. Przy tym brak jest przepisu, który wprost nakładałby obowiązek wskazania w części tekstowej planu wykazu postanowień treści graficznej, które mają charakter obowiązujący. Przyjmuje się, że dane oznaczenie graficzne jest obowiązujące, jeśli znajduje odniesienie w części tekstowej planu (...)".
W ocenie skarżącego zaskarżony plan miejscowy, w § 2 pkt 1 b stanowi, iż jego integralną częścią jest załącznik Nr 2 - "rysunek o charakterze informacyjnym, określający działki, na których należy lokalizować zabudowę według wzornika, sposób usytuowania obiektu na działce oraz wybrane typy obiektów ze wzornika ze wskazaniem konkretnych lokalizacji" natomiast § 2 pkt 1 c, który wskazuje konkretne wzorniki budynków. Dodatkowo w § 55 ust. 8 planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem [...] ustalono, że na wskazanych w załączniku Nr 2 niezabudowanych działkach bądź w przypadku wymiany zniszczonej zabudowy zabytkowej, nakazuje się lokalizowanie nowej zabudowy według wzorników określonych w załącznikach Nr 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g i 2h zgodnie z ustaleniami § 6 rozdziału 1. W związku z czym, uzasadnione wątpliwości budzi sformułowanie zawarte w w/w wyroku, z którego nie wynika wprost, czy wskazane, w tym konkretnym planie miejscowym załączniki (Nr 2 oraz Nr 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g i 2h), co do których w jednym przepisie wprost wskazano, że mają charakter informacyjny, a w drugim, że istnieje nakaz ich stosowania — mają w całości charakter obowiązujący, czy wyłącznie informacyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie ukształtowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni wyroku (sentencji i uzasadnienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest niejasna i z tego powodu może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, sposobu jego wykonania oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej. Wykładnia wyroku nie może zaś prowadzić ani do nowego rozstrzygnięcia, ani do uzupełnienia rozstrzygnięcia poprzez przytoczenie nowej argumentacji, poszerzenia dotychczasowych motywów lub modyfikacji pierwotnego poglądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, objęty wnioskiem wyrok z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1829/19 nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Uzasadnienie orzeczenia zostało sformułowane w sposób jednoznaczny. Czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia skarg kasacyjnych Gminy Białystok i K. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 592/18. Wskazany przez skarżącego fragment uzasadnienia jest jasny i wyczerpujący. Naczelny Sąd Administracyjny w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że "załącznik graficzny do planu miejscowego może zawierać zarówno ustalenia normatywne, jak i nienormatywne. Taką możliwość wyraźnie przewiduje bowiem przepis § 7 pkt 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Tym samym, z woli prawodawcy, cześć graficzna zawiera w sobie tylko elementy normatywne wymienione w § 7 pkt 9 rozporządzenia, (które są ustaleniami planu miejscowego), chyba że rada gminy postanowi zamieścić w niej również elementy czysto informacyjne. Przy tym brak jest przepisu, który wprost nakładałby obowiązek wskazania w części tekstowej planu wykazu postanowień treści graficznej, które mają charakter obowiązujący. Przyjmuje się, że dane oznaczenie graficzne jest obowiązujące, jeśli znajduje odniesienie w części tekstowej planu (por. wyrok NSA z 12 września 2017 r. sygn. II OSK 2137/16)". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew argumentacji przedstawionej we wniosku, przytoczona ocena prawna, nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie nastręcza trudności w prawidłowym odczytaniu motywów, którymi kierował się sąd wydając orzeczenie. Podkreślić nadto należy, że powyższe stanowisko, które Sąd w niniejszej sprawie podzielił, zostało uprzednio podniesione w wyroku NSA z dnia 12 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2137/16, co zostało wprost wskazane w uzasadnieniu wyroku.
Mając powyższe na uwadze, skoro nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zgłoszonych wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.