Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt IV SAB/Po 237/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił w całości skargę D.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Pismem z dnia 14 listopada 2019 r. (data wpływu do organu 15 listopada 2019r.) wymieniona na wstępie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie niezałatwienia w ciągu miesiąca sprawy: wniosku o ponowne tu patrzenie sprawy z dnia [...] września 2019 r. (wpływ do Kolegium w dniu 1 października 2019 r.) zakończonej decyzją o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. z uwagi na brak legitymacji procesowej.
We wniesionej skardze skarżąca wniosła o:
- 1. uwzględnienie skargi na bezczynność i zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowej sprawy (wydania aktu), w określonym przez Sąd terminie;
- 2. stwierdzenie, że Kolegium dopuściło się bezczynności;
- 3. zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Jak wskazano w uzasadnieniu skargi pomimo upływu miesiąca od złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium nie załatwiło sprawy. Równocześnie podkreślono, że skarga została poprzedzona ponagleniem z dnia 2 listopada 2019 r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że w dniu [...] listopada 2019 r. została wydana decyzja merytoryczna. Wobec powyższego nie ma podstaw do uwzględnienia skargi przez Kolegium w trybie autokontroli, jak również zobowiązywania Kolegium do wydania decyzji w określonym przez Sąd terminie. Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji nadesłał kserokopie akt sprawy do organu dopiero w dniu [...] listopada 2019 r., stąd też rozstrzygnięcie merytoryczne miało miejsce tego samego dnia.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożona skarga nie mogła zostać uwzględniona. Jej oddalenie nastąpiło na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a."
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych. Następnie Sąd wyjaśnił pojęcie "bezczynności" oraz przytoczył przepisy art. 35 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. i art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. Dalej Sąd wskazał na stan faktyczny sprawy, podnosząc, że w dniu 1 października 2019 r. wpłynął do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] września 2019 r. Natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., a więc decyzją wydaną przed wniesieniem skargi, Kolegium rozpoznało jej wniosek. W tych okolicznościach faktycznych wniesiona skarga podlega oddaleniu.
Dalej Sąd wskazał, że zasadniczym zagadnieniem prawnym występującym w sprawie jest to, czy dopuszczalne jest uwzględnienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, która wniesiona została do sądu administracyjnego już po wydaniu przez ten organ decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W ocenie Sądu, w powyższym przypadku, skarga na bezczynność podlega oddalaniu. Za trafnością powyższego stanowiska przemawia to, iż zasadniczym celem skargi zarówno na bezczynność organu administracji, jaki i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, jest dyscyplinowanie organu administracji poprzez zwalczanie niepożądanego stanu polegającego na braku należytej aktywności organu oraz braku stosownej dynamiki podejmowanych czynności.
Nadto, przyjęcie poglądu o dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność już po wydaniu decyzji (która likwiduje stan bezczynności organu), prowadziłoby w konsekwencji także do trudnej do zaakceptowania sytuacji, w której przedmiotowa skarga do sądu administracyjnego mogłaby być wniesiona w dowolnym właściwie czasie, a zatem nawet wiele lat po wydaniu decyzji kończącej postępowanie.
Podsumowując Sąd wskazał, że wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji nie może zostać wydany, jeżeli w dacie orzekania przez sąd postępowanie administracyjne, w którym strona skarżąca zarzuca organowi administracji stan bezczynności, jest zakończone. Skarga taka, z powodów o których mowa była wyżej, podlega oddaleniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania lub rozpoznania (umorzenia postępowania i zasądzenia kosztów – art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. i art. 54 § 3 p.p.s.a.) przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli Sąd ten uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona (art. 188 p.p.s.a.). Nadto skarżąca wniosła o zasądzenia na jej rzecz niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 440 zł lub kwoty 1 037 zł w przypadku zastosowania art. 188 p.p.s.a. Jednocześnie skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Przedmiotowa skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach:
- - art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 3 k.p.a. traktowanym jako przepis prawa materialnego tj. naruszenie polegające na załatwieniu sprawy w okresie dłuższym niż okres, w którym sprawa winna być załatwiona (w ciągu miesiąca zamiast 42 dni); Sąd pierwszej instancji popełnił błąd subsumpcji uznając, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 35 § 3 k.p.a. dotyczącej postępowania odwoławczego;
- - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na oddaleniu skargi zamiast na umorzeniu postępowania i zasądzeniu kosztów postępowania;
- - art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a. traktowanym jako przepis prawa materialnego polegające na jego błędnej wykładni;
- - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zbadaniu i dokonaniu oceny działania organu.
W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.
Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.
Wniesiony w tej sprawie środek odwoławczy zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę D.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, który złożony został dnia 30 września 2019 r. (wpłynął do SKO w K. 1 października 2019 r.). Wyrok tej treści, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wydano po tym, jak Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż przedmiotowa skarga nadana 14 listopada 2019 r. (data wpływu do organu dnia 15 listopada 2019 r.) wniesiona została już po wydaniu dnia [...] listopada 2019 r. decyzji ostatecznej przez ww. organ odwoławczy. Skoro, jak zaznaczono, Kolegium rozpoznało wniosek przed wniesieniem skargi na bezczynność, to w tych okolicznościach faktycznych wniesiona skarga podlegała oddaleniu. Generalnie wskazano, że nie jest dopuszczalne uwzględnienie skargi na bezczynność organu, która wniesiona została do sądu administracyjnego po wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.
Skarga kasacyjna kwestionuje ten pogląd, przede wszystkim usprawiedliwionym zarzutem błędnej wykładni art. 149 § 1 p.p.s.a., co wynika wprost z uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego (w petitum skargi kasacyjnej omyłkowo wskazano art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a., choć pkt 2 cytowanej normy nie ma zastosowania w sprawie) oraz zarzutem naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe oddalenie skargi, zamiast umorzenie postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Przede wszystkim zaznaczy należy, iż liczne wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych budziła kwestia możliwości wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania i wydaniu ostatecznej decyzji w kontekście przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z jednej strony sądy administracyjne przyjmowały, że zakończenie postępowania przed wniesieniem skargi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 238/15; wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1329/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Kr 134/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt III SAB/Wr 41/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 661/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Kr 146/18; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 179/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SAB/Wa 29/18). Z drugiej zaś strony nie są odosobnione orzeczenia, w których sądy administracyjne przyjmują stanowisko odmienne, akcentując konieczność ochrony podmiotów skarżących przez przyznanie im prawa do uzyskania deklaratoryjnego wyroku, który stwierdza dopuszczenie się przez organ w toku postępowania bezczynności (zob. np. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 576/15; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 591/15; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Po 6/16).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 przyjął stanowisko, iż wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego stanowiska w odniesieniu do skargi na bezczynność, należy przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego, a zatem po ustaniu stanu bezczynności, winno skutkować oddaleniem skargi. Nie można, z uwagi na zasadę stabilizacji stosunków prawnych, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego, zaakceptować możliwości skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w każdym czasie, a więc nawet po wydaniu i doręczeniu decyzji kończącej postępowanie. Zastosowanie tej reguły nie może jednak abstrahować od okoliczności faktyczno-prawnych konkretnej sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie należało uwzględnić okoliczności dotyczące doręczenia skarżącej (jej pełnomocnikowi, co wynika z akt) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego z wniosku D.P. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] marca 2017 r. w zakresie ustalenia warunków zabudowy.
Zatem dla prawidłowego zastosowania w tej sprawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a konieczna jest właściwa ocena stanu faktycznego sprawy. Takiej kompleksowej oceny, w trybie art. 149 § 1 p.p.s.a., generalnie Sąd pierwszej instancji w realiach niniejszej sprawy nie dokonał.
Przede wszystkim należy podkreślić, iż stan faktyczny tej sprawy nie jest sporny. Faktem jest, iż w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] marca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podjęło decyzję z dnia [...] września 2019 r. nr [...] o umorzeniu postępowania wszczętego z wniosku skarżącej. W dniu 1 października 2019 r. do Kolegium wpłynął (wysłany 30 września 2019 r.) wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 2 listopada 2019 r. strona wniosła ponaglenie na bezczynność Kolegium. Skarga na bezczynność sporządzona i nadana dnia 14 listopada 2019 r. wpłynęła do organu 15 listopada 2019 r. Nie jest kwestionowane, co już wyżej wykazano, iż w dniu [...] listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podjęło decyzję o utrzymaniu w mocy swojego rozstrzygnięcia z dnia [...] września 2019 r. Doręczenie tej ostatniej decyzji pełnomocnikowi skarżącej nastąpiło w dniu 18 listopada 2019 r.
Warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organ administracji jest uprzednie wniesienie ponaglenia, co w tej sprawie skarżąca zrealizowała. Następnie skarżąca skorzystała z prawa złożenia skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wobec niezałatwienia jej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, celem wymuszenia na organie wydania decyzji końcowej w sprawie. Skargę złożyła w dniu 14 listopada 2019 r., kiedy to jeszcze nie doręczono jej decyzji wydanej w dniu [...] listopada 2019r., gdyż ta doręczona została później.
Niewątpliwie, co należy podkreślić ocena ustania bezczynności jest uwarunkowana nie tylko wydaniem aktu. Oczekiwana przez skarżącą decyzja powinna nadto wejść do obrotu prawnego – patrz: wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 895/18. W myśl art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Utrwalony jest pogląd, że doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego (patrz: Janusz Borkowski/Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 608). Co do zasady, skuteczne doręczenie przynajmniej jednej ze stron postępowania powoduje, że akt administracyjny wywołuje skutki prawne, wobec jego wejścia do obrotu prawnego (patrz: Czesław Martysz [w:] G. Łaszczyca, A. Matan, Cz. Martysz "Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz. Tom I", Zakamycze 2005, s. 188; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1650/06; wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 239/07; wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 453/08; wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt I OSK 81/09; wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2541/10). Czym innym jest jednak związanie organu i wszystkich stron decyzją, która weszła do obrotu prawnego, a czym innym jest relacja między organem, a stroną, której decyzji nie doręczono. Stosunek ten polega na tym, że wobec takiej strony organ nie wywiązał się z obowiązku załatwienia sprawy i zawiadomienia o tym rozpatrzeniu.
Należy opowiedzieć się za wyrażonym w orzecznictwie, na tle nieobowiązującej procedury sądowoadministracyjnej, ale mającym wymiar uniwersalny, z uwagi na odniesienie się do hipotezy art. 110 k.p.a., poglądem, według którego, nie powinna być uwzględniona skarga na bezczynność, gdy została wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji (patrz: wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 1987 r. sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987/1/7; z dnia 5 października 1998 r. sygn. akt II SAB 60/98).
Pogląd ten, w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, znajduje zastosowanie obecnie do skargi na bezczynność organu. W sytuacji więc, gdy skarżącej domagającej się załatwienia sprawy nie doręczono decyzji kończącej postępowanie, ma ona prawo podjęcia środków prawnych zwalczania bezczynności organu. Stanowisko to odpowiada wykładni przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a., wyrażanej w orzecznictwie jeszcze przed nowym unormowaniem instytucji bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, wprowadzonym z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Według tej wykładni, celem dyspozycji wynikającej z art. 149 § 1 p.p.s.a. powinno być takie ukierunkowanie działania organów administracji publicznej, aby strona nie została pozbawiona, bez własnej winy, narzędzi prawnych do zwalczania bezczynności.
W takim kontekście ocenić należy sytuację procesową, w której skarżąca wnosi skargę na bezczynność po wydaniu decyzji, ale przed doręczeniem tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 675/16). Taka też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skarga została wniesiona 2 dni po podjęciu przez organ decyzji, ale przed jej doręczeniem skarżącej.
Oceniając, z punktu widzenia skarżącej, stan sprawy administracyjnej na dzień wniesienia skargi – 14 listopada 2019 r., należy pamiętać o tym, że decyzja została wydana w dniu [...] listopada 2019 r. i została skutecznie doręczona dopiero w dniu 18 listopada 2019 r., a wcześniej przed tą datą skarżąca złożyła już skargę na bezczynność. Zatem, w okolicznościach tej sprawy, Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął istotne znaczenie doręczenia decyzji, nie uwzględnił tej okoliczności faktyczno-prawnej rozstrzygając sprawę. Natomiast ta okoliczność została skutecznie zakwestionowana zarzutem podniesionym w skardze kasacyjnej, odnoszącym się w szczególności do przywołanego art. 149 § 1 p.p.s.a.
Zatem, w okolicznościach tej sprawy, w zakresie stwierdzenia bezczynności, w warunkach wniesienia skargi przed doręczeniem skarżącej decyzji, skarga powinna zostać merytorycznie rozpoznana pod kątem zaistnienia okoliczności o jakiej stanowi art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niedokonanie oceny w tym zakresie, a powołanie się jedynie na okoliczność wydania decyzji przed wniesieniem skargi na bezczynność i odstąpienie z tego powodu od oceny bezczynności organu administracji sprawia, że w tej sprawie nie dokonano właściwej kontroli legalności. Niewątpliwie należy podzielić pogląd, zgodnie z którym z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Decyzja administracyjna istnieje już w momencie jej wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie (zob. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983, s. 201).
Dlatego też, w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 151 p.p.s.a. (oddalenie skargi) przy rozpoznaniu przedmiotowej skargi na bezczynność było wadliwe i trafnie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Taki wyrok wydany z naruszeniem prawa nie mógł pozostać w obrocie prawnym.
Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej pozostałe zarzuty w tych okolicznościach sprawy uznać należy za co najmniej przedwczesne.
Zatem dotychczasowe rozważania pozwalają uznać, iż zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu i stąd potrzeba jego wyeliminowania z obrotu prawnego, zaś sprawę należało przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponownie rozstrzygając w tej sprawie, Sąd ten zobowiązany będzie uwzględnić powyżej przedstawione rozważania.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.