Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3131/16 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności w całości postanowienia Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...], udzielającej Spółce pozwolenia zintegrowanego dla instalacji podstawowej służącej do produkcji mleka i wyrobów mleczarskich o zdolności przetwarzania ponad 200 ton mleka na dobę oraz instalacji pomocniczych i dodatkowych pracujących dla instalacji podstawowej zlokalizowanej w [...] w G..
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt IV SA/Wa 2036/16 toczy się postępowanie ze skargi skarżącej Spółki na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie wymierzenia Spółce administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 700.446 zł za naruszenie - w okresie od 1 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2010 roku - warunków wprowadzania ścieków do środowiska z [...] w G., określonych w pozwoleniu zintegrowanym. Skarżąca wskazała, że podstawą nałożenia ww. kary było ustalenie, że od 1 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2010 roku Spółka była zobowiązana do monitoringu ścieków w zakresie 11 wskaźników, nie zaś 2 jak wynikało to z literalnej treści pozwolenia zintegrowanego.
Powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o treść pozwolenia zintegrowanego oraz postanowienie o sprostowaniu (wydane 2 lata później niż okres za który została nałożona kara). Ocena prawidłowości wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na skarżącą za naruszenie warunków wprowadzania ścieków do środowiska, dokonanego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w decyzji z dnia [...] maja 2016 r., jest zatem w pełni uzależniona od wyniku niniejszego postępowania. Postanowienie o sprostowaniu w sposób bezpośredni wpłynęło na wysokość naliczonej przez organ administracyjnej kary pieniężnej. Istnieje niebezpieczeństwo, że w razie braku wstrzymania wykonania postanowienia o sprostowaniu skarżąca będzie obowiązana uiścić karę pieniężną w kwocie przekraczającej 700.000 zł. Obowiązek uiszczenia kary o tak znacznej wysokości przed zbadaniem przez Sąd czy została ona naliczona zasadnie spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w szczególności konieczność ograniczenia działalności gospodarczej Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Należy zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, którego wstrzymania wykonania domaga się skarżąca Spółka takich zaś skutków nie wywołuje, gdyż wywołuje ono jedynie skutki procesowe, nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków, które wymagałyby wykonania (zob. postanowienia NSA z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 939/13, z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II FZ 484/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r. nie nadaje się do wykonania, instytucja wstrzymania przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może znaleźć zastosowania.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, wskazać należy, że postanowienie w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej nie powoduje skutku w postaci obowiązku uiszczenia przez skarżącą kary pieniężnej. Taki skutek wywołuje bowiem dopiero akt wymierzający karę pieniężną, który nie jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.