Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. M. i R. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2006r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skoro skarga została wniesiona przez radcę prawnego i nie została należycie opłacona to podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą".
Skarżący wnieśli skargę kasacyjną na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 219, 220 i 221 ustawy polegające na błędnej wykładni i wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie ich pełnomocnikowi kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z regulacją § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003r., Nr 221, poz. 2193) wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu sprawy sądowi. Radca prawny wnoszący skargę potwierdził aktualność tej regulacji telefonując przed wniesieniem skargi do sekretariatów Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Powołując się na głosy przedstawicieli doktryny wnoszący skargę kasacyjną podnieśli także, że przewidziany w powołanym przez Sąd I instancji art. 221 ustawy obowiązek uiszczania stałego wpisu bez wezwania przez adwokatów czy radców prawnych dotyczy pism wnoszonych przez nich bezpośrednio do sądu, gdy tymczasem na podstawie art. 54 ustawy skargę wnosi się do sądu za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem tej skargi. Wnoszący skargę kasacyjną wskazali także, że skarga nie została odrzucona przez Sąd I instancji przy pierwszej czynności, albowiem wcześniej Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa udzielonego wnoszącemu ją radcy prawnemu, które zostało doręczone przy piśmie z dnia 19 lipca 2006r., w terminie wyznaczonym przez Sąd w wezwaniu. Argumentem, który zdaniem wnoszących skargę kasacyjną przemawia za nie uiszczaniem wpisu przy wnoszeniu skargi jest także okoliczność, że w końcowej części zaskarżanej decyzji, doręczanej skarżącym w sytuacji, w której nie byli oni jeszcze reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, a zawierającej wymienione taksatywnie pouczenie o elementach niezbędnych do prawidłowego złożenia skargi brak było pouczenia o obowiązku uiszczenia wpisu sądowego przy wnoszeniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Przede wszystkim podnieść należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku SK 11/05 orzekł, że powoływany w skardze kasacyjnej § 5 ust. 2 rozporządzenia jest niezgodny z art. 221 ustawy oraz art. 2 Konstytucji RP, przyznając jednocześnie, że art. 180, art. 219 § 2 i art. 221 ustawy są zgodne z Konstytucją RP, co oznacza, że z dniem ogłoszenia tego wyroku (17 marca 2006r.) przepis § 5 ust. 2 stracił moc wiążącą i z tą datą obowiązek uiszczenia należnej opłaty bez wezwania dotyczy również wpisu od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego. W takiej sytuacji Sąd I instancji, wobec wniesienia skargi po dniu wyeliminowania z obrotu prawnego omawianego przepisu nie mógł wezwać profesjonalnego pełnomocnika wnoszącego skargę do uiszczenia od niej wpisu i był zobowiązany do odrzucenia skargi, skoro z brzmienia art. 221 ustawy, na podstawie którego wydano zaskarżone orzeczenie wynika, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej, że art. 221 dotyczy jedynie pism, które są wnoszone bezpośrednio do sądu albowiem treść powołanego przepisu nie dokonuje takiego rozróżnienia. Nadto nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że skarżący nie byli zobowiązani do uiszczenia wpisu od skargi przy jej wnoszeniu z uwagi na fakt, że organ administracyjny nie pouczył ich o istnieniu takiego obowiązku przy doręczaniu zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, że obowiązek uiszczania opłaty stałej od pism przy ich wnoszeniu dotyczy tylko profesjonalnych pełnomocników, stąd pouczanie o nim przy doręczaniu orzeczeń stronom i uczestnikom postępowania nie byłoby uzasadnione zważywszy, że skarga może być wnoszona przez nich osobiście i wtedy sąd wzywa do uiszczenia wpisu, zaś adwokaci czy radcowie prawni winni być zorientowani w obowiązujących przepisach z racji wykonywanej profesji.
Nie można także zarzucać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, że naruszył prawo wzywając skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez doręczenie dokumentu pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu przed wydaniem postanowienia odrzucającego skargę. Skoro bowiem podstawę jego wydania miało stanowić nie uiszczenie wpisu od skargi przez wnoszącego ją radcę prawnego to należało najpierw upewnić się, czy był on należycie umocowany do dokonania tej czynności.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nietrafne, a zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z przepisami i orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Takie rozpoznanie sprawy, ustalające fakt uchybienia przez stronę skarżącą terminu do uiszczenia w pełnej wysokości wpisu od skargi, nie pozbawia jednak możliwości do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.