Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1843/12, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2310/11, i oddalił skargę oraz zasądził koszty postępowania kasacyjnego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o sprostowanie wyroku w zakresie zasądzonych kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym.
Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem.
W niniejszej sprawie ma miejsce sytuacja, w której roszczenia strony dotyczące kosztów postępowania rozmijają się z rozstrzygnięciem Sądu. Jak wskazano wyżej, roszczenia takie nie mogą stanowić podstawy do sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie artykułu 156 § 1 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.