Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Po 282/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną przez K. i S. S. decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...], zn. [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w K., gm. C., na działce o nr ew. [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Po 1852/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji Wojewody W. z dnia [...] wskazując, że decyzja ta została wydana po rozpoznaniu odwołania K. i S. S., Rady Sołeckiej K. i mieszkańców wsi K., tymczasem zgodnie z art. 28 k.p.a. rada sołecka ani "mieszkańcy wsi" nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. W wyniku skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 478/05, uchylono powyższy wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wprawdzie organy nie wyjaśniły, czy mieszkańcom wsi K. i Radzie S. wsi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego i czy postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego, niemniej jednak bez wątpienia skuteczne było odwołanie K. i S. S. i nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w całości.
Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji stwierdził, że odnośnie możliwości wniesienia odwołania przez "mieszkańców wsi" organ powinien wyjaśnić, czy osobom, które podpisały odwołanie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego, rada sołecka nie jest zaś organem uprawnionym do samodzielnego działania, wobec czego organ odwoławczy powinien wyjaśnić, czy zebranie wiejskie upoważniło sołtysa do wniesienia odwołania. Rozpoznając zarzuty K. i S. S. Sąd uznał je za chybione, stwierdzając, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor złożył w dniu [...] czerwca 2001 r. (Sąd I instancji błędnie wskazał datę [...] czerwca 2005 r.), a zatem w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Wójta Gminy C. z dnia [...] marca 2001 r. Nie ma natomiast znaczenia fakt, że w dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie była już ważna.
Z uwagi na niewyjaśnienie przez organ odwoławczy okoliczności związanych z wniesionymi przez mieszkańców i Radę Sołecką wsi K. odwołań Sąd uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że organ powinien rozstrzygnąć sprawę ponownie rozpoznając wszystkie odwołania łącznie.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Spółka "[...]" zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., przez niewskazanie w jaki sposób potraktowanie przez organ II instancji mieszkańców wsi K., w tym członków Rady Sołeckiej za strony postępowania stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) zwanej dalej k.p.a., przez pominięcie, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dopuszczalne jest uchylenie decyzji w części, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło mieć potraktowanie przez organ II instancji mieszkańców wsi K., w tym Rady Sołeckiej, za strony postępowania.
Z tych przyczyn wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu i zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Spółki podniosła, że Sąd nie wyjaśnił, dlaczego naruszenie przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. uznał za naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do sytuacji, w której inwestor, spełniając wymogi określone przez przepisy, pozostaje w niepewności prawnej co do wykonanej inwestycji, a wydane w sprawie pozwolenie na budowę nadal jest kwestionowane. Dodatkowo podniesiono, że zachodziła możliwość uchylenia decyzji w części, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a z urzędu bierze jedynie pod uwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powyższego przepisu. Sąd I instancji rozpoznając zaskarżoną sprawę po raz drugi, stosownie do postanowień art. 190 p.p.s.a. był związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 478/05, podobnie jak i wnoszący skargę kasacyjną. Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę (po raz drugi), wszczętą skargą kasacyjną "[...]" Sp. z o.o. z dnia 2 października 2006 r., musi brać pod uwagę powyższe uwarunkowania prawne.
Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku jednoznacznie przesądził o tym, że nierozpatrzenie przez Wojewodę W. wszystkich odwołań pod względem, czy wnoszącym je podmiotom przysługuje przymiot strony, stanowiło naruszenie prawa. Nie mogło to jednak stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając ponownie sprawę w ramach powyższych ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w zaskarżonym wyroku, iż niewyjaśnienie przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności związanych z wniesionymi odwołaniami od decyzji I instancji, stanowiło naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co z kolei mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Wszystkie trzy zarzuty skargi kasacyjnej w istocie sprowadzają się do jednego zagadnienia – do tego, że wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje stanowisko Sądu, iż niewyjaśnienie przez organ odwoławczy kwestii, kto w tym postępowaniu miał przymiot strony, nie mogło stanowić podstawy do wydania wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Pogląd ten nie jest uzasadniony, bowiem powyższy przepis pozwala na uchylenie zaskarżonego aktu z powodu naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle obowiązujących przepisów, jak i utrwalonego orzecznictwa, nie powinno budzić wątpliwości to, że nieustalenie przez organ w postępowaniu administracyjnym tego, kto jest stroną a więc i tego, kto może wnieść odwołanie od decyzji I instancji, stanowi naruszenie przepisów postępowania, skoro ustawodawca przewidział tego konsekwencje w przepisach art. 145 § 1 pkt 4 i w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Poza tym, rozpatrzenie odwołania podmiotu, który nie miał przymiotu strony w sprawie, stanowi naruszenie art. 127 § 1 k.p.a., a nierozpatrzenie odwołania podmiotu, który miał przymiot strony w sprawie, stanowi oprócz tego naruszenie przepisu art. 15 k.p.a. Uchylenie zaskarżonej decyzji w części, na co się wskazuje w pkt 2 skargi kasacyjnej, byłoby celowe gdyby organ odwoławczy prawidłowo ustalił wcześniej, kto z wnoszących odwołania miał przymiot strony w sprawie. Skoro takich ustaleń nie było, to nie można proponować takiego rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie odwołania od tej samej decyzji powinny być rozpatrywane jednocześnie w tym samym postępowaniu.
Zarzut zawarty w pkt 3 skargi kasacyjnej jest również niezasadny, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym także wyjaśnienie z jakich powodów Sąd podjął rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.